Δεν είναι καινούριο και δεν το 'ψαξα κατά πόσο στέκει. Πρέπει ή να είσαι αργόσχολος ή να εμπιστεύεσαι υπερβολικά την κρίση μου και σίγουρα να ξέρεις καλά αγγλικά για να κάτσεις να δεις μια ομιλία της μίας ώρας και ενός τετάρτου.
Βρήκα όμως αρκετά καλά και πρακτικά μαθήματα ζωής δωσμένα με χιούμορ και ελαφρύ κυνισμό σε σημεία, με απλά λόγια και χωρίς πολλές φιλοσοφίες.
Ακριβώς από κάτω και η σύντομη εκδοχή της (μόλις 10 λεπτά) στο σώου της Όουπρα, για αυτούς που παίρνουν πρόγραμμα στο θέατρο. Καλή διασκέδαση.
Όσο διασκεδαστικός μπορεί να είναι ένας καρκίνος. Και είναι, αμα εσύ τον κάνεις.
(Το ποστ αυτό ξεκίνησε ως σχόλιο σε μια ανάρτηση του συμπλόγγερ και φίλου Δημήτρη Αθηνάκη, σχετικά με την απαγόρευση ενός βιβλίου, και απλά παραφούσκωσε. Αν κατά την ανάγνωση υπάρξουν κενά, απλώς ανατρέξτε στις παραπομπές. Έτσι κι αλλιώς έχουν αρκετό ενδιαφέρον)
Εξαρχής λέω ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο “ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές” της Έρσης Σωτηροπούλου. Οπότε και δεν μπορώ να έχω εύκολα άποψη πέρα από το ερώτημα «με ποια λογική τελικά επιλέγουμε ποια βιβλία μπαίνουν στις σχολικές βιβλιοθήκες και ποια όχι». Όσον αφορά τώρα τα σχόλια που έγιναν εκεί, τα οποία αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό και την Ελληνική κοινωνία:
Δυστυχώς η εικόνα που έχω στο μυαλό μου περί ρεαλισμού και ψυχραιμίας και σφαιρικής αντίληψης, δε μου επιτρέπει συμφωνήσω με κανένα από τα σχόλια που διάβασα στην ανάρτηση αυτή του Δημήτρη Αθηνάκη. Ίσως λίγο με τον “απογοητευμένο φοιτητή”.Ο λόγος είναι απλός. Με κάποιον τρόπο πιάνουμε ένα από τα δύο άκρα και προσπαθούμε να ... βγάλουμε άκρη. Και γω οραματίζομαι έναν κόσμο απαλλαγμένο από σεξουαλικά συμπλέγματα, θρησκευτικά δεσμά, κομματικοποίηση της πολιτικής, κτλ. Αν δώσουμε ξαφνικά όμως το άλλο άκρο στα παιδιά, ή και σε μας τους ίδιους, τι θα γίνει; Ότι είχε γίνει και με τη σεξουαλική επανάσταση. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού κατέληξε σε φυλακές, τρελοκομεία και νεκροταφεία. Ή, όπως είπε εύστοχα ένας φίλος μου ψυχολόγος, γίνανε πλανητάρχες και γαμάνε τον κόσμο όλο!
Θέλει σιγά σιγά η εκπαίδευση, όσο άγρια ομορφιά και να φαίνεται να έχει η κατακλυσμιαία θεραπεία σε ανθρώπους που γέμισαν κόμπλεξ εξαιτίας της συντηρητικής τους εκπαίδευσης, εμού συμπεριλαμβανομένου. Στο βωμό των απωθημένων μου δεν προτίθεμαι να στείλω στο άλλο άκρο την εκπαίδευση, σε ένα λαό που καθόλου έτοιμος δεν είναι για κάτι τέτοιο. Το μόνο που θα πετύχουμε, είναι τα παιδιά μας να καταφύγουν στον πουριτανισμό από αντίδραση στην υπερβολή μας. Η κινητήρια δύναμη για όλες τους τις επαναστάσεις δηλαδη. Και των δικών μας. Για την απαγόρευση ή όχι του βιβλίου, αδιαφορώ προς το παρόν, είναι η αλήθεια. Για να διορθώσουμε την υπάρχουσα κατάσταση, πρέπει να χτυπήσουμε την αιτία, όχι να αναλωνόμαστε στο αποτέλεσμα.
