Jeff Healey's Blues

Γεννημένος στο Τορόντο, Οντάριο, o Jeff Healey μεγάλωσε στο δυτικό ακρο της πόλης. Ο πατέρας του ήταν πυροσβέστης. Ο Healey έχασε την όραση του όταν ήταν ενός έτους, απο ρετινοβλάστωμα, ένα σπάνιο καρκίνο των ματιών από τον οποίο έπασχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και που τελικά τον σκότωσε.Τα μάτια του έπρεπε να αφαιρεθούν χειρουργικά, και τοποθετήθηκαν τεχνητά προσθέματα. Αρχισε την κιθάρα όταν ήταν τριών, αναπτυσσοντας το μοναδικό στυλ παιξίματος όπου κρατούσε την κιθάρα ανάσκελα στα πόδια του.

Όταν ήταν 17 έφτιαξε το συγκρότημα Blue Direction, , μια ορχήστρα τέσσάρων ατόμων. Αυτή η ορχήστρα έπαιξε τις διάφορες τοπικά Clubs στο Τορόντο, συμπεριλαμβανομένης της Colonial Tavern. Ξεκίνησε από τη ροκ μουσική για να καταλήξει στη τζαζ.

Αν και γνωστός κυρίως ως κιθαρίστας, έπαιξε και κλαρινέτο και τρομπέτα στα live του. Εμφανιστηκε επίσης στο προσωπικο CD/DVD του Ian Gillan το Gillan's Inn. Επίσης έπαιξε ηλεκτρική κιθάρα με τον Stevie Ray Vaughan στο rock video Look At Little Sister.

Είχε προγραμμάτισει να κάνει καποια σώου στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία τον Απρίλιο του 2008.

Ο Healey ανακαλυψε ακόμα και βοήθησε τις σταδιοδρομίες άλλων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένης της Amanda Marshall και Terra Hazelton.

Στις 11 Ιανουαρίου 2007, ο Healey υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαιρεση μεταστατικού ιστού και από τους δύο πνεύμονες. Στους προηγούμενους δεκαοχτώ μήνες αφαίρεσε δύο σαρκώματα από τα πόδια του.

Ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά.

Στις 2 Μαρτίου 2008 ο Healey πέθανε από καρκίνο στο κέντρο υγείας του ST Joseph στο Τορόντο στην πόλη που μεγάλωσε. Ήταν 41 ετών. Ο θάνατός που του ήρθε έναν μήνα πριν από την κυκλοφορία του νέου δίσκου του, Mess of Blues, το οποίο θα είναι το πρώτο του rock album εδώ και οκτώ χρόνια.

• 1988: See the Light
• 1989: Road House Soundtrack
• 1990: Hell to Pay
• 1992: Feel This
• 1995: Cover to Cover
• 2000: Get Me Some
• 2002: Among Friends
• 2004: Adventures in Jazzland
• 2006: It's Tight Like That
• 2008: Mess of Blues

Jeff Healey - See The Light(Night Music)

Stevie Ray Vaughan & Jeff Healey - Little Sister

CONCERT Jeff Healey Band - 1989 Ohne Filter part 3

-Angel eyes
-Road house blues

Ατυχος ήσουν αλλά δε γούσταρες τις κλάψες. Οπότε... άντε γεια. Και σόρυ για την καθυστέρηση.

Есма Реџепова

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Esma, a Gipsy from the city of Skopje, as she calls herself, raised by the late Stevo Teodosievski, revolving the world and broadening the acquaintance of Macedonia and Skopje, last year celebrated 40 years undeniably prolific work. According her achieved acknowledges and successes, she is, indeed the most successful performer of all times. Further more, going deeper into her intimate, private life we become aware that she is our second Mother Teresa.

Namely, Esma not having the luck of being a natural mother, she brought up 5 children in her own house, and other 47 are proud the say that Esma is their mother and father. Nowadays, each year, giving concerts around the world, which have never been noticeable in our media; in complete anonymity she raises money for her armaments, educating them, above all providing them blissful and normal life. Never have knocked on state institutional doors, years from now, Esma, lives and works like a benevolent institution being for much replacement for the society. Even her monograph and her web page are sponsored by her own means and again it is not for sale but only given away as a present.

