Οι διακοπούλες μου

Αφιερωμένο στο παλιό μου αφεντικό. Που πέρασα 15 αξέχαστες νύχτες δουλεύοντας 12ωρα στο μπαράκι του,και σήμερα (δηλαδή χτες) έχει γενέθλια. Χρόνια σου καλά και ευτυχισμένα Δημήτρη, γιατί πρώτα είσαι φίλος αγαπημένος και μετά αφεντικό, και γιατί στα 45 σου, «παρόλα αυτά», είσαι νέος. Να 'σαι πάντα καλά.

Δεν είμαι καλά και το ξέρω. Κατά καιρούς δοκιμάζω διάφορες λύσεις που έχουν εμπνευστεί κάποιοι φίλοι από δω μέσα. Σήμερα λέω να δοκιμάσω αυτό που είχε κάποτε σχολιάσει ένα "λιονταράκι" (Immortal Junkie) σε ένα παλιό μου ποστ. Όταν δηλαδή δεν είσαι καλά, πίεσε τον εαυτό σου να ανέβει και κάποια στιγμή θα βγει από μόνο του. Αυτό θα κάνω λοιπόν! Θα γράψω για τις διακοπές μου.

Βέβαια, δεν πρόκειται να ασχοληθώ ούτε με ονόματα λιμνών, χωριών, παραλιών, περιγραφές, μπλά, μπλα, μπλα... Δεν τα καταφέρνω να μπω στο πετσί του τουριστικού οδηγού. Οι καταστάσεις είναι που με ενδιαφέρουν μόνο.

Καταρχάς να πω ότι όλο το μήνα με κυνηγούσε η κακοτυχία από πίσω. Κανόνισα από τις πρώτες μέρες του Αυγούστου κάποιες διακοπές. Απλά έπρεπε να πάρω 3-4 μέρες νωρίτερα για να επιβεβαιώσω. Κάποια ακυρωθήκαν γιατί π.χ. ο ένας είχε τροχαίο, η άλλη καιγόταν το σπίτι της, και κάτι άλλα εξίσου ασήμαντα!!! Τα υπόλοιπα τα ακύρωσα όλα διότι εμφανίστηκε μια πολύ δελεαστική πρόταση για Μύκονο. Δελεαστική όχι λόγω νησιού – το 15αύγουστο είναι χάλια – αλλά λόγω παρέας και κατάστασης. Το οποίο και τελικά ακυρώθηκε τελευταία στιγμή, ενώ ήδη είχα βγάλει εισιτήρια, για ηλίθιο λόγο (φιλαράκι, είσαι και γαμώ τους δημιουργούς κόμικ και ο πιο κοινωνικός άνθρωπος που ξέρω, αλλά εντελώς ανοργάνωτος και μεγάαααααλος μουνόδουλος!). Η τσαντίλα έφυγε δυο τρεις μέρες μετά, και κατόπιν κοντινών εξορμήσεων εντός των ορίων του νομού Αττικής, όπου και αποφάσισα να φύγω μόνος μου για Πελοπόννησο. Μόνος μου τρόπος του λέγειν, αφού σε κάθε νομό σχεδόν υπήρχε τουλάχιστον ένας φίλος/η. Στα ΚΤΕΛ ανακαλύπτω ότι η φακλάνα στο τηλέφωνο μου είχε δώσει δρομολόγια Κορίνθου, αντί για Νεμέας. Η διαφορά είναι ότι το πρώτο φεύγει κάθε ώρα, ενώ το δεύτερο έχει 4 δρομολόγια τη μέρα. Όταν στις 14:00 μου είπαν λοιπόν ότι το επόμενο φεύγει 18:30, ε, μου ήρθε κάπως! Για λίγο δηλαδή, όσο χρειάστηκε να αλλάξω τα εισιτήρια για Αίγιο και για να κάνω τον εξής διάλογο στο τηλέφωνο:

-Έλα κούκλα τι κάνεις;

-Μια χαρά δουλεύω στο beach bar.

-Ωραία σε κανά 3ωρο κράτα μου ξαπλώστρα και ένα φρέντο μέτριο.

-Εντάξει, και συ όταν θα αλλάζεις λεωφορείο στην πόλη πάρε μου ένα Marlboro μαλακό.

Τι διάολο, όλοι με έχουν μάθει πια; Τίποτα δεν τους κάνει πια εντύπωση; Anyway θα παραβλέψω διάφορες ψιλογκαντεμιές που θα με αναγκάσουν να μπω σε προσωπικά κομμάτια τρίτων και θα πάω κατευθείαν στη Σέριφο. Κανονίζω με το πρωινό πλοίο στις 7:05 αν θυμάμαι καλά. Μου βγάζει εισιτήριο η κολλητή μου και δίνουμε ραντεβού στο λιμάνι. Πέφτω για ύπνο, και κατά τις 2:15 σηκώνομαι από το κρεβάτι με αλλεργική κρίση, από αυτές που με πιάνουν μια φορά το χρόνο και αν! Μιλάμε τώρα να βήχω και να φτύνω κομματάκια απτα πνευμόνια μου! Τέλος πάντων συνέρχομαι κάποια στιγμή (ουσιαστικά δεν είχα κοιμηθεί όλο το βράδυ από το βήχα) και βλέπω ότι μου 'χουν μείνει 2 ώρες με το ζόρι για να κοιμηθώ. Και κάνω το λάθος να υποκύψω... (ναι ξέρω γατούλη... σε τέτοιες φάσεις δεν κοιμόμαστε ποτέ! Έλα όμως που δεν την πάλευα με τίποτα...)

Ξυπνάω λοιπόν κάποια στιγμή και βλέπω φως.... και σκέφτομαι: για να έχει τέτοιο ήλιο στις 4:30 το πρωί, ή κάποιος μετακίνησε το Γκρίνουιτς, ή κάτι πάει πολύ στραβά... Κοιτάζω λοιπόν το κινητό και βλέπω ότι είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι και 17 κλήσεις δίπλα από το αυτί μου και δεν είχα πάρει χαμπάρι... και ώρα Ελλάδος 7:35...

Φεύγω λοιπόν την επόμενη το πρωί (άλλα 30 ευρώ από το παράθυρο...) και φτάνω εκεί με τη διαβεβαίωση ότι η κυρία Τάδε θα φροντίσει για τη διαμονή μου (ήμαστε ήδη 20 Αυγούστου, το τονίζω). Μόλις φτάνω μαθαίνω ότι είχε δυστυχώς ένα πρόβλημα υγείας και ταξίδευε ήδη προς τας Αθήνας... φυσικά ούτε λόγος να ασχοληθεί μαζί μου. Παίρνω τους δικούς μου στο νησί αλλά όλοι είχαν πάει προφανώς για ύπνο τα χαράματα με αποτέλεσμα στις 10:30 το πρωί να είναι στο 2^ο όνειρο. Το μόνο που βρίσκω σε όλο το νησί είναι ένα δίκλινο σε ξενοδοχείο. «Δε γαμιέται»λέω,για μια μέρα ας δώσω κάτι παραπάνω. Πάω, κοιμάμαι κάνα 3ωρο κάνω το μπανάκι μου, για να μου πει μετά ο φίλος μου που ξύπνησε «γιατί δεν ερχόσουν σε μένα; Χτες έφυγε ο συγκάτοικος....»

Φυσικά τα ευτράπελα συνεχίστηκαν μέχρι το βράδυ όπου κάποια στιγμή βρέθηκα να μην έχει εθνική τράπεζα το νησί, το ΔΙΑΣ να μη λειτουργεί λόγω «προσωρινής βλάβης» και γω να θέλω, αφού δεν μπορώ να το ξοφλήσω, τουλάχιστον να πάρω τα πράγματά μου από το ξενοδοχείο και ο τύπος στη ρεσεψιόν άφαντος! Κλείδωσε και έφυγε! Και γω με 5 ευρώ στην τσέπη και το τελευταίο λεωφορείο από λιμάνι για χώρα να φεύγει σε 3 τέταρτα!Τελικά αφού χτύπησα ότι πόρτα και παράθυρο υπήρχε στο οικοδομικό τετράγωνο τον βρήκα (άμα ζορίζομαι δεν πολυχαμπαριάζω είναι η αλήθεια) και έστω και τελευταία στιγμή όλα καλά. Μετά από κάτι μέρες κόλλησα και μια ίωση, πυρετό για μια μέρα κτλ. κτλ....

Αλλά κάπου εδώ βαρέθηκα με τις ατυχίες, αυτά ήταν εξάλλου τα βασικά. Πάμε στα καλά τώρα.

Την πρώτη βδομάδα των διακοπών πέρασα ένα ολόκληρο οχτάωρο σε μια αιώρα και σηκωνόμουν μόνο για να βουτήξω στη θάλασσα. Όταν ξάπλωσα το πρωί κρεμόμουν κάνα μέτρο πάνω από το έδαφος. Το απόγευμα που σηκώθηκα ο κώλος μου ακουμπούσε κάτω... νομίζω ότι ... την ξεχείλωσα! Τι υπέροχη μέρα! Πόσο πιο όμορφο είναι το ηλιοβασίλεμα όταν είσαι οριζόντιος!

Μια άλλη μέρα σε μια άλλη παραλία έπαιζα 5 ώρες με κάτι γερμανάκια 10 και 11 ετών! Ότι και να πω είναι λίγο. Για μερικές ώρες νόμιζα ότι ούτε μένα έχουν βγει ακόμα τρίχες στη μασχάλη μου...

Όταν τελικά βρέθηκα στη Νεμέα τις 3 τελευταίες μέρες, η παρέα που γνώρισα εκεί είχαν αμάξια οπότε γυρίσαμε όλα τα ορεινά χωριά σε ακτίνα 100 χμ. (Γκούρα, ψάρι κ.α.) Τι λίμνες, τι μοναστήρια, τι καταφύγια,... χόρτασε το πνευμόνι μου καθαρό αέρα και το μάτι μου θέα! Που δεν την έχω στερηθεί κιόλας στη ζωή μου αλλά όσο να πεις... Εννοείται πως τα βράδια κοιμόμασταν με κουβερτούλα ακόμα κι όταν όλη η Ελλάδα ξεροτηγανιζόταν στους 45!

Και στο νησί! Ξαναβρήκα τη μισή τρελοπαρέα που δουλεύαμε μαζί πέρυσι. Μόνο που φέτος εγώ δε δούλευα και άρα είχα όλο το χρόνο να γυρίσω το νησί. Και μα το θεό το ‘κανα!

Μερικές ωραίες στιγμές ήταν οι εξής:

Ανακαλύπτω με έναν θεότρελο φίλο μου (ο ένας δημιουργός του «πολβόσκι») μια σπηλιά παράλληλα σε μια παραλία μέσα σε ένα βράχο. Η απόλυτη ευτυχία! Αμμουδιά, ίσκιος, δροσιά, απομόνωση και μοναδικός ήχος, από το κυματάκι που έσκαγε στα πόδια μας.... Την αράζουμε μέσα, στη δροσούλα με ένα τσιγαριλίκι που είχε ξεμείνει κάμποσους μήνες για κάποια «ειδική» περίπτωση! Ποτέ δεν κατάλαβα πως μας ήρθε και το πήραμε ειδικά εκείνη τη μέρα αλλά δεν πειράζει... Κάποια στιγμή όπως αράζουμε και κάνουμε διάφορους συνειρμούς, δουλεύουμε και τους περαστικούς λουόμενους ότι μένουμε εκεί μέσα όλο το καλοκαίρι και άλλα όμορφα, γυρίζω και τον ρωτάω «ρε συ, πως θα ονομάσουμε το «σπίτι» μας;» Και ο άλλος ατάραχος: «Βουνοτρυπίδα!» Ήμασταν που ήμασταν ψιλοκλασμένοι, ήρθε κι έδεσε...

Περνάμε κάποια άλλη μέρα να πάρουμε ένα φίλο μας για μεσημεριανό. «Ρε συ (....) θα 'ρθεις για φαΐ;» «Μπα, (νυσταγμένα) λέω να τη βγάλω σήμερα με φέτα και καρπούζι» «Πως έτσι;» «Ε, να... θέλω να δω πως είναι να κατουράς άσπρο καρπούζι»

Νόημα; Απουσία...

Μια κοπελιά είναι στο μαγαζί κάποιες μέρες και έχει κάνει τον δικό της, τάρανδο. Κάθε μέρα, μόλις γυρίσει αυτός το βλέμμα του, αυτή είναι - με άλλον κάθε φορά - στις τουαλέτες! Και ένας φίλος μου που δουλεύει εκεί σερβιτόρος και είναι (συναισθηματικός ο γλυκούλης μου!) τα έχει λάβει στο κρανίο συστημένα με την πάρτη της, κι από ένα σημείο και μετά τη δουλεύει μες στα μούτρα της! Δηλαδή:

«Έχουμε daiquiri ροδάκινο, φράουλα και μπανάνα γιατί ξέρω πόσο πολύ σας αρέσουν οι μπανάνες!» «Η caipirinha έχει και παραλλαγή με vodka την caipiroska αλλά ειδικά για εσάς σερβίρουμε και caipiposka!» και γενικά ότι του ερχόταν στο κεφάλι! Αυτή; Τσιμουδιά....

Πολύ καλή εντύπωση μου έκαναν κάτι Γάλλοι/ίδες και Γερμανοί/ίδες που είχαμε στην παρέα, οι οποίοι μόλις καταλάβαιναν ότι ήμαστε μόνοι μας στην παραλία, το ρίχνανε κατευθείαν στο γυμνισμό. Ακομπλεξάριστοι/ες, άνετοι με το σώμα τους, και με μια γενικότερη συμπεριφορά που έδειχνε μια τρομερή επαφή με τη φύση (κάποια στιγμή οι πιτσιρίκες κυλιόντουσαν στην άμμο σαν τα κουτάβια!) όχι μόνο μου άφησαν πολύ καλή εντύπωση αλλά λειτούργησαν και ως παράδειγμα προς μίμηση για κάποιους/ες από μας...