Εννοώ φυσικά αλλαγές όπως το να διδάσκεται σωστά ο επαγγελματικός προσανατολισμός στα σχολεία, αφού το που θα περνάνε 8 ώρες από τη ζωή τους κάθε μέρα, είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσει απωθημένα ζωής, αν η επιλογή είναι λάθος. Και τελοσπάντων πήξαμε από wannabe γιατρούς και δικηγόρους.
• Να γίνουν επιτέλους τα θρησκευτικά, θρησκευτικά. Αν δεν καταργηθούν και τελείως. Όχι Χριστιανική Ορθοδοξία που είναι σήμερα. Και τελοσπάντων, αν πρέπει ντε και σώνει να διδαχτεί, ας γίνει σωστά. Αυτή η σιχαμένη παλαιά διαθήκη, καταργείται από την καινή από κάθε άποψη. Ποιος ο λόγος να διδάσκονται οι 10 εντολές π.χ. αφού ο Χριστός τις κατήργησε με το «αγαπάτε αλλήλους»; Και ρωτάω γιατί μετά το «ου μοιχεύσεις» (Μήτσοοοο, βάλε εσύ τις περισπωμένες και τις επιληπτικές αγόρι μου!), γράφει να λιθοβολήσουμε τη γυναίκα μας στην πύλη της εισόδου της πόλης άμα την πιάσουμε να ξενογαμιέται. Γράφει «άμα το μάτι σου σε σκανδαλίζει βγάλ’ το». Και ένα σωρό άλλα όμορφα, που μπορεί να μη τα λέει ολόκληρα, αλλά η πλύση εγκεφάλου έχει ήδη ξεκινήσει. Και μιλάμε για ένα από τα πιο φαλλοκρατικά, μισάνθρωπα, και γεμάτα μεσαιωνικές αντιλήψεις βιβλία, που καταργεί την ίδια την επιστήμη πολλές φορές. Αντί να ιδρώνουν οι θεολόγοι για να το ταιριάξουν με τη εντελώς ανόμοια καινή διαθήκη, ας το στείλουν να πάει στο διάολο. Πόσο να κόψεις πια από τις «κακές λεξούλες» του; Όσο και να το βράσεις το ζουμί του δεν πίνεται. Και ναι δε θα ‘θελα το παιδί μου να γνωρίζει την ύπαρξη του πριν τα 13-15. Το φοβάμαι πιο πολύ κι από την τηλεόραση ίσως!
• Να γίνει επιτέλους μια σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Να μπεί το γυμνό σωστά και μεθοδικά στη συνείδηση των παιδιών, πρώτον για να μάθουν να αγαπούν το σώμα τους και δεύτερον να εξοικειωθούν και με τη σεξουαλικότητα τους ομαλά και χωρίς υπερβολές και «παράνομη εκπαίδευση από τις τσόντες με τα πλαστικά μέλη που δείχνουν μια κατεύθυνση, παντος καιρού! Δυστυχώς αυτό θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη σεξουαλική στέρηση των Ελλήνων, πάνω στην οποία στηρίζεται όλο σχεδόν το μάρκετινγκ και η διαφήμιση, αλλά τί να κάνουμε; Παράπλευρες απώλειες! Και επιτέλους, όχι άλλες φριχτές εικόνες ανθρώπων που πεθαίνουν από έητζ σε κάτι τυχάρπαστα βίντεο-σεμινάρια της κακιάς ώρας. Ο φόβος δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ η λύση στην άγνοια. Συγγενείς πρώτου βαθμού είναι!
• Η φιλοσοφία να διδάσκεται ως τέτοια. Δηλαδή, αμφισβήτηση. Των πάντων. Ακόμα και της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία δεν είναι παπαγαλία, είναι σκέψη. Δεν είναι απάντηση είναι ερώτηση! Και είναι από αυτά που μας κάνουν περήφανους σαν λαό. Κι ας τα σκοτώνουμε...