---

Esma lives in democracy, accepting the trade market even in the culture and being a great worker and quality, nothing ever is unconquerable. It is beyond doubts, that she is completely civil and intellectually orientated person, suffering a great soreness in her soul not only because of her husband’s earlier departure from this world but also because living in a society that has a huge trouble understanding magnanimities like her and finding a way to reimburse at least with a crumb of love. Perhaps it is understandable why Esma held her hands upon Vasil Tupurkovski when he stated, “We are all Macedonia”!, finding a bit of hope that after all something is going to be changed.

ESMA REDZEPOVA from Macedonia, has been performing for more than 40 years and is recognized globally as the musical "Queen of the Gypsies." Her impassioned voice easily reduces audiences to tears, and then gets them dancing in the aisles. Esma is accompanied acoustically by the accordion, clarinet, trumpet, tarabuka and double-bass. A glamourous diva by appearance, Esma has been nominated for a Nobel Peace Prize for her Rom-related political work. With her late husband she adopted 47 children and then trained them to earn a living with music. Her basement became home to a 24-hour Romani TV station reporting on everything from new Romani pop hits or community birthdays, to Macedonia's 5,000 Romani refugees from Kosovo.

Esma Redžepova

Tales of a Gypsy Caravan (2006)

14 - Aman Aman.mp3

περι λογοκρισίας και διαφημισης στη Lifo και γενικοτερα

Παρόλο που ο χρόνος μου είναι αρκετά περιορισμένος θέλω να απαντήσω στο "ευχαριστώ" του Blogger Desperado.

Εξαρχής δηλώνω ότι διαφωνώ με όλα αυτά που γράφτηκαν. Ίσως όχι στη ουσία, αλλά σίγουρα στον τρόπο αντιμετώπισης.

Όσον αφορά τη δεδομένη λογοκρισία, αν και εφόσον μπορεί να ονομαστεί έτσι, θα πω την εξής παραβολή.

Έστω ότι έχτισε το σπίτι μου κάποιος που πουλάει κατσαρίδες. και μου χτίζει μια τεράστια σπιταρόνα με μόνο όρο να βάψω τους τοίχους μου κατσαριδί και να τους διατηρώ στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Έξω από το σπίτι υπάρχουν λογής λογής άνθρωποι και έχουν καθένας τα ποτά του και τη μουσική του, αλλά δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον.
και κάνουν την εξής άτυπη συμφωνία: εγώ τους λέω ότι θα τους βάλω όλους μέσα να βλέπουν ο ένας τον άλλον και να κάνουν ένα πάρτι όλοι μαζί, οπότε και αυτοί θα με αφήσουν να 'χω ανοιχτά τα στόρια για να βλέπουν οι απ'έξω ότι εδώ μέσα περνάμε καλά. Με απλά λόγια: με διαφημίζουν και τους διαφημίζω.

Και έρχεσαι εσυ τώρα και μου κατουράς τον τοιχο? με τις κλωτσιές θα σε πετάξω έξω.

Τι θα πει "ήπια λίγο παραπάνω"; να πας να κατουρήσεις σπίτι σου!
Τι θα πει "μα το κατσαριδι είναι χάλια!"; ποιος σε ρώτησε;
Αν πλερώνεις να τους ξαναβάψω έχε άποψη. αλλιώς μόκο!
Και που σαι, αν δειξεις καλή διαγωγή, μπορεί να σε ξαναφήσω να μπεις μέσα! Να φανώ κι εγώ καλός, να είσαι και συ καλά που δε μπορείς μοναχούλι σου!
Κοινώς μια δεύτερη άτυπη συμφωνία. Και όσες ακόμα χρειαστούν.

Και τι τελειώνει εδώ η ιστορία; τόσο απλό είναι; Κι όμως όχι. έχει πολύ ακόμα.