Κάποια στιγμή προσπαθώντας να κρεμάσω μια πετσέτα σε ένα σκοινί που ήταν καρφωμένο στον τοίχο, το ένα καρφί ξεκόλλησε. Αυτό πήρε μαζί του ένα κομμάτι σοβά από τον τοίχο, το οποίο παρέσυρε ένα μπουκάλι, το οποίο παρέσυρε ένα πιάτο με αποφάγια, το οποίο..... όταν τελείωσε ο σαματάς, γυρίζω και κοιτάω το συγκάτοικο, περιμένοντας να ακούσω καντήλια. Αυτός ατάραχος ψάχνει κάτι στην τσάντα του. Ξαφνικά γυρίζει και μου λέει «καλύψου»! Στο χέρι του κρατούσε ένα.... τρελομπαλάκι(!!!! Τα θυμάστε;) το οποίο και εκσφενδόνισε με όλη του τη δύναμη στη γωνία των τοίχων. Αφού αυτό μπίστηξε αρκετές φορές, μερικές από τις οποίες στην πλάτη μου, και κατεδάφισε το υπόλοιπο σπίτι που είχα αφήσει όρθιο, γυρίζει ο τύπος και μου λέει με απάθεια: “άμα είναι να κάνεις μαλακία, να την κάνεις καλά!” Τι παιδί κι αυτό...

Ήταν μια πιτσιρίκα γαλλιδούλα που πέρυσι την είχα δει την τελευταία μέρα στο νησί και μου ψιλοάρεσε. Πάνω κάτω φανταστείτε ξανθιά, μακρύ μαλλί, γαλάζιο μάτι σχετικά ψηλή, νταρντανοκατασκευή (φαρδιές πλάτες κτλ.) σχετικά αδύνατη με καμπύλες. Την ξαναβλέπω φέτος, όπου έχει πάρει αρκετά κιλά και από νταρντανοκατασκευή είχε γίνει νταρντάνα με τα ούλα της! Τα κιλά δηλαδή ήταν μοιρασμένα εξίσου πάνω της και αυτό της έδινε πολύ όγκο στο μάτι. Μια μέρα που κοιμήθηκά στην άλλη παρέα λέω σε έναν «ρε συ αυτή κάτι μου θυμίζει αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι» Δεν απάντησε, κοιμηθήκαμε, και το πρωί βρίσκω μια ζωγραφιά με την (...) που φορούσε δετές μπότες, φούστα από προβιά, τσεκούρι περασμένο στη ζώνη, σιδερένιο στηθόδεσμο, κράνος με κέρατα και πλεχτές κοτσίδες. Τίτλος του έργου: “ Η (...) η βικινγκόμενα”! Που να είχε πιει κιόλας ο μαλάκας!

Ένα βράδυ έπαιξε στο αερινο ο Χρήστος Θηβαίος. Δε θα κάτσω να εξηγήσω γιατί μετά από 4 ώρες unplugged πρόγραμμα είχαμε όλοι ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, και πόσο ωραίος άνθρωπος είναι. Ένας άνθρωπος που του λες ένα «ευχαριστώ» και τα μάτια του λάμπουν σαν τριών χρονών παιδιού, θέλει πέντε σελίδες μόνος του. Θα μεταφέρω όμως κάποιες από τις αστείες ιστορίες του που μας διηγήθηκε. Για όποιον δεν τον έχει δει είναι 45αρης περίπου, μέτριου αναστήματος με άσπρα μαλλιά ως τους ώμους – έχει σημασία για αργότερα.

-Ήμουν που λέτε στην Κύπρο για συναυλία, μια εποχή που δε με ήξερε κανένας. Είμαι με το αμάξι και θέλω να πάω προς Πάφο. Ρωτάω λοιπόν σε ένα περίπτερο αν πηγαίνω σωστά, και αυτός μου λέει: «Ρε κομπάρε, Χρήστο σε λεν;» «Ναι!» λέω εγώ χαρούμενος που κάποιος με γνώρισε. «Ο Χρήστος ο Θηβαίος που έπαιζε χτες στον Τάδε;» «Ναι, εγώ είμαι» λέω εγώ και χαίρομαι. «Σκατά τα έκανες κομπάρε, από την άλλη έπρεπε να πας!» Τελικά δεν ήθελε αυτόγραφο, απλά να βεβαιωθεί ποιος ήταν ο μαλάκας!

-Άλλη φορά, έπαιζα στην Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη σε ένα μικρό μαγαζί, που την τουαλέτα την είχε απέξω! Ε, κατουριόμουν βγαίνω έξω και τι βλέπω: μια ουρά 8 άτομα οι πιο πολλοί τύφλα! Τι να κάνω περιμένω κάποια στιγμή ο από πίσω, εντελώς σκνίπα, μου κάνει νόημα με τα χέρια (εδώ κάνει σαν να γνέφει σε κάποιον έντονα «ΕΣΥ») «Ναι, ναι» του λέω «εγώ είμαι»
(ο άλλος του γνέφει «μπράβο») «Σε Ευχαριστώ» του λέω.

(ο τύπος τώρα κάνει σαν να παίζει κιθάρα και τον δείχνει) «Ναι ,εγώ είμαι»

Όπου εδώ παιδιά ο τύπος μου μιλάει για πρώτη φορά και μου λέει το εξής: Κουφάλα! Γαμάς τη Βίσσυ, ε; Τόση ώρα τον είχε περάσει για τον Καρβέλα...

Και κάποια άλλα που μας είπε....

Όμως....

Δεν γίνεται όμως να λέω για τις διακοπές και να μην αναφερθώ στη συνάντηση. Ακόμα δεν έχω πιστέψει αυτό που έγινε.

7 χρόνια πίσω. Στη δουλειά είναι μία κοπέλα σκέτη οπτασία (και όπως αποδείχτηκε αργότερα και πολύ γλυκός άνθρωπος) η οποία για κάποιο λόγο έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα με μένα και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Εγώ περνάω ίσως τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου από ΚΑΘΕ άποψη. Δεν μπορώ να λειτουργήσω καθόλου, ούτε καν να επικοινωνήσω με άνθρωπο παρά μόνο με ναι και όχι. Και όμως είχε προσπαθήσει τόσο η κακομοίρα, που αρκούσε ένα ναι την κατάλληλη στιγμή. Αυτό το ναι δεν ήρθε ποτέ. Όσο συνείδηση κι αν είχα ότι τέτοια δώρα δε μου σερβίρονται κάθε μέρα στο πιάτο, δεν μπόρεσα. Όταν μετά από καιρό επανήλθα στον κόσμο των ζωντανών, είχε χαθεί κάθε ίχνος της. Το μόνο που πραγματικά ήθελα ήταν μια ευκαιρία να την ξαναδώ και να ζητήσω συγγνώμη που ήμουν τόσο μαντρότοιχος και απότομος. Ένιωθα πραγματικά πολύ άσχημα.

Μετά από 7 χρόνια όλα είχαν ξεχαστεί. Έτσι νόμιζα. Ώσπου ακούω ένα συγγνώμη από μια απίστευτα θηλυκιά φωνή. Και γυρίζω και βλέπω δύο σμαράγδια να με κοιτάνε. Πάνω σε ένα αιγυπτιακό πρόσωπο. Πάνω σε ένα σοκολατί φιδίσιο κορμί. Και να με ρωτάνε: «Είσαι ο ... που δούλευες τότε στο...» Και να ψελλίζω ένα ναι παγωμένος με το χρόνο να σχηματίζει καμπύλη γύρω μου. «Είμαι η .... με θυμάσαι; Δουλεύαμε μαζί.» Και εγώ δεν μπορώ να απαντήσω. Και σαν από μηχανής θεός ακούγεται μια φωνή από το βάθος: «σε θυμάται, απλά έχει μείνει μαλάκας!» (άμα παίζαμε σε κωμωδία θα ακουγόταν ως ηχητικό εφέ η βελόνα του πικάπ να «πηδάει» πάνω στο βινύλιο! Αλήθεια σας έχω πει ποτέ πόσο αγαπάω την κολλητή μου τον σκατόκαφρο, και πόσο καλά με ξέρει;) Αυτό ήταν! Ξαφνικά ξεκόλλησα, φιλιά, αγκαλιές, όλοι οι διακόπτες γύρισαν στο on και άρχισα να συζητάω πλέον σαν άνθρωπος. Προσπάθησα Βέβαια να μετριάσω τη χαρά μου γιατί α) ήταν με τον γκόμενο και β) δε γινόταν να χοροπηδάω σα το μελισανίδη μες στο μαγαζί! Την επόμενη μέρα έφυγε και από κει και έπειτα οι διακοπές μου είχαν πολύ καλύτερη γεύση. Είχα την ευκαιρία να την δω, να δω ότι είναι καλά, και να ζητήσω συγγνώμη, κάποια στιγμή που την ξεμονάχιασα με τρόπο. Και αυτό από μόνο του με είχε στείλει στα ουράνια. Αυτή η σκέψη με είχε ταλαιπωρήσει για καιρό, μόνο και μόνο επειδή είμαι τόσο εγωιστής, που μου φαινόταν αδιανόητο ότι φόρτωσα έστω και μέρος των προβλημάτων σε έναν άνθρωπο που δεν έφταιγε σε τίποτα. Ασήκωτο. Και, ενώ είχε χαθεί κάθε ελπίδα εδώ και καιρό, και απλά το είχα δεχτεί και προχωρήσει, Μπαμ! Συνέβη αυτό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα, ανανεώσαμε το ραντεβού στην Αθήνα αλλά το τι θα συμβεί από δω κι έπειτα δεν ανήκει στο κείμενο. Το τελευταίο που θα πω και κλείνω είναι ότι, όταν μου είπε «για ποια συμπεριφορά μιλάς, εγώ δε θυμάμαι να ήσουν απότομος μαζί μου.» χρειάστηκα πολλά ψυχικά αποθέματα.

Συνέβησαν φυσικά και άλλα ωραία όπως τότε που μας πέσαν τα ρούχα στη θάλασσα. Που γνώρισα την καταπληκτική εκείνη ελληνογερμανίδα (πως το λες αυτό το ρο!) Τον τρελομπάρμαν μπαρμπαμήτσο (μη φανταστείτε κάνα μπάρμπα, 35αρης είναι ο άνθρωπος, απλά έτσι του το κολλήσαμε!) με τις ατάκες του, που το χειμώνα δουλεύει στο βιβλιοπωλείο του (Βαρσαμούλης, πάνω στη Σπάρτης από Κερατσίνι προς Αμφιάλη). Και την αδερφή του φίλου μου του Παύλου του πληκτρά που έχω στα links μου (TMS) μια θεοπάλαβη διακοσμήτρια που παριστάναμε τους πρόσκόπους και κάναμε κατασκευές και πατέντες! (marymorfi@yahoo.com)

Που μας έσπασε το αμορτισέρ στην πίσω ρόδα στο παπάκι και στο παραμικρό χαλίκι κάναμε ροντέο. Που παίζαμε μουσική... και κάναμε χαβαλέ φτιάχνοντας ηλεκτρονική μουσική με το πολυεφέ της κιθάρας του Διονύση και αυτοσχέδια κρουστά! Και πόσα άλλα μέσα σε 12 μέρες....

Κάποια στιγμή που θα 'χω όρεξη θα κάτσω να φτιάξω και το προσωπικό μου soundtrack του καλοκαιριού. Για την ώρα θα προτείνω μόνο 2 διασκευές: king of Bongo από Max Raabe + The Palast Orchester και Suzie Q από Jose Feliciano.

Το ηθικό δίδαγμα είναι μάλλον ότι όσο γκαντέμης και να 'σαι, αν πεισμώσεις και δεν το αφήσεις να σε πάρει από κάτω, στο τέλος όλα θα γυρίσουν με το μέρος σου. Επειδή όμως τώρα έχω ψιλογονατίσει με κάποια θέματα και δεν ανέβηκα όσο περίμενα με αυτό το ποστ (λιονταράκι μου ελπίζω σε σένα να πιάνει καλύτερα το κόλπο!) μάλλον θα χρειαστεί περισσότερη δύναμη αυτή τη φορά. Μέχρι να ξαναβρώ τα κομμάτια μου σας χαιρετώ με το “ποίημα” ενός οικοδόμου, πρώην νταλικιέρη, και με ένα όμορφο καλοκαιρινό κομμάτι που μου ήρθε τώρα στο μυαλό. Adios!

Κάτω απ’το φως του φεγγαριού, τα σκέφτομαι και κλαίω. Μετά τα ξανασκέφτομαι «ρε δε γαμιούνται» λέω!

Mad Season - Long Gone Day

So much blood I'm starting to drown
Runs from cold to colder
Time to time the sky's come down
To help me lose my way
Tears and lies for answers
You and open veins, God knows I'm gone
Girl I just want you to
Come on down
Lord it's a storm and I'm heading to fall
These sins are mine and I've done wrong, oh babe
Come on down

Long Gone Day
Mmmm, who ever said
We wash away with the rain

See you all from time to time
Isn't it so strange
How far away we all are now
Am I the only one who remembers that summer
Oh, I remember
Everyday each time the place was saved
The music that we made
The wind has carried all of that away

Long gone day
Mmmm, who ever said
We wash away with the rain

So many tears I'm starting to drown
The rain in heaven's all come down
Silver spoons affix the crown
The luckless ones are broken
Fears and lies for answers
You and open flames
God knows I'm gone
And I just want you to
Come on down, hmmm

Lord it's a storm am I heading to fall
These sins are mine and I've done wrong
I want you to, oh, I just want you to
Come on down

I fear again, like then, I've lost my way
And shout to God to bring my sunny day

Άλλη μια θεωρία συνομωσίας....