• Να μην εξηγείται η ποίηση. Ποιός όρισε ως σωστές όλες αυτές τις αναλύσεις των «Κειμένων» από βιβλία και βοηθήματα; Σωστή είναι μόνο η ανάλυση που θα κάνει ένας άνθρωπος, με βάση τα συναισθήματα που του δημιούργησε. Ποιος διάολος μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο;
• Ψυχολογική υποστήριξη μέσα στα σχολεία. Πρόληψη αντί για διόρθωση. Και πριν από τις ηλικίες που χτυπάει η πρέζα. Τις πραγματικές εννοώ... Φτάνει πια η υποτίμηση των ψυχολογικών προβλημάτων των ανήλικων. Ναι οκ, όλοι εμείς έχουμε περάσει πολύ χειρότερα και είμαστε ζωντανοί ακόμα. Αλλά αυτό δεν τα βοηθάει σε τίποτα.
• Και τέλος να γίνονται όλα τα «έξτρα» μαθήματα μέσα στα ίδια τα σχολεία, και να καταργηθεί ο θεσμός των φροντιστηρίων, όπως γίνεται σε όλες τις πολιτισμένες χώρες τις Ευρώπης. Μα είναι δυνατόν να ξεκινάει από τόσο νωρίς η οικονομική και κατ’ επέκταση ταξική διαφοροποίηση των μαθητών; Έλεος!
Θα μου πει κάποιος κάτσε ρε μεγάλε, και επειδή αυτά λειτουργούν λάθος θα κάνουμε τα στραβά μάτια στο συγκεκριμένο θέμα; Όχι. Δεν προτείνω σε κανένα να αλληθωρίζει. Ψυχραιμία προτείνω. Αυτά που ανέφερα, είναι μόνο μερικά από τα βασικότερα θέματα που έχει να λύσει η παιδεία. Αν δω εκεί κάποια εξέλιξη, μπορώ να συζητήσω και παρακάτω. Στην πραγματικότητα αυτή όμως δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η σημαντικότερη απαγόρευση. Έχουν γίνει πάρα πολλές μέχρι σήμερα, απλά περάσαν στο ντούκου, διότι δικαιολογήθηκαν με τη διαδικασία της «επιλογής».
Οπότε εγώ βλέπω μόνο ένα βιβλίο πάνω από το οποίο γίνεται φασαρία και διαφημίζεται ακόμα περισσότερο. Λογικά θα πάει για best seller. Και όπως αρκετά από αυτά μπορεί να είναι στην καλύτερη μια μετριότητα. Ξαναλέω, δεν το ‘χω διαβάσει εικασίες κάνω, βασιζόμενος στην εμπειρία μου.
Έστω και να ‘ταν λοιπόν στη βιβλιοθήκη. Από τη στιγμή που η συγγραφεύς δικαιολογήθηκε ότι αυτό το περίφημο δικέφαλο πέος που πιάνουν όλοι στο στόμα τους (ωραία δεν ακούστηκε αυτό; Χεχεχε!) δεν έχει απαραίτητα αρνητική έννοια,εγώ λοιπόν ρωτάω: Και γιατί να διαβαστεί σε μια ηλικία που τα παιδιά να μην μπορούν να αντιληφθούν ΚΑΙ την αρνητική έννοια; Εμείς πόσες φορές ξαναγυρίσαμε σε ένα ανάγνωσμα της παιδικής μας ηλικίας, και ήταν σα να διαβάζουμε άλλο κείμενο; Τι θα χάσει αν το διαβάσει σε άλλη ηλικία ή εκτός σχολείου; Σίγουρα δεν είναι ωραίο να απαγορεύεται από τις σχολικές βιβλιοθήκες, αλλά είναι πια τόσο σημαντικό ή αναπάντεχο;
Από την άλλη πάλι όντως θέλουμε τα παιδιά μας ανοιχτά στα πάντα; Τόσο νωρίς σε αυτή την κοινωνία, είναι όντως θεμιτό; Δεν είναι προτιμότερο να το πάρουμε από το χεράκι και να το πάμε εμείς σε ένα βιβλιοπωλείο; Και μάλιστα προτού προλάβει να σιχαθεί όλα τα βιβλία εξαιτίας όλης αυτής της αθλιότητας που επικρατεί στο εκπαιδευτικό σύστημα;