Ο γενικώς κανόνας της διαφήμισης είναι κάνε όσο πιο πολύ ντόρο μπορείς. Ώστε όταν ξεχαστούν όλα τα ονόματα τύπου ντεσπεράντο, ψίθυρος και δε συμμαζεύεται, καθώς και οι απόψεις τους, να μείνει μόνο το ουίσκι, το τσιγάρο, και ότι άλλο διαφημίζεται
Αυτό σημαίνει ότι αν ήταν ξύπνιοι ακόμα και τα βρισίδια που δέχονται θα πρεπε να τα αφήνουν εκεί. έξτρα διαφήμιση δεν είναι;

Κι όμως όχι. Κάποτε έφερνε βόλτες στον ουρανό της λίφο ένα αυτοκινητάκι. τώρα πια σχεδόν κανείς δε το θυμάται. κάποιος είχε αντιδράσει τότε - δυστυχώς δε θυμάμαι πια όνομα - και (ω, του θαύματος!) το ποστ του είχε γίνει πρωτοσέλιδο στο lifomag! Και το καλύτερο; Χωρίς αυτοί να κάνουν απολύτως ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!

Ρωτάει όμως το σατανικό μυαλό μου: πόσα hits να γίναν από αυτό; 200; 300;
Εκεί τερμάτισε το κοντέρ. Η λάιφο όμως άλλαξε. Και τώρα βλέπεις ότι άμα διαγράψεις κάνα δυο σχόλια- ποστς - χρήστες γίνεται της πουτάνας! κι άλλα σχόλια, κι άλλα ποστς και δώστου ξαναμανα και συνολικά; πάνω από 2000 hits!
Πιστέψτε με, αν έπαιρνα ποσοστά, κι εγώ το ίδιο μάλλον θα 'κανα!

"Και άστους μαλάκες να νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση. Ξυστ'αρχίδιασ' μ'εναν γκασμά! Για μας δουλεύουν και δε το ξέρουν!"
Έτσι σκέφτονται λογικά. Και το καλύτερο; πάλι δεν κάναν απολύτως τίποτα!

Τεχνικώς λοιπόν εγώ είμαι με τη λίφο (και όχι με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο όπως επιμένουν συνέχεια να λένε κάποιοι) γιατι τηρούμε ο καθένας το μερίδιο της ατυπης μεν, τίμιας δε συμφωνίας μας και κοιτάμε να βγάλουμε ο καθένας μας ότι μπορούμε περισσότερο από αυτό.
Ακόμα και στο διαγωνισμό έγραψα. Η συμφωνια ήταν απλή. από κει και πέρα δε θα κάτσω να ασχοληθώ μέσα στη λίφο με το διαγωνισμο περαιτέρω! όχι τζάμπα τουλάχιστον!

Στην πραγματικότητα είμαι με όλους τους ρομαντικούς που φωνάζουν, διότι θεωρώ ότι από κει ξεκινάνε τα όνειρα και οι επαναστάσεις. Απλά θεωρώ ότι αν δεν υπάρχει γνώση και οργάνωση είναι απλά άναρχες φωνές στο χάος του διαδικτύου. Και πολύ εύκολα εκμεταλεύσιμες όπως εξήγησα παραπάνω.

Λύσεις για όσους θέλουν να κάνουν κάτι; Για μένα είναι οι εξείς
1ον αδιαφορία μέσα στο σάιτ για ότι γίνεται. Πιστέψτε με, πονάει! Άλλη συμφωνία κλείνεται για 2000 χιτς και άλλη για 100-150... πολύ λιγοτερα τα φράγκα!
2ον Φτιάξτε ένα δικό σας χώρο χωρίς κανενα γκιουλέκα πάνω από τα κεφάλια σας. Και καντε ότι θέλετε εκεί. αν θέλετε μαυρίστε τους. και αν καταφερετε να συνεργαστείτε 20-30 ατομα μεταξύ σας, με κοινο στοχο πάνω από όλα, μπορειτε να καταφέρετε πολλά πράγματα.

Και κάτι τελευταίο: Θα ήθελα πολύ να δω όλη αυτή την ενέργεια, που σύντομα θα ξεφουσκώσει όπως και όλες οι προηγούμενες, να κατευθύνεται οργανωμενη εναντια σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από ένα γαμωουισκι και μάλιστα μιας εφημερίδας που έχει και δεκα καλά στοιχεια. Τι διαολο, συμβαινουν πολυ πιο σημαντικα πράγματα γύρω μας απο το αν κοψαν δυο ποστ του desperado ή του awake που έβριζαν μια σαχλοδιαφημιση.