"Να υπάρχεις Ελληνικός δηλώνει 4 τρόπους συμπεριφοράς:

Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από τη φύση,όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης, όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων. Ότι αποθεώνεις την ομορφιά, γιατί η ομορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό:  Ότι αγαπάς τον άνθρωπο.  Πώς αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν."

                                                     Δ. Λιαντίνης,  Τα ελληνικά 

 

Εδώ θα ευχαριστήσουμε τον αγαπητό μας συναδελφο για το ρεπορτάζ και θα προχωρήσουμε στο επόμενο θέμα που μας...καίει! (χεχε!). Έχοντας ακούσει όλων των ειδών τις εικασίες για τους υπαίτιους των πυρκαγιών (τούρκοι πασόκοι αναρχικοί σατανιστές κτλ.) αποφασίσαμε εμείς, εδώ, στο δικό μας κανάλι, να σας δείξουμε όλη την αλήθεια! Η επικρατέστερη λοιπόν άποψη για το ποιός βάζει τις φωτιές, επειτα από έγκυρο γκάλοπ, είναι η εξής:

Τις πρώτες 50 φωτιές τις βάλανε οι "οικοπεδοφάγοι" (τι αστεία λέξη!) Σε μία χώρα που υπάρχει τέτοια ασυδοσία στο θέμα της ιδιοκτησίας.... που μέχρι πριν λίγα χρόνια τα συμβόλαια γίνονταν "στο μιλητό"... που ένα σημαντικό κομμάτι ανήκει στην εκκλησία..... που η κλειστή κάστα των συμβολαιογράφων εναντιώνεται πάντα στην οποιαδήποτε προσπάθεια της οποιασδήποτε κυβέρνησης να ξεκαθαρίσει το τοπίο στις ιδιοκτησίες, αφού μεταφράζεται σε πολλά χαμένα μύρια από "δουλειές", και αυτό είναι πρόβλημα όταν κάποιοι ξέρουν τους νόμους καλύτερα και από αυτούς που τους φτιάχνουν.... που σε κάποιες ακριβές περιοχές αν προσθέσεις όλα τα οικόπεδα που βρίσκονται στα χαρτιά, η περιοχή εμφανίζεται να έχει έκταση διπλάσια από την πραγματική.... που.... που..... που......

 Τις άλλες 50; Μα... οι ίδιοι! Πως; Κοιτάξτε... Αν θες να κάψεις αρκετά μεγάλο κομμάτι σε ένα μέρος που έχει "ψωμί", πας και ανάβεις πρώτα μια άλλη φωτιά στου διαόλου τη μάνα, σε ένα τελείως άκυρο μέρος, έτσι ώστε μέχρι να τελειώσουν από κει τα 3 αεροπλάνα και το 1 ελικόπτερο που έχουμε όλα κι όλα, εκεί που πραγματικά σε ενδιαφέρει δε θα έχει μείνει ούτε κολυμβηθρόξυλο... Και μέχρι να ξανακαλυφθει όοοολο αυτό θα έχουν ξεχαστεί όλα. Κανείς δε θα ασχολείται. Και αυτό είναι καλό.... Ne est-ce pas?

  Και τις άλλες 100-200; Εδώ είναι τα καλά! Θυμάστε στις ταινίες του σούπερμαν που όταν όλοι ξέρουν ότι λείπει, στη μητρόπολη γίνεται τις πουτάνας; Κάπως έτσι. Δυστυχώς έτσι είμαστε. Όσο και να βρίζουμε τον μπαμπούλα, όταν αυτός λείπει, ο καθένας βγάζει το χειρότερο εαυτό του. Γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί μπορεί. Τι ήταν αυτός; Δεξιός ή αριστερός, έλληνας ή ξένος; Τα πάντα και τίποτα! Σε διακόσιες πυρκαγιές, τα μαθηματικά ακυρώνουν την όποιαδήποτε κατηγοριοποίηση. Ήταν ΟΛΟΙ! Σε τέτοια νούμερα, όλοι οι καλοί χωράνε!

Ποιός είναι αυτός ο καθένας στην προκειμένη περίπτωση; Τον βρήκαμε! Γιατί εδώ στο "In the dark" κάνουμε ρεπορτάζ!

Είναι ο τρελλαμένος εκείνος νέος από το Κατσικοχώρι Αρκαδοημαθίας ΄δίπλα από την Άνω-κάτω-μέσα-έξω Παναγίτσα, όπου, κυβέρνηση μπαίνει κυβέρνηση βγαίνει, αυτός είναι παρατημένος στο ξεχασμένο χωριό του χωρίς νερό, τηλέφωνο, ρεύμα, σχολεία, νοσοκομεία, σινεμά, κλάμπ, γυναίκες, παιδιά, ΖΩΗ... και με μία TV  που δείχνει όλη μέρα τον υπόλοιπο κόσμο όπου όλα αυτά εκεί, είναι διαθέσιμα...

Αυτός που η ζωή του είναι αιμομιξία (γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται αν ο κυρ Γιάννος κερνάει που και που κανα "σαραγλάκι" την ανηψούλα του που ακόμα δεν έχει βγάλει ακόμα δόντια- εξάλλου είναι "οικογενειακή τους υπόθεση") , αναλφαβητισμός, δολοφονίες για δεκα μέτρα γη, βαρεμάρα, εκμετάλλευση αλβανών, ισοπέδωση, ούζο από τις 7 το πρωί (limbo is the bad cousin of hapiness), μιζέρια, συνεχή αυξηση του μέσου όρου ηλικίας, απόμόνωση, εγκατάλειψη, επανάληψη και θάνατο. Αυτός που μισεί τη ζωή του. Που μόλις του δώθηκε η ευκαιρία της έβαλε φωτιά γιατί η μόνη χαρά που είχε μείνει στη ζωή του, ήταν να τη δει να καίγεται. "Αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει είναι ένας επικίνδυνος τρελός".

Αλλά ας δούμε τι έχει να πει για αυτό ένας εξαίρετος συνάδελφος.

"Τρικυμίζει μέσα μου το θείο πνεύμα της καταστροφής.

Αηδιασμένος από το γύρω μου καθεστώς, φτύνοντας απάνου στη Ρωμαίικη Τέχνη καθώς την κατάντησαν οι ανθρωπάκοι των γραμμάτων, αποφασισμένος για τρανούς αγώνες, λυτρωμένος από τις ταπεινές ελπίδες των προλήψεων και των μικροσυμφερόντων, σήμερα, για πρώτη φορά, κρούω το πολεμόχαρο τραγούδι μου πλατύστομα και ειλικρινά.......

Για αυτά και για άλλα, καλώ το Νέο Ελληνικό Πνεύμα να συνεργαστεί μαζί μου στο γκρέμισμα των Ψεύτικων Ειδώλων που κυριαρχούν χάρις την εγκληματική μας νωχέλεια και αδιαφορία κι αντιπροσωπεύουν στην Ευρώπη τη Διανοητική μας Παραγωγή, εμποδίζοντας έτσι το Ξεφανέρωμα των Γνήσιων Ελληνικών Ζωτικών Δυνάμεων.

Καλώ τους Νέους, που βράζει μέσα τους το αίμα, και είναι καλεσμένοι για αυριανούς θριάμβους, να συντρίψουμε τα είδωλα και να μπούμε εμείς μπροστά.......

Σας περιμένω."

                                   Ναπολέων Λαπαθιώτης, Το Μανιφέστο

 

Ευχαριστώ πολύ αγαπητέ συνάδελφε, αν και τα λές ήδη πολλά χρόνια και (σχεδόν) κανείς δε σε ακολουθεί. Χαρά στο κουράγιο σου και την υπομονή σου!

 

 

 Τελικά όλο αυτό φίλε θεατή ήταν ένα ψέμα. Όπως και όλα τα άλλα που άκουσες αυτό τον καιρό, ήταν μόνο και μόνο για να σου τραβήξουμε την προσοχή. Και τώρα ακολουθεί η μεγάλη (μας) αλήθεια:

ΕΣΥ ΑΝΑΨΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ! ! !

Εσύ που διδάσκεις στα παιδιά σου ότι η ηθική δεν είναι να μην κάνεις το κακό, αλλά να μη σε πιάσουν. Που για κάθε σπίτι έχεις δύο εξοχικά. Που πετάς το τσιγάρο σου στην παραλία. Που προσπερνάς έναν αιμόφυρτο σε ένα πεζοδρόμιο "γιατί δεν είναι δική σου δουλειά".

Εσύ που μου έστειλες το μήνυμα "συντονιζόμαστε θετικά με μία αρνητική σκέψη για τη γη που καίγεται", γιατί είναι πιο εύκολο να προσεύχεσαι από το να αρπάξεις τη μάνικα, ειδικά άμα δεν καίγεται ο δικός σου κώλος.

Εσύ που μου έστειλες και το μήνυμα "Αποχή από τις εκλογές για την ολιγωρία στις πυρκαγιές" γιατί αργά το θυμήθηκες.

Εσύ που άλλοτε ως ένοχος και άλλοτε ως ηθικός αυτουργός κάθεσαι και βλέπεις τα έργα σου στην τηλεόραση και λες με στόμφο: "έτσι και είχα στα χέρια μου τον πούστη που το κανε..."

Εσύ. Πάντα είσαι εσύ.

 

 Αυτά επί του θέματος. Και τώρα, αλλάζουμε θέμα αλλάζουμε κλίμα. 13 πιγκουίνοι που το σκασαν από το ζωολογικό κήπο λήστεψαν μέρα μεσημέρι την τράπεζα της ελλάδος. Ο υπεύθυνος ασφαλείας, 93 χρονών και μεγάλος βυσματίας, δήλωσε ότι οι 10 εκείνοι κουστουμάτοι κύριοι φαίνονταν αξιοπρεπέστατοι και υπεράνω πάσης υποψίας, και τίποτα δεν προμήνυε τον τρόπο που θα εξελλ......

 

"κλίκ"

 

 OFF

 

Μόνο ένα μαύρο μένει στην οθόνη...... 

 

 

 

Burn It Up


I think I'm burning up inside
I think I'll take a little ride
Gonna light up everything in sight
Yeah I'll drive on by your yard
And throw a Molotov cocktail at your car
Then another one in the local bar

CHORUS

Ignition
They call it an obsession but I think it's kinda bitchin'
I think it's kinda neat(woooo)
Yeah, I'm a pyro(woooo)
I wanna burn it up(woooo)
Yeah, I'm a pyro(woooo)


Tonight this 'hood will be a pyre
Yeah gonna set your house on fire
Dance around the pretty flames
Such a wonderful game!


I want to make a tiki torch
I'm gonna throw it on your porch
Then I'm gonna run away
And come back another day

CHORUS

So many houses, so little time
So many reasons, I'm not a crime
I'd like to set you up
I'd like to set you up

 

Περί μοναξιας (Ιντερλούδιο)

-Και δεν με άκουγε! Ποτέ! Το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν να πει τα δικά του. Πόσες φορές προσπάθησα να του εξηγήσω τι θέλω να πω, τι νιώθω... πάντα η ίδια απάντηση: «ονειρεύεσαι» και είναι τόσο κακό αυτό;

-Όχι απλά ότι δεν καταλαβαίνει ο καθένας το φοβάται. Όταν κάτι του δίνει ασφάλεια, προσκολλάται σε αυτό. Και το προστατεύει. Όπως η λογική.

-Και ξέρεις τι; Δεν είναι όπως όταν τον γνώρισα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Πάντα το ίδιο περνάει ο καιρός και όλοι δείχνουν ένα άλλο πρόσωπο.

-Είναι ανάγκη αυτό, δεν το καταλαβαίνεις;

-Ναι, εντάξει στην καθημερινότητα κάπου είναι αναγκαίο, αλλά και στον έρωτα; Στη δουλειά ναι, αλλά και στη διασκέδαση;

-Ίσως έχεις δίκιο. Και συ όμως αυτό δε κάνεις;

-Τι εννοείς;

-Εσύ δε λες πάντα πόσα πράγματα κάνεις για αυτούς; Πόσο δίνεσαι στις σχέσεις σου; Ότι ακολουθείς την καρδιά σου; Με όλους τους άντρες είσαι 100% ο εαυτός σου; Ακόμα κι αν ο καθένας θέλει να ακούσει άλλα πράγματα;

-Μα δεν είναι όλοι ίδιοι! Δεν μπορείς να συζητάς με όλους ας πούμε τα ίδια πράγματα. Κάνω αυτά που θέλω με αυτόν που γουστάρω. Και αυτό που γουστάρω είναι αυτό που είμαι. Έτσι δεν είναι;

-Και αυτά που κάνεις είναι πάντα αυτά που είσαι; Δεν το νομίζω.

-Και τι νομίζεις δηλαδή; Ότι υποκρίνομαι; (το πρόσωπο της έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει).

-Νομίζω ότι έχεις ένα κενό στην ψυχή σου που το έχεις βαφτίσει μοναξιά και προσπαθείς να το καλύψεις με τους άλλους. Στην πραγματικότητα τους αδικείς όλους. Ούτε τους ρώτησες ούτε σε ενδιαφέρει αν μπορούν ή θέλουν να σου δώσουν κάτι τόσο μεγάλο όσο αυτό που ζητάς.