Και επειδή κάποιοι το θέλουν το παιδί να «κολυμπάει με μπρατσάκια» σε όλη του τη ζωή, πρέπει ντε και σώνει ως αντίλογο να το πετάξουμε στα βαθιά, για να μάθει; Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι και τόσο κακό να του απαγορεύσουμε στην αρχή, για λίγο καιρό, την πρόσβαση στα βαθιά νερά, μέχρι να δυναμώσουν τα μέλη του, δηλαδή η κριτική του σκέψη. Λίγο όμως. Όχι ως τα 21, έτσι;
Και τελικά ποια είναι αυτά τα παιδιά που διαβάζουν στις σχολικές βιβλιοθήκες; Που τον βρίσκουν το χρόνο με όλα αυτά που έχουν να κάνουν; Με τόσες ώρες που παρακολουθούν τηλεόραση; Και ποια είναι όλα αυτά τα πιτσιρίκια που έχουν κατακλύσει τα internet caféé? Θέλω να πω ότι και ένα μυρμήγκι που πέθανε, ψυχούλα έχει κι αυτό, αλλά μήπως τελικά ... χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι; Και με όλη αυτή την κουβέντα για τη δίκ-η του Πλεύρη, τις δικ-έφαλες πούτσες και τα δίκ-ορκα αυγά, μήπως πάλι κερδίζουν τα άκρα και χάνεται η ουσία;
Ναι εγώ μεγάλωσα σε πιο ήρεμες (σχετικά) εποχές και θέλω να ακούγονται όλες οι απόψεις. Ακόμα και από τους φασίστες. Όλους τους φασίστες. Τους δεξιούς, τους αριστερούς, τους βόρειους, τους νότιους, τους εντός εκτός και επί τα αυτά. Γιατί αν τους κλείσω το στόμα, έστω και μία φορά έχουν κερδίσει. Μόνο με την παιδεία έχω ελπίδες επιβίωσης. Και δε θα με σώσει το βιβλίο “ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές”. Θα με βοηθήσει όμως, την επόμενη φορά μου θα μάθω ότι στο παιδί μου την ώρα του επαγγελματικού προσανατολισμού ή της γυμναστικής, πήγε κάποιος και έκανε μάθημα αρχαίων ή φυσικής, να πάω στο σχολείο και να τα κάνω όλα πουταναριό.
Που καταλήγει όλο αυτό; Δεν εκφέρω γνώμη αν δε διαβάσω το βιβλίο, γιατί και γω δε θα ‘θελα να διδάσκονται προπαγανδιστικά βιβλία στα παιδιά μου. Ούτε και αυτά που διδάσκονται τώρα, όπως π.χ. τα βιβλία της ιστορίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Και δε θέλω να λειτουργώ με δυο μέτρα και δύο σταθμά. Φυσικά και θα παλέψω για να έχουν πρόσβαση σε αυτά, αλλά μετά τα 15, τουλάχιστον στο σχολείο. Στο σπίτι του ας κάνει ο καθένας ότι θέλει, δε μου πέφτει λόγος. Αλλά στο σχολείο δε θα 'θελα να φτάνει στα χέρια του σε μια ηλικία που το μυαλό ρουφάει σα σφουγγάρι. Η άποψη μου αυτή στηρίζεται σε στοιχειώδεις γνώσεις παιδοψυχολογίας, χωρίς φυσικά να διεκδικώ το αλάθητο.
Δεύτερον, ας διεκδικήσουμε παιδεία σε ουσιαστικά θέματα, τώρα, και κάθε μέρα. Είναι φλέγον το ζήτημα και ας μην περιμένουμε κάθε φορά να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Όπως τελοσπάντων το αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Τρίτον, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να απαντάς τεκμηριωμένα σε άνθρωπο που απλά χύνει δηλητήριο, χωρίς να είναι πρόθυμος να σε ακούσει. Πολλές φορές έχει διαβάσει απλά και μόνο τον τίτλο.
Τέλος, και σημαντικότερο κατ’εμέ, μην αφαιρείς ποτέ το παραμύθι κάποιου, αν δεν έχεις να του προτείνεις κάτι καλύτερο. Αν μείνει ξεκρέμαστος θα εφεύρει απλά ένα άλλο. Πιθανότατα χειρότερο. Σιγά σιγά πρέπει να γίνεται η επαναφορά στην πραγματικότητα. Αλλιώς δεν αντέχεται - παρά ίσως από ελάχιστες εξαιρέσεις.