Γιατί το γραψα μόνο εδώ; Μπορεί και να μαι απλά δειλος. Μπορεί και να μην έπρεπε να τα πω ούτε καν εδώ. Μπορεί και να θέλω να διαφημίσω το μπλογκ μου, ακόμα! Όπως και να χει ξαναλεω ότι τζαμπα διαφήμιση δεν κανω σε κανένα! Ας κάνουμε καινούρια συμφωνια αν γουστάρει και βλέπουμε!

Αντε κι ενα βιντεακι να πανε κατω τα φαρμάκια. Στο επανηδειν!

KoRn - Y'all Want a Single
Uploaded by korntv

Bδέλλες

Λοιπόν να πως έχουν τα πράγματα.

Κάποτε όταν ακόμα ήμουν αμούστακο, κάποιοι παππούδες, που δε ζουν πια γιατί ήταν και μια γενιά πίσω απ' τον παππού μου, μου είχαν πει κάτι πολύ ωραίες ιστορίες που μου κάναν πολύ εντύπωση και ακόμα βρίσκονται καρφωμένες μέσα μου, αν και ξεθωριασμένες κάπως. Μια από αυτές ήταν και η εξής:

Για να αντιμετωπίσουν κάποιες αρρώστιες (ούτε που θυμάμαι ποιες) μιας και γιατροί φάρμακα κτλ. ήταν πολυτέλειες τότε, κολλάγαν μόνοι τους πάνω τους βδέλλες για να ρουφήξουν το κακό αίμα. Κάποια στιγμή ο ασθενής θεραπευόταν και τις ξεκόλλαγε και όλα καλά. Και η βδέλλα χορτάτη, και ο άνθρωπος περδίκι. Τώρα αυτή έβρισκε αλλού φαΐ, πέθαινε, who cares? Βδέλλα είναι.

Τώρα όμως βλέπω το εξής. Έστω λοιπόν ότι βδέλλα ισούται με πράγματα, καταστάσεις, ακόμα και ανθρώπους. Δηλαδή συγγενείς, φίλους, γυναίκες και απλούς γνωστούς. Κάποια στιγμή λοιπόν εντοπίζω πάνω μου “κακό αίμα”. Κανείς δε με είχε ενημερώσει τότε για εναλλακτικές. Έβαλα λοιπόν κάποιες βδέλλες στη ζωή μου για να το ρουφήξουν. Και βολευόμασταν και οι δύο (τρεις, τέσσερεις, εκατόν πενήντα τέσσερεις δεν έχει τόση σημασία). Αλλά εγώ το 'κανα για να γίνω καλά. Σκόπευα εξαρχής να πάω παραπέρα από αυτό και το χα δηλώσει.

Περνά λοιπόν ο καιρός κι εγώ εξελίσσομαι. Και η σχέση αλληλεξάρτησης πρέπει να τελειώσει. Πάντα πονάει όταν πρέπει να την ξεκολλήσεις αλλά έτσι είναι. Και καλά όταν μιλάμε για πράγματα και καταστάσεις. Όχι ότι πονάει λιγότερο απαραίτητα, αλλά πάει στο διάολο. Αλλά όταν πρόκειται για ανθρώπους, χέσε μέσα.

Πολλοί βολεύονται με τις σχέσεις αλληλεξάρτησης. Εσύ είσαι η βδέλλα τους κι αυτοί η δικιά σου. Αλλά πρέπει να φύγουν. Όχι όλες. Κάποιες εξελίσσονται μαζί σου. Γίνονται κι αυτές κάτι καλύτερο. Κάποιες όχι. Εκεί είναι τα ζόρια. Κάποιες συμβίωσαν τόσο μαζί μου και τόσο έντονα, που όταν τις ξεκόλλησα με το μαχαίρι αναγκάστηκα να μου κόψω και λίγο κρέας. Θα επουλωθεί δε λέω, μπορεί να αφήσει και σημάδι. Αλλά πρέπει. Αλλιώς παθαίνεις αφαίμαξη όσο αυτή μεγαλώνει. Κι αυτή έχει ένα όριο όπου σκάει – σαπίζει και πέφτει νεκρή. Οπότε πρέπει απλά να φύγει, πάση θυσία. Και εδώ είναι το περίεργο. Περάσατε πολλά μαζί, την αγάπησες και την πονάς. Πιθανόν να την αγαπάς για πάντα. Και ταυτόχρονα, όταν φύγει από πάνω σου, να μη θες να ξέρεις που βρίσκεται, τι κάνει, αν ζει ή αν πέθανε. Κι ας την αγαπάς ακόμα. Γιατί σου θυμίζει το δηλητήριο που ρούφηξε. Που κατ’ επέκταση δεν ήταν και ποτέ δικό σου, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα.