-Δηλαδή τι λες; Ότι τους εκμεταλλεύομαι;

-Ε, κι αυτοί το ίδιο κάνουν. Τι σε χαλάει, η λέξη; Ένα πάρε – δώσε είναι όλη η ιστορία.

- Είσαι μαλάκας!

-Μη χαλιέσαι. Εγώ πάντως σε αγαπάω για αυτό που είσαι. Δεν κάνεις και κάτι κακό. Εξάλλου είναι και δικιά τους ευθύνη.

-Να πας να γαμηθείς και συ και η αγάπη σου!

Η Ευτυχία φεύγει.

-Καληνύχτα.

Καμία απάντηση.

Ο Νίκος είναι ανέκφραστος.

 

 

 

 

Push it

 

 

I was angry when I met you

I think I'm angry still

We can try to talk it over

If you say you'll help me out

Don't worry baby

No need to fight

Don't worry baby

We'll be all right

This is the noise that keeps me awake

My head explodes and my body aches

 

Chorus:

Push it

Make the beats go higher

Pu-Pu-Pu-Push it

Make the beats go higher

 

I'm sorry that I hurt you

But please don't ask me why

I want to see you happy

I want to see you shine

Don't worry baby

Don't be uptight

Don't worry baby

We'll stay up all night

 

This is the noise that keeps me awake

My head explodes and my body aches

 

C'mon push it you can do it

C'mon prove it nothing to it

C'mon use it let's get through it

C'mon push it nothing to it

 

Τι έγινε με αυτούς; Δεν έχει σημασία. Έχουν σχέση; Φιλική η ερωτική; Ή και τα δύο; Είχαν; Θα έχουν; Ασήμαντο. Θα ξαναβρεθούν σε μία ώρα; Σε ένα χρόνο; Ποτέ; Αδιάφορο.

Ποιοι είναι όμως;

 

 

Αυτή είναι η Ευτυχία. Ένα πανέμορφο πλάσμα. Πανέμορφο; Λίγα λέω. Συνδυάζει Tinkerbelle και Ariel (τη γοργόνα). Με θηλυκιά φωνή και αέρινο περπάτημα. Πανέξυπνη και ετοιμόλογη. Και βέβαια πληγωμένη. Από όλα. Κλειστή στον εαυτό της και ποτέ δεν ανοίγει πρώτη την κουβέντα σε άγνωστο. Φυσικά και έχει τι να πει. Έχει διαβάσει πολλά. Για πολιτική, τέχνη, πολιτισμούς, θρησκείες, φιλοσοφία... You name it. Ξεδιάλυνε πολλά πράγματα μέσα της. Πολλοί αυτοί που θα ζητήσουν τη γνώμη της (άσχετα αν θα την καταλάβουν).

Ξεδιάλυνε πολλά, εκτός από ένα. Πως είναι δυνατόν να είσαι με άλλους και να νιώθεις μόνος σου; Ακόμα και ανάμεσα σε πολλούς; Ακόμα κι όταν όλοι ασχολούνται μαζί σου; Ακόμα κι όταν έχεις μια πολύ αγαπημένη σχέση; Σίγουρα όλα αυτά απαλύνουν τον πόνο. Ειδικά το τελευταίο. Αλλά κάτι λείπει....

Από που ξεκίνησε; Ούτε που ξέρει. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Λίγο η αδιαφορία των δικών της όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα (και δεν ήταν σπάνιο). Λίγο οι φίλοι που την παράτησαν γιατί ήταν στον κόσμο της. Λίγο αυτοί που δε τη δέχονταν για αυτό που είναι και για τις επιλογές της. Λίγο γιατί όλοι παρεξηγιούνται όταν θέλει να μείνει μόνη της (πόσο αντιφατικό αλήθεια). Το σπίτι της όταν είναι άδειο κρύβει φαντάσματα στους τοίχους. Κάποιες φορές όταν κοιμάται ονειρεύεται το θάνατο – όχι απαραίτητα τον δικό της. Κανείς δε μπορεί να περιγράψει αυτό που νιώθει όταν ξυπνάει. Τη γεύση που έχουν τα δάκρυά της. Την ανάγκη για μία αγκαλιά. Και την τρικυμία όταν αυτή δεν είναι διαθέσιμη. Την παγωμένη σουβλιά εκεί, λίγο κάτω από το λαιμό, και το πόσο ελκυστικό φαίνεται για λίγες στιγμές το τέλος.

Αυτό. Και από την άλλη οι τύψεις όταν, κάποιες άλλες στιγμές, η αγκαλιά υπάρχει, αλλά δεν είναι αρκετή. Γαμημένες τύψεις. Δε χρησιμεύουν σε τίποτα. Απλά κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη. Λες και το χρειάζεται.

Δεν είναι μόνο αυτό. Πάντα σκέφτεται ότι ένας άνθρωπος που βλέπει καθαρά, είναι καταραμένος. Δε θέλει να βλέπει καθαρά. Μαλακία είναι. Της αρέσει να ονειρεύεται. Της αρέσουν τα βιβλία και οι ταινίες. Με Κινέζους. Και Ινδούς και ινδιάνους. Με φανταστικές ιστορίες και ουμανιστικές φιλοσοφίες. Και σεβασμό προς τη φύση και τις διδαχές του σαμανισμού. Ταξίδια νοερά σε άλλες διαστάσεις. Σε άλλους κόσμους, πιο όμορφους. Χωρίς πόνο και χωρίς ατέλειες. Λάτρης του πεγιότ. Αλκοόλ και μανιτάρια, που και που. Δεν κολλάει, και κάνα εξάμηνο να μην έχει, δεν τρέχει τίποτα. Το χει μέσα της. Πριν καν το δοκιμάσει. Δεν είδε και κάτι διαφορετικό. Απλά έτσι κάποιες φορές είναι πιο εύκολο. Αυτό. Τι, μαλακίες θα λέμε τώρα;

Βλέπει την ομορφιά στους άλλους. Και το σκοτάδι. Τη σκοτεινή ομορφιά και το όμορφο σκοτάδι. Όλα τα βλέπει. Στους άλλους.

Η Ευτυχία όταν θέλει κάτι το σκέφτεται δυνατά. Οι άλλοι την ακούνε και συνήθως της το δίνουν. Ποιος θα μπορούσε να της αρνηθεί το οτιδήποτε; Ξέρει πολύ καλά ότι όταν συζητάει με έναν άντρα (και όχι μόνο) κι αυτός την κοιτάει στα μάτια (ή οπουδήποτε αλλού) δεν τον απασχολεί απαραίτητα ο συσχετισμός της αστρολογίας με την αρχαία Ελλάδα ή κατά πόσον τα άκρα στην πολιτική συναντώνται. Το διασκεδάζει έτσι κι αλλιώς. «Και καλά κάνω!» Φυσικά. Και οι τύψεις πεθαίνουν γρήγορα, λέγοντας «αφού αυτοί γουστάρουν και μου δίνουν». Ότι κι αν είναι αυτό που της δίνουν. Εννοείται!

Πάντα γούσταρε τους «ασχημούληδες» και τους «προβληματικούς». Όχι μόνο, αλλά κυρίως. Αυτούς που για κάποιον ανεξήγητο λόγο, θα την έχουν σα θεά τους. Και γουστάρει να αφήνεται στα χέρια τους, να την προστατεύουν, και να καθοδηγούν τη ζωή της. Για όλα αυτά που «δεν την ενδιαφέρουν». Ή κάπως έτσι. Είναι προτιμότερο από το να παίρνει εκείνη τις αποφάσεις για «όλες αυτές τις μαλακίες». Και πιο μαγευτικό και περιπετειώδες. Και αν αδικηθεί το παλεύει. Αν κουραστεί φεύγει. Κι αφήνει πίσω της συντρίμμια. Αν όμως δε βρει κάτι καλύτερο ξαναγυρνάει πίσω πολύ εύκολα. Ποιος θα την αρνηθεί; Άσε που έτσι πονάει λιγότερο. Και τους δύο.

Αυτή είναι λοιπόν. Έχει μια τεράστια μαύρη τρύπα στην ψυχή της που ρουφάει κομμάτια από τις ψυχές των άλλων. Κι αντί να κλείσει όλο και μεγαλώνει.

Εντάξει ίσως τα λέω λίγο χοντρά. Ίσως απλά πονάει. Πολύ. Και μέχρι τώρα, ότι κι αν είδε ότι κι αν άκουσε δεν αρκούσε, κάτι έλειπε. Και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι.....    Ίσως.....   Ίσως ψάχνει απλά μια αγκαλιά.....    Από κείνες τις ωραίες....  Σε εκείνα τα γαμημένα τα παραμύθια....   Ίσως.....

 

 

 

Left outside alone

 

 

All my life I've been waiting
For you to bring a fairytale my way
Been living in a fantasy without meaning
It's not okay I don't feel safe

I Don't Feel Safe Oohhh

Left broken empty in despair
Wanna breathe can't find air
Thought you were sent from up above
But you and me never had love
So much more I have to say
Help me find a way

And I wonder if you know
How it really feels
To be left outside alone
When it's cold out here
Well maybe you should know
Just how it feels
To be left outside alone
To be left outside alone

I'll tell you
All my life....
I need to pray

Why do you play me like a game?
Always someone else to blame
Careless, helpless little man
Someday you might understand
There's not much more to say
But I hope you find a way

Still I wonder if you know .....

I'll tell you
All my life ....

I need to pray
oohhh ohhh Pray!

Heavenly father please save me (heavenly father Save me!)

 

O Νίκος λοιπόν είχε δίκιο; Λες;

 

O Νίκος .....  Ο Νίκος είναι σκληρός. Γενικά. Μέτριου ύψους. Αδύνατος. Σκυφτός. Εκτός αν σε κοιτάει. Μπορεί να είναι όμορφος, μπορεί και όχι. Σίγουρα είναι όμως γοητευτικός. Με εκείνη τη γοητεία που είναι το σκοτάδι. Το σκοτάδι στα μάτια του. Μαύρα μάτια σε βαθιές κόγχες. Όταν σου μιλάει σοβαρά και σε κοιτάει στα μάτια χάνεσαι. Εξαφανίζονται τα πάντα γύρω σου. Αν θέλει σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός. Οι ατέλειες και τα λάθη παύουν να έχουν σημασία. Και αν θέλει είσαι σκουπίδι. Ίσως και χειρότερα. Κι όταν αδιαφορεί το νιώθεις. Ίσως είναι χειρότερα κι από το να σε κάνει σκουπίδι.

Τα συναισθήματά του είναι μια ευθεία γραμμή. Ένταση βγάζει μόνο στο γέλιο. Και στην οργή. Δε σήκωσε όμως ποτέ το χέρι του. Δε χρειάστηκε.

Κι αυτός έχει διαβάσει. Πολύ. Κάποτε. Μετά βαρέθηκε. Όλοι τις ίδιες μαλακίες λένε. Με άλλα λόγια. Έχει πολύ καιρό να ακούσει κάτι καινούριο. Και δεν πρόκειται.

Οι καταχρήσεις δε τον πιάνουν. Πίνει, πίνει και δε νιώθει τίποτα. Ώσπου ξαφνικά, κοιμάται. Αν δεν κοιμηθεί μπορεί και να τον πιάσουν. Αλλά ακόμα και στα γερά μεθύσια και στις ξέφρενες μαστούρες ακόμα κι όταν το σώμα του άρχιζε να χάνει τον έλεγχο, ένιωθε ότι από κάπου παρακολουθούσε τον εαυτό του, σαν τρίτο πρόσωπο. Και όσες φορές θέλησε να ανακτήσει τον έλεγχο, τα κατάφερε. Για αυτό και τα παράτησε από νωρίς. Δεν αξίζει τον κόπο. Καλύτερα έτσι. Είναι πολλά τα λεφτά Μανώλη...

Έχει καταλάβει ποιο είναι το νόημα. Δεν υπάρχει. Ότι νομίζουμε ότι αξίζει είναι χρυσός που τον ακουμπάς και γίνεται στάχτη. Τα υλικά αγαθά είναι εφήμερες απολαύσεις που κάποια στιγμή, αργά η γρήγορα, τις βαριέσαι. Η μουσική, η ποίηση, η τέχνη; Τζίφος. Ταξίδια για όσους δεν αντέχουν την αλήθεια. Η θρησκείες; Το ίδιο. Ή έτσι νομίζουν. Το σεξ; Άμα βγάλεις την έξαψη που νιώθεις όταν αποκαλύπτεσαι σε έναν άλλο και όταν αναγκάζεσαι να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, τι μένει; Όλες αυτές οι μαλακίες που λένε στην τηλεόραση; Όχι. Δυο ζώα. Μόνο. Ψέματα. Ούτε καν. Όλα τα ίδια είναι. Σχετικά ακίνδυνες μαστούρες. Που τις φτιάξαμε μόνοι μας μες στο μυαλό μας. Όχι για αυτόν. Δεν είναι για αυτόν αυτά τα πράγματα. Βαρέθηκε τα ψέματα. Δε λύνουν τίποτα.

Τον πειράζει η υποκρισία των άλλων. Ξέρει ότι θα έπρεπε να τον αφήνουν αδιάφορο. Αλλά τον εκνευρίζει. Τον εκνευρίζει η ευκολία με την οποία όλοι βλέπουν τα προβλήματα των άλλων, και όχι τα δικά τους. Τον εκνευρίζει η ευκολία που όλοι πασάρουν τα προβλήματα τους στο μπαμπά, στη μαμά, στη γκόμενα, στο θεό και στην κοινωνία την πουτάνα, μόνο και μόνο για να μην αναλάβουν αυτοί τις ευθύνες.