Γεννημένος στο Τορόντο, Οντάριο, o Jeff Healey μεγάλωσε στο δυτικό ακρο της πόλης. Ο πατέρας του ήταν πυροσβέστης. Ο Healey έχασε την όραση του όταν ήταν ενός έτους, απο ρετινοβλάστωμα, ένα σπάνιο καρκίνο των ματιών από τον οποίο έπασχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και που τελικά τον σκότωσε.Τα μάτια του έπρεπε να αφαιρεθούν χειρουργικά, και τοποθετήθηκαν τεχνητά προσθέματα. Αρχισε την κιθάρα όταν ήταν τριών, αναπτυσσοντας το μοναδικό στυλ παιξίματος όπου κρατούσε την κιθάρα ανάσκελα στα πόδια του.
Όταν ήταν 17 έφτιαξε το συγκρότημα Blue Direction, , μια ορχήστρα τέσσάρων ατόμων. Αυτή η ορχήστρα έπαιξε τις διάφορες τοπικά Clubs στο Τορόντο, συμπεριλαμβανομένης της Colonial Tavern. Ξεκίνησε από τη ροκ μουσική για να καταλήξει στη τζαζ.
Αν και γνωστός κυρίως ως κιθαρίστας, έπαιξε και κλαρινέτο και τρομπέτα στα live του. Εμφανιστηκε επίσης στο προσωπικο CD/DVD του Ian Gillan το Gillan's Inn. Επίσης έπαιξε ηλεκτρική κιθάρα με τον Stevie Ray Vaughan στο rock video Look At Little Sister.
Είχε προγραμμάτισει να κάνει καποια σώου στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία τον Απρίλιο του 2008.
Ο Healey ανακαλυψε ακόμα και βοήθησε τις σταδιοδρομίες άλλων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένης της Amanda Marshall και Terra Hazelton.
Στις 11 Ιανουαρίου 2007, ο Healey υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαιρεση μεταστατικού ιστού και από τους δύο πνεύμονες. Στους προηγούμενους δεκαοχτώ μήνες αφαίρεσε δύο σαρκώματα από τα πόδια του.
Ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά.
Στις 2 Μαρτίου 2008 ο Healey πέθανε από καρκίνο στο κέντρο υγείας του ST Joseph στο Τορόντο στην πόλη που μεγάλωσε. Ήταν 41 ετών. Ο θάνατός που του ήρθε έναν μήνα πριν από την κυκλοφορία του νέου δίσκου του, Mess of Blues, το οποίο θα είναι το πρώτο του rock album εδώ και οκτώ χρόνια.
Esma, a Gipsy from the city of Skopje, as she calls herself, raised by the late Stevo Teodosievski, revolving the world and broadening the acquaintance of Macedonia and Skopje, last year celebrated 40 years undeniably prolific work. According her achieved acknowledges and successes, she is, indeed the most successful performer of all times. Further more, going deeper into her intimate, private life we become aware that she is our second Mother Teresa.
Namely, Esma not having the luck of being a natural mother, she brought up 5 children in her own house, and other 47 are proud the say that Esma is their mother and father. Nowadays, each year, giving concerts around the world, which have never been noticeable in our media; in complete anonymity she raises money for her armaments, educating them, above all providing them blissful and normal life. Never have knocked on state institutional doors, years from now, Esma, lives and works like a benevolent institution being for much replacement for the society. Even her monograph and her web page are sponsored by her own means and again it is not for sale but only given away as a present.
Esma lives in democracy, accepting the trade market even in the culture and being a great worker and quality, nothing ever is unconquerable. It is beyond doubts, that she is completely civil and intellectually orientated person, suffering a great soreness in her soul not only because of her husband’s earlier departure from this world but also because living in a society that has a huge trouble understanding magnanimities like her and finding a way to reimburse at least with a crumb of love. Perhaps it is understandable why Esma held her hands upon Vasil Tupurkovski when he stated, “We are all Macedonia”!, finding a bit of hope that after all something is going to be changed.