Δε θα καταλάβει κάποιος εύκολα πως είναι εύκολο να την αγαπάς, τη βδέλλα σου, κι όμως να φεύγεις και να αδιαφορείς. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, τουναντίον πονάει πολύ. Και έκανα πάντα προσπάθειες να τις βοηθήσω να εξελιχτούν κι αυτές σε κάτι καλύτερο. Αλλά κάποιες δεν ήθελαν, ή δεν μπορούσαν. Προσπάθησα να τους βρω άλλο ξενιστή (αν και κάποιες τα καταφέρνουν πολύ καλά και μόνες τους να τον βρουν). Όταν κι αυτό όμως αποτύχαινε, τις ξήλωνα γρήγορα από πάνω μου, γύριζα την πλάτη κι έφευγα. Κι ας θεωρούμαι κυνικός.

Θέλω να πιστεύω ότι η πρόοδος της ιατρικής έφτασε πια και στην πόρτα μου. Γιατί κουράστηκα. Και να τις κουβαλάω και να πονάω κατά την αφαίρεση. Ελπίζω λοιπόν αυτή η περίοδος να είναι η τελευταία φορά και να μην ξαναχρειαστεί. Όχι ότι αν ξαναχρειαστεί δε θα το κάνω. Αλλά από ένα σημείο και μετά είναι χειρότερο, γιατί ανακαλύπτεις ότι απλά αλλάζεις βδέλλες, δεν θεραπεύεσαι στα αλήθεια. Και τις αγαπάω όλες ακόμα. Με το δικό μου τρόπο.

Το παρασοβάρεψα. Κι ας το ‘γραψα μέσα σε 20 λεπτά. Κι ας είμαι και ερωτευμένος δέκα χρόνια με την Marisa Tomei. Ας δούμε και καμιά τσόντα να γελάσουμε λίγο.

Άκου.

Προκυμαία της θλίψης και ακτή της χαράς

Ραντεβού να μιλήσεις Φευγεις όπου κι αν πας

Διχάζονται οι ιδέες αναβιώνουν οι μνήμες

Αδιάλυτα τα πάθη στα βραχια σπαν οι πρημνες

Αγάπη σε ξένα ματια συνηθεια στα δικά σου αυτιά

Διακωμώδηση απώλειας χανεται το πριν στα θέλω του μετά.

Ποτε αλλαξαν οι μερες και τι εγινε εδώ

Χανεται ο μυθος κι ας μη θελω να το δω

Διασπάται η αλήθεια και το θέλω γίνεται τρωτό

Κοιμαται το ονειρο και το «νοιωθω» γινεται μεμπτό

Σχεσεις αναγκης με χοντρές υποσχεσεις σε πονεμενα αυτιά

Δικαιολογιες στολιδια σε διαφανή ματια δεν αντεχω αλλο πια

Απλα γουσταρω σου λεω που ειμαι δω και σκεφτομαι

Δε με νοιαζει αν με καταλαβαινεις

Η υπαρξη μου ειναι περα απο μενα και για αυτό δεν ντρεπομαι

Μην το μειώνεις, προσπαθεις – ναι, μα χωλαινεις.

Θες απλά να εξηγησεις. Πας κοντά μα του κάκου.

Μη θες αλλο να πεις. Ειναι αργά. Μόνο άκου.



...........άκου.........

Asimos Nikolas - G...

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Ερμηνευτές: Νικόλας Άσιμος,


Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα στο σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.




I see you working at your station
Radiation burns my eyes
Love's forbidden so is passion
This whole place is sterilized

I just want to see tomorrow
Day by day to just survive
But this place is built to kill me
No one here gets out alive

I don't wanna be
I don't wanna be
Just a memory
I don't wanna be
I don't wanna be
Gone

You don't know my name
You don't know my number
You don't know my face at all
We walk right past each other
Every single day
Like cold machines
We're marching on and on and on and on and on

Got your thumb print always with me
Got your barcode memorized
They came here to electroshock me
But can they erase you from my mind?