Τον ενοχλεί που πάντα θα βρουν μια ωραία δικαιολογία για να αποφύγουν τη λύση ακόμη και αν αυτή είναι μπροστά στα μάτια τους. Τον ενοχλεί που ακόμα κι αυτό που θεωρούν ωραίο, μάθαν να το φοβούνται, γιατί μετά μπορεί να ακολουθήσει κάτι πολύ άσχημο. Τον ενοχλεί που βαφτίσαν τη μετριότητα ευτυχία. Που δε ζουν, απλά ξοδεύουν αέρα. Και κυρίως τον ενοχλεί που βρίζουν αυτούς που κάνουν τα ίδια με εκείνους. Η που θα θελαν να κάνουν τα ίδια.

Βαρέθηκε. Να ακούει τα ίδια και τα ίδια. Ούτε να τσαντιστεί δε μπορεί πια. Με τις γυναίκες που χώρισε γιατί δεν άντεχε άλλα ψέματα. Με αυτές που τον χώρισαν γιατί δεν ήταν αντάξιες του, όπως έλεγαν. Που καμιά δεν είπε ποτέ κακιά κουβέντα για αυτόν αλλά δε θα θελε καμιά να ήταν ξανά μαζί του. Με τους φίλους, που πάντα έλεγαν για αυτόν ότι πάντα θα προσφερθεί να τους βοηθήσει, ακόμα κι όταν κάνουν ξανά και ξανά την ίδια μαλακία. Και ότι είναι ειλικρινής και τους λέει την αλήθεια μες τα μούτρα. Όπως και την καλή κουβέντα. Αλλά πολλές φορές τον αποφεύγουν. Γιατί όταν λέει την καλή κουβέντα δείχνει αδιάφορος. Γιατί όταν νουθετεί νιώθουν το βλέμμα του να τους τρυπάει και να τους μαστιγώνει. Σαν να έχει γίνει η φωνή της συνείδησής τους. Λες και ξέρουν πάντα τι θα τους πει. Παπάρια ξέρουν.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά όταν σε πνίγουν τα χρέη; Όταν σε προδίδει αυτός που εμπιστεύεσαι; Όταν έχεις έητζ; Ή όταν τα μυαλά σου έχουν χυθεί στην άσφαλτο; Καμία φυσικά. Και το ξέρουν. Απλά θέλουν να το ξεχνάνε.

Του τη δίνουν τα ψώνια. Αυτή που μάθαν δυο πράματα και κάνουν τους παντογνώστες. Αυτοί που νομίζουν ότι πιάσαν τον παπά από τα αρχίδια. Δεν γουστάρει καθόλου αυτό που βλέπει στα μάτια τους. Να πα να γαμηθούν. Στα αρχίδια του.

«Όλοι νομίζουν ότι έχουν προβλήματα. Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει. Κανείς δεν μπορεί να κάτσει να συζητήσει μαζί μου σαν ίσος. Αργά ή γρήγορα όλοι αρχίζουν τα ψέματα. Μα επιτέλους ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν; Τα λένε σε μένα για να τα ακούνε αυτοί; Γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει κάτι τόσο απλό; Γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει εμένα;»

«Δε θέλω να πιστέψω ότι όλοι αυτοί πονάνε όπως εγώ. Γιατί δεν γίνεται να έχεις καταλάβει και παρόλα αυτά να βρίσκεις λόγους να χαίρεσαι. Είναι ανούσιο.»

«Μήπως εγώ τελικά κάνω λάθος; Κι αν ναι γιατί δεν μπορώ να δω ποιο είναι αυτό;»

«Γιατί δεν μπορώ να αντικρίσω τα γραπτά μου; Γιατί δεν μπορώ να κοιτάξω τα μάτια μου στον καθρέφτη;»

Γιατί....

 

 

 

The Police - Message in a Bottle

 

 

Just a castaway, an island lost at sea, oh
Another lonely day, with no one here but me, oh
More loneliness than any man could bear
Rescue me before I fall into despair, oh

I'll send an S.O.S. to the world
I'll send an S.O.S. to the world
I hope that someone gets my (x3)
Message in a bottle, yeah (x3)

A year has passed since I wrote my note
But I should have known this right from the start
Only hope can keep me together
Love can mend your life but
Love can break your heart
I'll send an S.O.S. to the world
I'll send an S.O.S. to the world
I hope that someone gets my (x3)
Message in a bottle, yeah (x4)

Walked out this morning, don't believe what I saw
Hundred billion bottles washed up on the shore
Seems I'm not alone in being alone
Hundred billion castaways, looking for a home
I'll send an S.O.S. to the world
I'll send an S.O.S. to the world
I hope that someone gets my (x3)
Message in a bottle, yeah (x4)
Sending out at an S.O.S. (x6)…

 

 

 

Αυτά είναι λοιπόν τα παιδιά. Οι απίστευτα χαρισματικοί. Ότι και αν προσθέσουμε στα χαρακτηριστικά τους είναι πολύ μικρό. Λεφτά, οικογένεια, καλή δουλειά, δόξα...

Λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι δεν κάναν τίποτα λάθος. Η βασίλισσα του παραμυθιού στον κόσμο της μαγείας και της τέχνης. Ο βασιλιάς της λογικής στον κόσμο του «ένα κι ένα κάνει δύο». Η απόλυτη ομορφιά στον κόσμο του μάρκετινγκ. Το θάρρος και η ευθύτητα στον πλανήτη όπου θεωρείται το μέγιστο προτέρημα. Οι Τέλειοι. Και; Τι πήγε στραβά; Τίποτα. Όλα αυτά δεν είναι παρά όπλα. Στα χέρια δύο «τρελών». Απλών καθημερινών ανθρώπων δηλαδή, που τους δόθηκε περισσότερη δύναμη από όση μπορεί να αντέξει η ατελής τους φύση. Και «τρελάθηκαν» Απλών ανθρώπων που η αλήθεια τους ήρθε πολύ νωρίς. Πολλή πριν μπορέσουν να την αντέξουν. Και πόνεσαν τόσο πολύ που σταμάτησαν εκεί. Αν κάνουν μισό βήμα παραπέρα θα δουν τα λάθη  τους. Θα δουν τους φόβους τους. Θα δουν ότι κάνουν και κείνοι αυτά που βρίζουν. Κι αν το αντέξουν θα μάθουν να ταιριάζουν τη λογική με το συναίσθημα. Και τότε από κάθε επιλογή που φαίνεται άσπρο μαύρο θα ξεπηδήσουν χιλιάδες άλλα χρώματα.

Αλλά πονάει πολύ όταν αντιληφθείς ότι αυτό που είχες βάλει σα στόχο, δεν είναι η ευτυχία. Θέλει πολύ κουράγιο να προσπεράσεις την απογοήτευση και να συνεχίσεις. Θέλει πολύ δύναμη να γυρίσεις το όπλο σου και να σημαδέψεις τον εαυτό σου. Θέλει απίστευτο σθένος να δεχτείς ότι μπορεί να συμβαίνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Μακάρι να τα καταφέρουν. Γιατί είναι και οι δυο τους γαμώ τα παιδιά. Αλήθεια λέω!

Ως τότε όμως παρόλα τα κατορθώματά τους θα είναι μόνοι τους. Γιατί έτσι πρέπει. Παραφράζοντας μια ατάκα από την αγία γραφή, «Τι νόημα έχει άμα κερδίσεις τα πάντα, και χάσεις την ψυχή σου;».

 

Ή αλλιώς: Όλη η γνώση και η ομορφιά του κόσμου, έχει νόημα άμα μπορείς να την εφαρμόσεις πάνω σου. Αν όχι, μπορείς να γίνεις ο πρώτος, ο ευφυέστερος, ο δυνατότερος, ο γρηγορότερος, ο ομορφότερος, αλλά θα νιώθεις πάντα σαν ένας εξωγήινος που τραγουδάει το πιο όμορφο τραγούδι του κόσμου, σε μία άγνωστη γλώσσα.

 

 

 

The diva dance – 5^th element

 

 

 

7 + 1 = 0

Λοιπόοον.... Επειδή έχω νεύρα για τον τρόπο που ακυρώθηκε η αυριανή μου εξόρμηση για πολλοστή φορά θα ξεσπάσω στο πληκτρολόγιο! Ευχαριστώ λοιπόν την αγαπητή μου ινδόλη για την πάσα που μου 'κανε, που δεν το ξέρει δηλαδή αλλά δε θα πάθει και τίποτα να το μάθει. 7 αμαρτήματα λοιπόν και ενοχή. Τα παρακάτω είναι φυσικά καθαρά (και αυστηρά) προσωπικές απόψεις και δε τις δίνω σε κανένα.

 

ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ, ΖΗΛΕΙΑ, ΘΥΜΟΣ, ΟΚΝΗΡΙΑ, ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ, ΑΔΗΦΑΓΙΑ ΚΑΙ ΛΑΓΝΕΙΑ.

 

Η άποψή μου βασικά είναι ότι δεν υπάρχουν κατ’ ουσία. Είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και δεν ανήκουν στις θεμελιώδεις έννοιες. Όλα συνδέονται και μάλιστα ο συνδετικός κρίκος είναι η ματαιοδοξία (Vanity! Definitely my favorite sin που έλεγε και ο Pacino στο δικηγόρο του διαβόλου, αλλά ποιος τον άκουγε!). Εξηγούμαι:

 

Δεν είμαστε καλά. Κάτι μας λείπει. Μπράααβο! Φοβερή διαπίστωση μαλακάκο! Και τι σου λείπει; «Δεν ξέρω.» Μωρέ ξέρεις, αλλά δεν μπορείς να το πεις, πονάει! Οπότε αφού αυτό δε το λέμε (τζιζ) ας ψάξουμε την εύκολη απάντηση: Αφού λοιπόν μόνο εγώ έχω πρόβλημα (sic) και όλοι οι άλλοι είναι ευτυχισμένοι (ναι, μωρέ ναι, πάρ'το αλλιώς!) άρα μου λείπει αυτό που έχουν οι άλλοι. Κι εδώ αρχίζουν τα καλά!

 

Φθόνος και ως αποτέλεσμα, θυμός. Τι έχουν οι άλλοι μαναράκι μου, παραπάνω από σένα και κλαις;

Λεφτά (πλεονεξία) Φαΐ (αδηφαγία) Πάθος (οκνηρία) Καύ...εεεε, σεξ (σεξ, σεξ, σεξ, ΣΕΞ, ΣΕΕΕΕΕΕΕΞΣΣΣΣ....  εεεχεμ, σόρυ!) (λαγνεία)

 

Έτσι ξεκινήσαν δηλαδή γιατί μετά εξελίσσονται και παίρνει πολύ ανάλυση.

Με το φαγητό προσπαθείς να καλύψεις τα ψυχικά κενά (και δημιουργείς περισσότερα! Είναι σα τις μαύρες τρύπες τα άτιμα!) Τι κι αν έχεις ανακατέψει φακές με γαρδούμπα και έχει αρχίσει να σου βγαίνει το αντεράκι του ζωντανού απ’ τη μύτη, μόλις σκάσει το κέικ σοκολάτας με το παγωτό τα σορόπια και όλα τα συναφή τσουμπλέκια, αρχίζεις και χοροπηδάς πάνω κάτω για να κατέβει πιο γρήγορα εκείνο το «μήλο που σε φούσκωσε»!

Δεν εκτιμάς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου, άρα πως είναι δυνατόν να σε εκτιμήσει κάποιος άλλος; Μπίνγκο: δεν είναι! Άρα αφού δεν γίνεται να κλειστείς σε μοναστήρι βρίσκεις γκόμενα και της πετάς το μπαλάκι – την υποτιθέμενη αξία σου δηλαδή, να τη διαχειρίζεται. Και κάθε μέρα φοβάσαι μη σου την κάνει για κάποιο που αξίζει περισσότερο από σένα (δεν είν’ πολλοί κάπου 5 δις άνθρωποι!) Οπότε φοβάσαι ότι δεν ήταν μαζί σου επειδή το 'θελε -  κάποια μαγική δύναμη την κρατούσε! – και όχι μόνο αυτό αλλά φεύγοντας θα πάρει και την αξία σου μαζί! Και που να τρέχεις να βρεις άλλη τώρα... Άρα μισείς όσους θεωρείς καλύτερους – εκείνο το ταλιράκι που λέγαμε...

Η οκνηρία είναι καθαρά έλλειψη κινήτρου. Εδώ τα σχόλια περιττεύουν. Δείτε με τι χαρά ανοίγει το μωρό τα δώρα του στα γενέθλια του και θα καταλάβετε.

Το σεξ το βλέπεις σαν εκτόνωση. Των πάντων! Ότι δε σε αφήνουν να κάνεις το πρωί θες να το κάνεις το βράδυ. (ακούς εν τω μεταξύ και όλους τους άλλους να περιγράφουν τη ζωή τους λες και τους ξεγέννησαν μες στο μπουρδέλο – πως λέμε «έπεσε  στη χύτρα όταν ήταν μικρός»; Αυτό βέβαια πάει πιο πολύ στη ζήλεια αλλά είπαμε: όλα ενώνονται!). Οπότε που καταλήγουμε; Απλά: Έχεις να γαμήσεις 2 χρόνια και βρέθηκε η άγια αυτή κοπέλα να σε λυτρώσει. Βρε δεν πα να το 'κανες 5 φορές και να 'χεις χάσει 10 κιλά, βρε δεν πα να σου 'χει γίνει σα μελιτζάνα αρβυλάκι, βρε δεν πα να μη σου σηκώνεται ούτε με γερανό λατομείου, εσύ θες ΚΙ ΑΛΛΟ! “Πόσο άλλο” σου λέει αυτή “που μου χει γίνει κούτσουρο;”  “Moooorrreeeee!” Βρυχάσαι εσύ σα groupie σε συναυλία Τσακ-Μαχ που τους έχεις μπερδέψει με Deicide! Μπρούτοι παιδί μου, δε βγάζεις άκρη!