ESMA REDZEPOVA from Macedonia, has been performing for more than 40 years and is recognized globally as the musical "Queen of the Gypsies." Her impassioned voice easily reduces audiences to tears, and then gets them dancing in the aisles. Esma is accompanied acoustically by the accordion, clarinet, trumpet, tarabuka and double-bass. A glamourous diva by appearance, Esma has been nominated for a Nobel Peace Prize for her Rom-related political work. With her late husband she adopted 47 children and then trained them to earn a living with music. Her basement became home to a 24-hour Romani TV station reporting on everything from new Romani pop hits or community birthdays, to Macedonia's 5,000 Romani refugees from Kosovo.
Παρόλο που ο χρόνος μου είναι αρκετά περιορισμένος θέλω να απαντήσω στο "ευχαριστώ" του Blogger Desperado.
Εξαρχής δηλώνω ότι διαφωνώ με όλα αυτά που γράφτηκαν. Ίσως όχι στη ουσία, αλλά σίγουρα στον τρόπο αντιμετώπισης.
Όσον αφορά τη δεδομένη λογοκρισία, αν και εφόσον μπορεί να ονομαστεί έτσι, θα πω την εξής παραβολή.
Έστω ότι έχτισε το σπίτι μου κάποιος που πουλάει κατσαρίδες. και μου χτίζει μια τεράστια σπιταρόνα με μόνο όρο να βάψω τους τοίχους μου κατσαριδί και να τους διατηρώ στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Έξω από το σπίτι υπάρχουν λογής λογής άνθρωποι και έχουν καθένας τα ποτά του και τη μουσική του, αλλά δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον. και κάνουν την εξής άτυπη συμφωνία: εγώ τους λέω ότι θα τους βάλω όλους μέσα να βλέπουν ο ένας τον άλλον και να κάνουν ένα πάρτι όλοι μαζί, οπότε και αυτοί θα με αφήσουν να 'χω ανοιχτά τα στόρια για να βλέπουν οι απ'έξω ότι εδώ μέσα περνάμε καλά. Με απλά λόγια: με διαφημίζουν και τους διαφημίζω.
Και έρχεσαι εσυ τώρα και μου κατουράς τον τοιχο? με τις κλωτσιές θα σε πετάξω έξω.
Τι θα πει "ήπια λίγο παραπάνω"; να πας να κατουρήσεις σπίτι σου! Τι θα πει "μα το κατσαριδι είναι χάλια!"; ποιος σε ρώτησε; Αν πλερώνεις να τους ξαναβάψω έχε άποψη. αλλιώς μόκο! Και που σαι, αν δειξεις καλή διαγωγή, μπορεί να σε ξαναφήσω να μπεις μέσα! Να φανώ κι εγώ καλός, να είσαι και συ καλά που δε μπορείς μοναχούλι σου! Κοινώς μια δεύτερη άτυπη συμφωνία. Και όσες ακόμα χρειαστούν.
Και τι τελειώνει εδώ η ιστορία; τόσο απλό είναι; Κι όμως όχι. έχει πολύ ακόμα.
Ο γενικώς κανόνας της διαφήμισης είναι κάνε όσο πιο πολύ ντόρο μπορείς. Ώστε όταν ξεχαστούν όλα τα ονόματα τύπου ντεσπεράντο, ψίθυρος και δε συμμαζεύεται, καθώς και οι απόψεις τους, να μείνει μόνο το ουίσκι, το τσιγάρο, και ότι άλλο διαφημίζεται Αυτό σημαίνει ότι αν ήταν ξύπνιοι ακόμα και τα βρισίδια που δέχονται θα πρεπε να τα αφήνουν εκεί. έξτρα διαφήμιση δεν είναι;
Κι όμως όχι. Κάποτε έφερνε βόλτες στον ουρανό της λίφο ένα αυτοκινητάκι. τώρα πια σχεδόν κανείς δε το θυμάται. κάποιος είχε αντιδράσει τότε - δυστυχώς δε θυμάμαι πια όνομα - και (ω, του θαύματος!) το ποστ του είχε γίνει πρωτοσέλιδο στο lifomag! Και το καλύτερο; Χωρίς αυτοί να κάνουν απολύτως ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!
Ρωτάει όμως το σατανικό μυαλό μου: πόσα hits να γίναν από αυτό; 200; 300; Εκεί τερμάτισε το κοντέρ. Η λάιφο όμως άλλαξε. Και τώρα βλέπεις ότι άμα διαγράψεις κάνα δυο σχόλια- ποστς - χρήστες γίνεται της πουτάνας! κι άλλα σχόλια, κι άλλα ποστς και δώστου ξαναμανα και συνολικά; πάνω από 2000 hits! Πιστέψτε με, αν έπαιρνα ποσοστά, κι εγώ το ίδιο μάλλον θα 'κανα!
"Και άστους μαλάκες να νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση. Ξυστ'αρχίδιασ' μ'εναν γκασμά! Για μας δουλεύουν και δε το ξέρουν!" Έτσι σκέφτονται λογικά. Και το καλύτερο; πάλι δεν κάναν απολύτως τίποτα!
Τεχνικώς λοιπόν εγώ είμαι με τη λίφο (και όχι με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο όπως επιμένουν συνέχεια να λένε κάποιοι) γιατι τηρούμε ο καθένας το μερίδιο της ατυπης μεν, τίμιας δε συμφωνίας μας και κοιτάμε να βγάλουμε ο καθένας μας ότι μπορούμε περισσότερο από αυτό. Ακόμα και στο διαγωνισμό έγραψα. Η συμφωνια ήταν απλή. από κει και πέρα δε θα κάτσω να ασχοληθώ μέσα στη λίφο με το διαγωνισμο περαιτέρω! όχι τζάμπα τουλάχιστον!
Στην πραγματικότητα είμαι με όλους τους ρομαντικούς που φωνάζουν, διότι θεωρώ ότι από κει ξεκινάνε τα όνειρα και οι επαναστάσεις. Απλά θεωρώ ότι αν δεν υπάρχει γνώση και οργάνωση είναι απλά άναρχες φωνές στο χάος του διαδικτύου. Και πολύ εύκολα εκμεταλεύσιμες όπως εξήγησα παραπάνω.
Λύσεις για όσους θέλουν να κάνουν κάτι; Για μένα είναι οι εξείς 1ον αδιαφορία μέσα στο σάιτ για ότι γίνεται. Πιστέψτε με, πονάει! Άλλη συμφωνία κλείνεται για 2000 χιτς και άλλη για 100-150... πολύ λιγοτερα τα φράγκα! 2ον Φτιάξτε ένα δικό σας χώρο χωρίς κανενα γκιουλέκα πάνω από τα κεφάλια σας. Και καντε ότι θέλετε εκεί. αν θέλετε μαυρίστε τους. και αν καταφερετε να συνεργαστείτε 20-30 ατομα μεταξύ σας, με κοινο στοχο πάνω από όλα, μπορειτε να καταφέρετε πολλά πράγματα.
Και κάτι τελευταίο: Θα ήθελα πολύ να δω όλη αυτή την ενέργεια, που σύντομα θα ξεφουσκώσει όπως και όλες οι προηγούμενες, να κατευθύνεται οργανωμενη εναντια σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από ένα γαμωουισκι και μάλιστα μιας εφημερίδας που έχει και δεκα καλά στοιχεια. Τι διαολο, συμβαινουν πολυ πιο σημαντικα πράγματα γύρω μας απο το αν κοψαν δυο ποστ του desperado ή του awake που έβριζαν μια σαχλοδιαφημιση.
Γιατί το γραψα μόνο εδώ; Μπορεί και να μαι απλά δειλος. Μπορεί και να μην έπρεπε να τα πω ούτε καν εδώ. Μπορεί και να θέλω να διαφημίσω το μπλογκ μου, ακόμα! Όπως και να χει ξαναλεω ότι τζαμπα διαφήμιση δεν κανω σε κανένα! Ας κάνουμε καινούρια συμφωνια αν γουστάρει και βλέπουμε!
Αντε κι ενα βιντεακι να πανε κατω τα φαρμάκια. Στο επανηδειν!
are proud the say that Esma is their mother and father. Nowadays, each year, giving concerts around the world, which have never been noticeable in our media; in complete anonymity she raises money for her armaments, educating them, above all providing them blissful and normal life. Never have knocked on state institutional doors, years from now, Esma, lives and works like a benevolent institution being for much replacement for the society. Even her monograph and her web page are sponsored by her own means and again it is not for sale but only given away as a present.