Mε τα λεφτά δεν ασχολούμαι. Απλά ξαναδιαβάστε όοολα τα παραπάνω. Το ίδιο είναι!

 

Ενοχή λοιπόν (ναι ξέρω μου βγήκε λίγο μεγάλη η εισαγωγή). Καταρχάς δεν έχει σχέση με κανένα από τα παραπάνω ως έννοια. Είναι απλά το πανίσχυρο όπλο που χρησιμοποιούνε κοινωνικά θεσμικά όργανα καθώς και διάφορες «δοξασίες» (αν και δεν καταλαβαίνω τη διαφορά) για να μας πείσουν για τα αμαρτήματα και τη θανατηφόρα ισχύ τους.

Εξηγούμαι πάλι: Κανείς δεν πέθανε από το φαΐ. Ούτε από το σεξ («Κυλία, κυλία, εξαλτάται...» «Σκασμός εσύ!»). Από το πολύ  φαΐ ναι. Από το πολύ σεξ επίσης. Αλλά έλεγες τότε ένα «Μέτρον άριστον» και έκλεινε το θέμα. Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος;

 

Break

Για να 'μαστε δίκαιοι όλα αυτά στις πρώτες κοινωνίες είχαν τη λογική επιβίωσης. Παράδειγμα 1^ο: Δεν γίνεται ο ένας να ναι χοντρός κι ο άλλος να ψοφάει από την πείνα – είναι και οι δύο άχρηστοι στον πόλεμο! Παράδειγμα 2^ο: όταν πλέον δεν πεθαίνουν από τα 10 παιδιά τα 7 αλλά μόνο τα 2, γιατί αυτό ίσχυε τότε, ε, δε γίνεται να μου πηδιέστε σαν τα κουνέλια! Ποιος θα τα ταΐσει τα κουτσούβελα; Πάτε και λίγο για ψάρεμα... Αυτά όμως πλέον δεν ισχύουν. Άαααρα....

 

Τσουπ! Φτάνουμε και στις δοξασίες! (ή θρησκείες, εκκλησίες, βουντού, όπως θέλετε πείτε τα, εγώ δεν τρώω κολλήματα! :-Ρ ) Αναπόφευκτο αφού εμπεριέχεται στη λέξη αμαρτία. Έχουμε λοιπόν ένα κόσμο όπου οι 2 έχουνε και οι 100 δεν έχουνε και είναι απογοητευμένοι. (Καλά, και οι 2 σκατά είναι αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος...) Και η εκκλησία Χ θέλει πελάτες. Τι κάνει; Σου βρίσκει πουτάνες, φαΐ ή όμορφα ρούχα; Τίποτα από αυτά γιατί κοστίζει! Πολύ απλά λοιπόν λέει:

Ε, εσύ! Μη φοβάσαι! Ο στόχος του ανθρώπου δεν είναι η επίγειες απολαύσεις. Μην τρως! Μη θυμώνεις! Μη γαμάς! Μην πίνεις! Μην κλάνεις! Μη μη μη μη... Σου λέει κι ο άλλος,  είναι πιο εύκολο να πείσω τον εαυτό μου ότι εκεί είμαι ευτυχισμένος, εδώ που ήδη είμαι δηλαδή, παρά να παλέψω για κάτι καλύτερο. Και να τος ο πελάτης...

 

Και εδώ που λες, σκάει η ενοχή. Το φαΐ ΔΕΝ είναι ωραίο! Είναι για να μην πεθάνετε και χάσουμε τα πορτ...εεε, τις ψυχές σας. Το σεξ ΔΕΝ είναι ωραίο. Είναι για να κάνεις παιδιά. ΜΟΝΟ! Και άλλες πολλές τέτοιες πίπες.

Πως λειτουργεί η ενοχή: Αυτό γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό στους φανατισμένους. Όταν κάτι φαίνεται ωραίο αλλά δεν μπορείς να το χεις το βαφτίζεις «λάθος» Ή αν όχι απλά το ‘χεις, αλλά του άλλαξες τα φώτα και παρόλα αυτά δε σε οδήγησε στην ευτυχία, πάλι λάθος το λες. Ωραία το ‘πε ο Vam33 με την κυρά που τα’χε με πακιστανό και όταν τη σέρβιρε χυλόπιτα έγινε ρατσίστρια!

Άρα καταλήγουμε σε αυτό που έχω ξαναπεί: Αυτά που βρίζεις είναι ή αυτά που και συ ο ίδιος κάνεις, ή αυτά που θα ‘θελες πολύ να κάνεις αλλά δεν μπορείς ή δεν επιτρέπεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου να τα κάνει.

Κι αφού κάποιος είπε για τους γονείς, ιδού δυο παραδειγματάκια: Σου πρήζει τα ούμπαλα ό πατέρας σου να μην τρέχεις με το αμάξι στο δρόμο, και συ καλά καλά δεν έχεις προλάβει να γυρίσεις το κλειδί στη μίζα; Μεγάααλος γκαζοφονιάς ι κυρ Μήτσους! (Ή θα θελε να ταν αλλά με πόσο να πάει το τρακτέρ στο λιοστάσι;) Στα ‘χει κάνει αμπελοφάσουλα η μαμά ότι είναι πολύ κοντή η φούστα σου; Μεγάαααλη πουτάνα η κερά Μήτσαινα! (Ή πολύ μπάζο στα νιάτα της! Ή και τα δύο! Δε ‘ν’ κακό...)

Είναι λοιπόν ένας φαύλος κύκλος. Δεν τελειώνει πουθενά. Το κανες; Ενοχή. Δεν το’κανες; Πάλι ενοχή. Μόνο αν καταλάβεις ότι όλη η λογική είναι λάθος έχεις ελπίδες.

Και φυσικά έχουν βγει διάφοροι ψυχολόγοι, (οι οποίοι είναι και μεγάλα κοράκια και κοιτάνε να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι) και βγάλαν κάτι φοβερά βιβλία για την χρήσιμη ενοχή, το δημιουργικό άγχος και από δω παν κι άλλοι – μια έκφραση που ποτέ δεν κατάλαβα τι νόημα έχει! (Και γω κλέβω Κωστάκη Ανάν και γουστάρω κιόλας!) Τρελές αρπαχτές όπου μπλέκεται η ενοχή με τη συνείδηση σε μια εξωπραγματική παρτούζα και «γιατί κάνεις κακό παιζάκι αυτά που δε θες να σου κάνουν; ε; ε;» Κι άλλα τέτοια ευτράπελα.

 

Με κάτι τέτοια μπορώ να γράφω για μήνες (χωρίς να λέω τίποτα φυσικά!) αλλά επειδή έχουμε και δουλειές (παπάρια! Βασικά βαρέθηκα...) να σοβαρευτούμε λίγο.

 

Δεν έχω τίποτα με τις θρησκείες. Έχω και γω βρει μια δικιά μου, και γενικά δεν έχω τίποτα με οποιονδήποτε πιστεύει στο βούδα τον Αλλάχ η το Μίκυ Μάους και πιστεύει ότι αυτό τον κάνει καλύτερο άνθρωπο. Και γω μαζί του είμαι.  [[ Με τις εκκλησίες όμως έχω, και αν δεν ήταν τόσο ακριβά τα μπαζούκα, δε θα χα μείνει μόνο στα λόγια! αλλά δεν πειράζει. Έχει ο καιρός... ]]  Αρκεί μόνο να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δε λύνεται με το να πας στο άλλο άκρο. Ή νηστεία δεν είναι η λύση στη λαιμαργία. Μπορεί για κάποιους, δεν αντιλέγω. Σίγουρα όχι για όλους. Ας κάνει ο καθένας ότι θέλει και όσο θέλει. Και αν δει ότι κάνει υπερβολές, δηλαδή αν το κάνει - ότι είναι αυτό - σε βαθμό που τον χαλάει, ας το ψάξει. Στην αρχή πονάει μόνο, μετά έχει ωραία γεύση!

 

Ενοχή υπάρχει. Ναι, ναι, δεν κάνω πλάκα τώρα. Είναι αυτή η εσωτερική σύγκρουση που νιώθουμε όταν θέλουμε πάαααρα πολύ να κάνουμε κάτι, αλλά είναι σαν κάποιος να μας έχει κόψει τα πόδια και να μας κρατάει στη θέση μας. Ή αντίστοιχα όταν μια φωνή ξελαρυγγιάζεται μέσα μας «όοοοχι, μη το κάνεις αυτό είναι λάθος! Πρώτα από όλα ΕΣΥ θα το μετανιώσεις!» Και εμείς παρόλα αυτά πάμε και την κάνουμε πάλι. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση λέγεται ενοχή και ισχύει μόνο για τα πραγματικά «θέλω» μας, και τα «πρέπει» που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στον εαυτό μας. Όλα τα άλλα που λέμε είναι ότι ακριβώς και εκείνο το πόδι του τραπεζιού που κρυβόμασταν από πίσω μικροί. Όταν η μαμά τσίριζε «ποιος έφαγε τη μαρμελάδα;» και οι λεκέδες στη μπλούζα μας ρουφιανεύαν τις απλωτές που ρίχναμε πριν λίγο μες στο βαζάκι...

 

Η λύση είναι απλή, μα και τόσο δύσκολη μερικές φορές! Αρκεί όταν κάνεις κάτι να είσαι 100% σίγουρος ότι αυτό είναι που θες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Θες να σκοτώσεις; Σφάξ'τον τον πούστη! Θες να βιάσεις; Θες να κλέψεις την πατάτα από το κλαμπ σάντουιτς του διπλανού; Ωραία κάν'το! Αλλά να είσαι σίγουρος ότι αυτό θέλεις. Ότι είναι η μόνη λύση, ή τελοσπάντων η καλύτερη (για σένα πρώτα από όλα) από όλες τις άλλες που έχεις. Αλλιώς μαλακία έκανες.....πάλι!

 

Αυτά! Ξημέρωσε! Όβερ!

 

 

 

 

Υ.Γ. 1 Το χαρτί στάζει ειρωνεία! Μπήκε μέσα μου ο Θεός. Όχι εκείνος της αγάπης, ο άλλος με τις 7 πληγές και τον κατακλυσμό. Γιατί ο Διάβολος κάθεται στη γωνίτσα του και γαμάει τα παιδιά του. Δεν ενοχλεί κανένα!

Υ.Γ. 2 Θέλω διακοπές! Μπορώ;

Υ.Γ. 3 Πλάκα είχε! Μου ‘φυγαν τα νεύρα!

Υ.Γ. 4 Πωλείται Clio του ’95.

Υ.Γ. 5 Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά ότι βάσεις και να δώσεις στα παιδιά σου τη σήμερον ημέρα, αυτά μεγαλώνουν όπως τους καυλώσει!

Υ.Γ. 6 Αυτό δεν είναι ποστ, σχόλιο είναι στο ποστ 7(+1) θανάσιμα αμαρτήματα της ινδόλης. Απλά μου ξεχείλωσε λίγο! Μαζί με το αιδοίο και το χταπόδι, κι άλλα πράματα απλώνουν όσο τα χτυπάς: η φήμη, η λογόρροιά μου κτλ. Για αυτό αν θέλετε να πείτε κάτι πείτε το εκεί καλύτερα. Για τους οκνηρούς, πατήστε εδώ (είναι το σημείο G μου!).

Υ.Γ. 7 Τίποτα, απλά μου αρέσει το 7. Μουάαααχαχαχαχαχα!

 

Καλημέρα αμαρτωλά μου αρρωστάκια! Φτου! Ξημέρωσε πάλι...

Περί μοναξιάς (πράξη 2η)

Ειρήνη

Η Ειρήνη μόλις είχε ένα καυγά με τη μητέρα της. Δεν ήταν ο πρώτος. Έχουν περάσει  5’ που έκλεισε το τηλέφωνο. Τα μάτια της είναι πρησμένα. Πραγματικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τίποτα. Είναι τόσο διαφορετικές. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της την πίεζε να κάνει πράγματα που δε θέλει. Και το χειρότερο είναι η αντίφαση. Αφού ρε μάνα θες να με κάνεις τυπική γυναικούλα του χωριού, τι το θες το πτυχίο και με ρωτάς συνεχώς για τα μαθήματα;

Η αλήθεια είναι ότι το πτυχίο το θέλει για τον εαυτό της. Τα υπόλοιπα δε θέλει. Τους γάμους, τα παιδιά, και όλα αυτά. Φοβάται. Τόσα χρόνια, ακόμα και παράλληλα με τις σπουδές έπλενε, μαγείρευε, δούλευε. Και υποτίθεται ότι στο γάμο είναι χειρότερα. Πόσο άραγε;

Δεν έχει βέβαια παράπονο. Έζησε και τη φοιτητική ζωή. Είχε τα λεφτάκια της από τη δουλειά και όταν μπορούσε έβγαινε, ξενύχτησε, έπαιξε και με αγοράκια. Ειδικά αυτό το τελευταίο…

Ναι, δεν ήταν πάντα ρόδινα τα πράγματα. Υπήρχαν προβλήματα. Δεν έφταιγε όμως αυτή. Όλοι λέγανε πόσο καλό και όμορφο κορίτσι  ήταν η Ρηνούλα. Ερχόταν σπίτι τους χωρίς να της πούνε και καθάριζε. Ψιλοεύκολη γκόμενα. Και ως γκόμενα σου θα έκανε τα πάντα για σένα. Γκρίνιαζε βέβαια όταν την αδικούσες, αλλά έμενε μόνο εκεί. Παρόλα αυτά όλοι την πιέζανε. Οι φίλες της να βγαίνει πιο συχνά παρόλο που ήξεραν ότι δεν έχει ούτε πολύ χρόνο, ούτε χρήματα. Και οι γκόμενοι της να κάνει πράγματα που δεν ήθελε. Και όταν τα ‘κανε για να τους ευχαριστήσει δεν ίδρωνε το αυτί τους. Ζητούσαν κι άλλα. Δεν άντεχε άλλη πίεση. Για αυτό και τώρα ήταν μόνη της. Εντελώς. Ούτε φίλες ούτε άντρα. Τίποτα. Όντως ένιωθε πιο ήρεμη. Αλλά και τόσο μόνη.

Σίγουρα η μάνα της θα χαιρόταν από την τωρινή της κατάσταση. Τη φαντάζεται να λέει: «τι να τους κάνεις τους άντρες; ‘Έχεις τις σπουδές τώρα. Τελείωνε να γυρίσεις πίσω στο χωριό, και θα τα βρούμε τα άλλα». Και να ‘ταν μόνο αυτό; «Την παρθενιά σου θα τη δώσεις μόνο σε έναν άντρα. Τον άντρα σου! Και πρέπει να σαι καλή στο κρεβάτι για να τον κρατήσεις! Τις φίλες δεν τις χρειάζεσαι. Μόνο τον άντρα σου. Έτσι και αλλιώς, μόλις παντρευτείς, θα φύγουν όλες. Κι αυτές που θα μείνουν, θα θέλουν να σου τον φάνε.» τι λε ρε μάνα; 24 χρονών κοπέλα και δε θα χω φίλες; Και θα σκέφτομαι από το πρωί μέχρι το βράδυ τον ιππότη στο άσπρο άλογο; Και πώς διάολο θα είμαι καλή στο κρεβάτι αν έχω πάει μόνο με έναν; Μα είναι για γέλια αυτά! …αλλά δεν γελάω…

Και όμως πως γίνεται τώρα να βρίσκεται σε αυτό το αδιέξοδο; Γιατί όλα τα «καλά κοριτσάκια» που διαβάζουν, δουλεύουν και κοιμούνται νωρίς, όπως κάνει και εκείνη, τις φαίνονται τόσο χαζές; Και γιατί οι «ξεπεταγμένες» Θέλουν συνεχώς να παρτάρουν, και ποτέ δε σοβαρεύονται; Δεν υπάρχει μέση λύση;

Και πώς γίνεται όλοι οι άντρες που είναι καλά παιδιά να είναι τόσο φλώροι; Και οι πραγματικοί άντρες, να κοιτάνε μόνο πώς να την εκμεταλλευτούν; Δεν γίνεται να υπάρχει κάποιος, που να ξέρει να κρατάει τα ηνία, να την κάνει να νιώσει γυναίκα, και παρόλα αυτά να είναι καλό παιδί; Να νοιάζεται; Τόσες ερωτήσεις… Και ούτε μια απάντηση…

Και μου ‘χε πει ότι θα πονούσε η πρώτη φορά. Αλλά πονούσε και η δεύτερη. Και όλες οι επόμενες. Δεν πήγαινε όμως στο γιατρό. Πίστευε ότι απλά ήταν πολύ στενή και δεν είχε ανοίξει ακόμα. Και της είχε δημιουργήσει φοβία η μάνα της για το γυναικολόγο. «Πως θα πάς να ανοίξεις τα πόδια σου σε έναν ξένο άνθρωπο; Και ειδικά άντρα; Είναι μεγάλη ντροπή! Άσε που δεν ξέρουν τίποτα! Όλο βλακείες λένε! Χωρίς αυτούς τόσα χρόνια, μια χαρά τα καταφέρναμε! Και είναι ντροπή. Μακριά!»

Ναι, τη φοβόταν πολύ την ντροπή. Την ήξερε καλά.

Παρόλα αυτά πήγε κάποια στιγμή στο γιατρό. Κάποια στιγμή που δεν άντεχε τους πόνους, είχε βρει και ένα καλό παιδί (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε τότε) και ο φόβος να τον χάσει κι αυτόν, ήταν μεγαλύτερος από το φόβο του γυναικολόγου. Και πήγε. Πολυκυστικές. Είχε ξεκινήσει σαν κάτι απλό, αλλά μετά από τόσο καιρό οι φλεγμονές είχαν μεγαλώσει πάρα πολύ και είχαν γίνει επικίνδυνες. Αν δεν ξεκινούσε θεραπεία σύντομα δε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πάνω από δύο στάσεις στο σεξ, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Και φυσικά, θα της προκαλούσε στείρωση. Από τι προήλθαν; Από τα κοντά μπλουζάκια, τα χαμηλοκάβαλα, και τις μολύνσεις. Ναι, η αλήθεια ήταν ότι δεν πολυχρησιμοποιούσε προφυλακτικό. Ένιωθε ενοχές (και) για αυτό. Αλλά της άρεσε περισσότερο. Και πονούσε λιγότερο. Δεν ήθελε όμως ούτε οικογένειες ούτε παιδιά. Ούτε έψαχνε για σύζυγο. Την πλάκα της έκανε. Ναι, έτσι ήταν...

Πολύ αργότερα, και αφού το είχε πει στη μητέρα της, εκείνη της παραδέχτηκε ότι είχε το ίδιο πρόβλημα. Αυτό ήταν! Είναι κληρονομικό! Και το ’λεγε η μαμά ότι λένε χαζομάρες οι γιατροί και ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Κληρονομικό, έτσι εξηγούνται όλα. Δηλαδή τι, η μάνα της φόραγε ξέκωλα; Αποκλείεται! Αυτή... ήταν μια άγια...

Παύση. Το μυαλό της αδειάζει. Δάκρυα κυλάνε πάλι από τα μάτια της. Κατά βάθος πάντα το ήξερε. Αυτή η «αγία» ήταν που της είχε καταστρέψει τη ζωή. Από αυτή πήρε τη γκρίνια για την οποία την κορόιδευαν όλοι. Αυτή η φοβερή γκρίνια της μητέρας της ήταν που είχε οδηγήσει τον πατέρα της στο ποτό. Αυτή ήταν ο λόγος για τους ομηρικούς τσακωμούς στο σπίτι της. Αυτός... (ρίγος) ήταν ο λόγος που τις είχε πετάξει και τις δύο έξω από το σπίτι όταν ήταν 5 χρονών. Ποτέ δε θα ξεχάσει την ντροπή! Ποτέ! Η μάνα της να τον λέει μέθυσο, κι αυτός να τη λέει πουτάνα! Κι αυτή να είναι με το νυχτικό. Να κρυώνει και να κλαίει. Και η μάνα της να φωνάζει προς το παράθυρο του σπιτιού. Και ο μπαμπάς να της πετάει τα βρακιά και τις κάλτσες από το παράθυρο. Και όλο το χωριό να γελάει! Αυτά τα γέλια τα ακούει ακόμα στα αυτιά της. Και τη ντροπή... ποτέ δε θέλει να το ξανανιώσει... ποτέ... Να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι... όσο τον παρακαλούσε και τον έβριζε η μάνα της να τις πάρει πίσω... οι γείτονες να τους φέρονται σα να ναι βρώμικες. Να τις βάζουν να κοιμούνται σε πατώματα, σε αποθήκες. Και να τρώνε τα αποφάγια τους. Σαν να ναι σκουπίδια. Σα σκυλιά. Χειρότερα από σκυλιά...

 Ναι, τελικά τις δέχτηκε πίσω μετά από μια βδομάδα. Και οι τσακωμοί συνεχίστηκαν. Και στο σχολείο ήταν δαχτυλοδειχτούμενη. Και παρόλο που έχει πολλά χρόνια να το αναφέρει αυτή δε το ξέχασε ποτέ. Πως θα μπορούσε να ξεχάσει τη ντροπή... Τα κατάφερε όμως και τότε η μάνα της.

Έχει φορτώσει απίστευτα. Έχει στερέψει από δάκρυα. Μια κραυγή ανεβαίνει στο λαιμό της Ειρήνης.

ΠΑΛΙΟΚΑΡΙΟΛΑ! Τα κατάφερες πάλι. Εσύ τα έκανες όλα! Εσύ φταις για όλα, μόνο εσύ! Τις συμβουλές σου να τις βάλεις στον κώλο σου! Τόσα πράγματα που μου 'λεγες, εσύ τα ‘κανες; Κι αν τα ‘κανες αυτή ήταν η οικογένεια που ήθελες; Αυτή ήταν η ζωή που ποθούσες; Ποια τα επιτεύγματά σου; Ποια ήταν τα όνειρά σου; Ως τι προσπαθείς να δώσεις συμβουλές εσύ σε μένα; Εγώ σπουδάζω! Με δικά μου λεφτά! Και δουλεύω! Και έχω φίλες! Και άντρες! Εσύ τι έχεις; ΤΙΠΟΤΑ!

Γυρίζει και κοιτάζει τα ρούχα που είχε δανειστεί από τη φίλη της. Που έχει να δει ένα μήνα. Και το πλαστικό «δαχτυλίδι» του τελευταίου γκόμενου, δίπλα στα προφυλακτικά και τα λιπαντικά. Που φεύγοντας την είχε πει τρελή. Εξαιτίας του είχε πάει στο γυναικολόγο. Εξαιτίας του έγινε ο καβγάς με τη μάνα της σήμερα το απόγευμα. Δάκρυα πάλι κυλάνε στα μάτια της.

Και πάλι όμως δεν κατάφερα τίποτα. Γιατί είμαι ηλίθια. Από φτωχή οικογένεια. Από χωριό. Από ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ οικογένεια. Προσπάθησα πολύ να κάνω πράγματα. Να δοκιμάσω πράγματα. Να φτιάξω τη ζωή μου από την αρχή. Και τέσσερα χρόνια μετά είμαι εκεί από όπου ξεκίνησα. Μόνη μου. Εγώ και το παρελθόν μου. Μέσα σε τέσσερις τοίχους 2Χ2. Και όλοι έχουν φύγει μακριά μου. Γιατί με σιχαίνονται. Γιατί είμαι ένα σκουπίδι. Ένα σκουπίδι! Και τίποτα άλλο (λυγμοί). Και τα κατάφερα. Και πάλι εξαιτίας μου γίνονται όλα αυτά. Γιατί είμαι ένα λάθος. Ένα ατύχημα! Δεν έπρεπε ποτέ να γεννηθώ. Πάλι έμεινα μόνη μου... Τα κατάφερες πάλι μαμά! Έμεινα μόνη μου...

 

(Αναφιλητά)

 

Μαμά...... (μόνο εγώ σε καταλαβαίνω) ....εσύ φταις.... τα κατάφερες πάλι....

 

 

Μαμά....................... 

(Α Ν Τ Ε   Γ Α Μ Η Σ Ο Υ ! ! ! ! ! ! ! !)

 

 

 

..........[ σε αγαπάω ].....................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ηλίας

 

Ο Ηλίας είναι μαθητής της Γ’ λυκείου. Κάθεται στη λεκάνη της τουαλέτας του και υποφέρει. Δε θυμάται πότε ενεργήθηκε κανονικά για τελευταία φορά. Μόνο αυτό το κιτρινωπό υγρό που καίει σα βιτριόλι. 25-30 φορές τη μέρα και κάθε φορά ο πόνος είναι χειρότερος. Κάθε φορά.  Δυο χούφτες φάρμακα κάθε μέρα, τα μισά με παρενέργειες. Δεν μπορεί να ακούσει ούτε τις σκέψεις του από τον πόνο. Μια σπάνια πάθηση του παχέος εντέρου του έχει δημιουργήσει μια φλεγμονή στο έντερο 1,5 μέτρο. 25% πιθανότητες να εξελιχθεί σε καρκίνο. Εγχείριση δεν παίρνει. Είναι μεγάλο το ρίσκο. Και πρέπει να τον κρατήσουν ζωντανό, πάση θυσία. Γιατί;

Όλα τα χρόνια ο Ηλίας ήταν ο κορυφαίος παντού. Πρώτος στα μαθήματα, πρώτος στα αθλήματα. Πανέμορφο και πανέξυπνο αγόρι, σχεδόν κάθε μέρα έβρισκε ραβασάκια στην τσάντα του. Και ο μεγάλος του αδερφός ήταν πέρυσι Πρόεδρος 15μελούς. Ήταν δημοφιλής χωρίς να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο, μόνο αυτό που έκανε πάντα. Πρώτος σε όλα. Πάσχιζε να σε κερδίσει ακόμα κι αν τον ανταγωνιζόσουνα σε κάτι που δεν είχες καμιά ελπίδα. Αν δώσεις σε κάποιον το δικαίωμα να σου βρει ένα λάθος, έλεγε, μετά μπορεί να στο χρεώσει όσο θέλει. Και δεν το 'δινε. Ποτέ. Πάντα με πολύ κόσμο γύρω του, ποτέ μόνος του – όλοι τον θέλανε στην παρέα τους. Μέχρι τη μέρα που αρρώστησε.

Του είναι αδύνατον να πάει σχολείο. Πρέπει να είναι κοντά στο σπίτι του σε περίπτωση που τον πιάσει κρίση. Φοβάται. Και η ξεφτίλα θα τον σκότωνε. Από τότε κάθεται σπίτι του και κανείς δεν έχει τηλεφωνήσει από τους χιλιάδες φίλους του. Μόνο κάνα δυο την πρώτη βδομάδα. Μετά τίποτα.

Μόνο η οικογένειά του έμεινε να τον στηρίξει σε όλο αυτό. Η τέλεια οικογένειά του. Μόνο που τώρα, που ήταν αναγκασμένος να κάθεται πιο πολλές ώρες στο σπίτι, τα έβλεπε αλλιώς τα πράγματα. Ένα βράδυ που σηκώθηκε για την καθιερωμένη διάρροια (ή μια από τις καθιερωμένες, σκέφτηκε, και του 'κανε εντύπωση πόσο συχνά αυτοσαρκάζεται τελευταία) τους άκουσε να μαλώνουν σιγά. Κάτι για γκόμενες κάτι για αλκοόλ, μπύρες, τα σόγια τους... Προσπέρασε. Δεν ήθελε να ακούσει.

Σηκώνεται από την «ματωμένη» λεκάνη. Πάει στο ψυγείο. Παραμερίζει τις σακούλες με τα λαχανικά και παίρνει μία από τις «κρυμμένες» μπύρες. Βγαίνει στο μπαλκόνι και ανάβει τσιγάρο. Ό,τι απαγορευόταν δηλαδή. Σήμερα το μεσημέρι άκουσε για το Χριστόδουλο. Είχε μια σπάνια πάθηση του παχέος εντέρου μα τώρα είναι καλά. Τι κρίμα να μην είμαι και γω ένας χοντρομαλάκας του θεού σκέφτηκε. «Αλλά ναι ξέχασα, το δικό μου δεν παίρνει εγχείρηση». Σκάει χαμόγελο. Θυμήθηκε αυτό που είχε διαβάσει στο βιβλίο του Διακογιάννη. Σύμφωνα μα την ΚΥΠ το ’65 το 73% των άγαμων κληρικών ήτο κίναιδοι. Όχι ότι οι υπόλοιποι ήταν άγαμοι, αλλά αυτό δεν τους ενδιέφερε. «Εσείς τότε διαβάζατε, κι εγώ τώρα διαβάζω για εσάς!» Ο σαρκασμός είχε γίνει το αγαπημένο του παιχνίδι.

- Είναι αστείο. Μια μεγάλη φάρσα. Τη μια μέρα να με θέλουν όλοι στην παρέα τους και την άλλη να μην ξέρουν αν ζω η πέθανα. Όταν είσαι πρώτος όλοι θέλουν τη συμβουλή σου τον έπαινο σου. Όταν είσαι τελευταίος δε μετράς για κανένα. Στα καλά σου είσαι φίλος, στα άσχημα, είσαι ΜΟΝΟΣ σου. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.

Τινάζει τη στάχτη.

- Φίλοι. Σκατά. Τσιράκια που κολλούσαν δίπλα από τον «αρχηγό». Να λένε ότι αυτοί μου δώσαν πάσα και έβαλα εγώ γκολ στο πρωτάθλημα. Να «παρηγορήσουν» τη γκόμενα που εγώ δεν ήθελα. Να τους δώσω τις σημειώσεις μου που ήταν καλύτερες. Να βγούμε αγκαλιά στη φωτογραφία. Ποιός ξέρει τι ιστορίες ντύνουν με αυτή τη φωτογραφία. Χα! Τσιράκια ήταν. Εγώ δε ζήτησα ποτέ τσιράκια. Παρέα ήθελα. Έναν άνθρωπο να μου κρατήσει το χέρι όταν πονούσα. Αλλά αυτοί μάλλον έχουν τα δικά τους σημαντικά προβλήματα. Και μάλλον αν τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι δεν τους έδωσα ποτέ το περιθώριο.

- Άραγε η φαμίλια τι θα λέει στους ξένους; «Μα δεν καταλαβαίνω! {Ο Ηλίας εδώ μιμείται τις φωνές τους} Πως γίνεται αυτό; Αφού αυτό το παιδί μεγάλωσε τέλεια! Με το καλό του το φαί με τις γυμναστικές του. Ο θείος του είναι γιατρός....

Σβήνει ο τσιγάρο με μανία.

- ΣΚΑΤΑΑΑ ΣΤΑΑ  ΜΟΥΟΥΟΥΤΡΑΑΑ ΣΑΑΑΑΑΣ!

- Όλα ψέματα ήταν! Γιατί κανείς εδώ και 19 χρόνια δε μου το ‘πε; Γιατί με αφήσατε να ζω στον κόσμο μου, να πιστεύω ότι υπάρχει δικαιοσύνη; Πόσο κόσμο βοήθησα κι εγώ δε θυμάμαι! ΠΟΥ είναι τώρα όλοι αυτοί; ΠΟΥ; Οι φίλοι είναι δίπλα σου όσο παίρνουν. Τόσα χρόνια που έκανα τον εξομολόγο του κάθε μαλάκα, αυτό δε λέγαν όλοι;

 «Τα ‘ριξε στο γκόμενο που γούσταρα!» Φίλη σου είναι μωρή αρχίδω! Τόσο περίεργο είναι που έχετε τα ίδια γούστα; Αν συζητούσατε σοβαρά που και που θα βρίσκατε τη λύση αλλά όλο μαλακίες λέγατε όταν βρισκόσασταν! Αλλά όλο μαλακίες λέγατε, για τους άλλους και τις άλλες και για αυτά τα ψωλοχύματα που ρίχνετε στη μάπα σας για να ομορφύνετε! Κλώσσες!

«Έχει λέει ένα πρόβλημα και έχει να με πάρει 1 μήνα τηλέφωνο. Και δεν το λέει στον κολλητό του; Να πα να γαμηθεί δεν τον ξαναπαίρνω.» Άντε γαμήσου εσύ παλιοκαραγκιόζη! Έτσι είναι οι κολλητοί; Άλλα 60 χρόνια θα ζήσετε (εσείς γιατί εγώ δεν ξέρω) ο ένας μήνας σε πείραξε;;; Κι αν έχει πρόβλημα πρέπει να το μοιραστεί μαζί σου; Κι αν το μόνο που θέλει είναι το χρόνο του, να μείνει λίγο μόνος του, ούτε αυτό δεν μπορείς να του δώσεις; Και θες να τον βοηθήσεις και στο πρόβλημα του; ΠΑΡΑΔΕΞΟΥ ΟΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΜΗ ΣΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ ΠΡΩΤΟΣ! Δε το χες συνηθίσει να μη στα λέει, μαλάκα! Χέστηκες τώρα από το φόβο σου!

«Εγώ έχω τα προβλήματα μου κι αυτός μου λέει για τον έρωτα της ζωής του. Μα καλά είναι τόσο αναίσθητος;» Αφού τόσα χρόνια την περίμενε ρε οπλισμένο σκυρόδεμα! Εσύ είσαι τόσο αναίσθητος; Τόσο καιρό που άκουγε τον πόνο σου σε χάλαγε; Οι φίλοι είναι δίπλα και στα καλά και στα άσχημα! Ξέρεις πόσους βρίσκεις να σε ακούσουνε στα δύσκολα; Πόσοι θα ΧΑΡΟΥΝ να σε ακούσουν να πονάς; Αλλά πόσοι θα πονάνε μαζί σου; Και πόσοι θα χαρούν με τη χαρά σου; Κανείς μάλλον. Αν θες να πονέσει μαζί σου κρετίνε, να χαρείς και συ μαζί του. Το ίδιο δύσκολο είναι. Αλλά που να καταλάβεις... Η ζήλεια σε έχει τυφλώσει. ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!

Δεύτερο τσιγάρο. Τρέμει.

- Και η οικογένειά μου. Η τέλεια οικογένεια. Να τη βράσω εγώ την τέλεια οικογένεια! « {μιμείται πάλι} Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι τώρα που αντιμετωπίζουμε αυτό το δράμα.» Μαζί το αντιμετωπίζουμε ρε κωθώνια; Δεν είδα κανέναν σας να ξυπνάει στις τρεις τα χαράματα σφαδάζοντας από τους πόνους σαν ξεκοιλιασμένη φώκια! Αλλά με έχετε ανάγκη. Είμαι η συνέχεια του εαυτού σας. Η ψευδαίσθηση της αθανασίας σας! Ναι, δε λέω έχετε κι άλλο βλαστάρι, αλλά ΕΓΩ ήμουν το επιτυχημένο πείραμα!

- Α, ναι, κι ο μπράδερ! Αδερφός να σου πετύχει. 1,5 χρόνο διαφορά έχουμε, και την έχει δει μεγάλος. Όσο ήμαστε μικρά ήμουν η παρέα του, μετά είχε τη δική του. Κι όταν έρχονταν οι φίλοι μου σπίτι πούλαγε τη μόστρα του. Όταν έρχονται η δικοί του «{μίμηση πάλι} Άσε λέμε άλλα τώρα, δε θα καταλάβεις.» Άμα ερχόταν καμιά ωραία φίλη μου, «καλή η μικρούλα!» Γουστάρεις μουνάκι, ε; Και το καυλί σου μικρό είναι αλλά δε το λες καλό! Εγώ φταίω, που όταν μου την έπεφτε αυτή η φίλη σου που τη γούστερνες, και μου έπιανε τον κώλο «για πλάκα», δεν έκανα τίποτα. Το ‘ριχνα στο χαβαλέ αντί να τη βάλω κάτω και να της πετάξω τα μάτια απέναντι! Τόσο μαλάκας ήμουνα. Και ‘σύ γέλαγες σα χάχας και μου ‘ριχνες ένα βλέμμα σαν της έχιδνας! Σιγά ρε Χατζηαβάτη! Πρόσεχε μη δαγκώσεις τη γλώσσα σου και σε πνίξει το δηλητήριό σου, κρετίνε... Αυτή η οικογένεια είναι που πρέπει να μείνει δεμένη. Να χωρίσετε βρε ζώα! Ηλίθιος είμαι, δε βλέπω; Πιο καθαρά από όλους σας βλέπω. Αφού δεν αξίζει, διαλύστε το! Μόνο τα λεφτά σας έχω ανάγκη! Αγάπη; Παπάρια! Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα! Φτηνές δικαιολογίες για να καλύψετε τους φόβους σας και τις ανασφάλειές σας! Περίμενα να μεγαλώσω να φύγω, και πάνω που θα μπορούσα να δουλέψω αρρώστησα. Ο θεός που πιστεύετε είχε άλλα σχέδια!

- Ναι ο Θεός. Πως το ξέχασα; Που τα ξέρει όλα και δε μας τα λέει. Που είναι ο δίκαιος, αλλά δεν καταλαβαίνουμε το νόημα των πράξεων του. Μια ζωή μου μαθαίναν να σκέφτομαι λογικά. Ένα κι ένα κάνει δύο! Κι από την άλλη η ζωή μετά θάνατον. Έτσι, χωρίς απόδειξη, χωρίς τίποτα! Επειδή το ‘γραψε κάποιος ξυσαρχίδης! Ούτε καν ο ίδιος δηλαδή, οι παρατρεχάμενοί του! «{μίμηση}Τι ‘ν’ αυτά που λες παιδί μου, δε φοβάσαι;» Να φοβηθώ ΤΙ; ΠΟΙΟΝ; Ζω στην κόλαση ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ!!! Τι χειρότερο μπορώ να πάθω; Πόσες φορές έχω σκεφτεί να αυτοκτονήσω, διάολε; ΠΟΣΕΣ; Τώρα να πέθαινα να τον έβλεπα μπροστά μου τον πούστη! Θα τον ρώταγα:

«- Γιατί όλα αυτά; Γιατί να τα περάσω κι εγώ και τόσα άλλα παιδάκια; Για να πάω στον παράδεισο; Εσύ που τα ξέρεις όλα, δεν ξέρεις αν το αξίζουμε; Πρέπει να μας τεστάρεις; Πες καλύτερα ότι είσαι σαδό! Εγώ να σε φοβηθώ; Αν έβλεπα έναν οποιοδήποτε αρχίδη να πετάει το παιδί του μες στον πόνο και την αδικία, και αντί να το βοηθήσει να του λέει «έλα, προσπάθησε,  κι αν αντέξεις θα σου πάρω γλειφιτζούρι!», θα τον έφτυνα στη μούρη! Οπότε τρία τινά έχουμε: Ή δεν υπάρχεις, ή στα αρχίδια σου, ή γουστάρεις κιόλας! Εγώ αυτά που δίδαξες τα 'κανα! ΕΣΥ ΟΧΙ! Οπότε κάνε με ότι θες! Δεν υπάρχει μέρος να με στείλεις που να μην πάω με ψηλά το κεφάλι! Δε σε έχω ανάγκη! Κανέναν σας! Μπορώ και ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ! Στον πούτσο μου σας γράφω! ΟΛΟΥΣ!»

(Κλαίει) Θεέ σε μισώ! ΣΕ ΜΙΣΩ! Που με κάνεις να υποφέρω... ΣΕ ΜΙΣΩΩΩ!!! (λυγμοί) Και ξέρεις γιατί σε μισώ; Γιατί έχω ανάγκη να σε μισήσω. Γιατί αν δε μισήσω εσένα... (αναφιλητά) ...δεν έχω άλλο λόγο να ζω... είναι όλα ψέ-μά-τά....

 

 

 

 

 

In a darkened room
Beyond the reach of Gods faith
Lies the wounded, the shattered
remains of love betrayed
And the innocense of a child is bought
and sold
In the name of the damned
The rage of the angels left silent
and cold

Forgive me please for I know not
what I do
How can I keep inside the hurt
I know is true

Tell me when the kiss of love
becomes a lie
That bears the scar of sin too deep
To hide behind this fear of running
unto you
Please let there be light
In a darkened room

All the precious times have been put
to rest again
And the smile of the dawn
Brings tainted lust singing my requiem
Can I face the day when I'm tortured
in my trust
And watch it crystalize
While my salvation crumples to dust

Why can't I steer the ship before
it hits the storm
Ive fallen to the sea but still
I swim for shore

Tell me when the kiss of love
becomes a lie
That bears the scar of sin too deep
To hide behind this fear of running
unto you
Please let there be light
In a darkened room