καθομαι στις καφετεριες στην κωλεττη και ακουω ενα μπαμ. η περισσοτεροι δεν δωσαμε και πολυ σημασια γιατι ακουστηκε περισσοτερο σαν κατι βαρυ να πεφτει στο εδαφος παρά σαν πυροβολισμος. παρόλα αυτά καποιοι πηγαν να δουν, περισσοτερο απο περιέργεια. και με καποια καθυστερηση κιολας.
Τελοσπαντων ερχεται ο πρωτος κατατρομαγμενος. ακουγοντουσαν διαφορα μεταξυ "λιγο νερο ρε παιδια να του δωσουμε" και "ποιος εχει αμαξι να τον παμε στην κλινικη;" (ναυαρινου & μαυρομιχαλη). Καποιος ψυχραιμοτερος προφανως προτεινε να μην το μεταφερουν οι ιδιοι αλλα να φωναξουν νοσοκομειακο - εξαλλου διπλα ηταν. Τελικα δεν ξερω ποιος και πως συνεννοηθηκε αλλα ηρθαν απο τον ευαγγελισμο (οχι, δεν εχω παραπονο, απο την ωρα που τους πηραν, σφαιρα ηρθαν). Συνολικός χρονος από το "μπαμ" μεχρι να τον βρουμε και απο εκει μεχρι να τον παρει το νοσοκομειακο πανω από μιση ωρα.
Μετά από άλλη μιση ωρα περιπου ξεκινησαν και τα επεισόδια. Πώς; Εκτός από τα κινητα και το "από στόμα σε στόμα", υπάρχει πάντα και το ... indymedia!
το οποιο και μπαινει c/p σε περιπτωση που εξαφανιστεί (πάλι) κανα πόστ...
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες | συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
933042
Επειγον! Σοβαρος τραυματισμος στη Μεσολογγιου (Εξαρχεια)
από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 9:18μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 10:21μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)
σοβαρος τραυματισμος νεου
Μολις ελαβα ενα τηλεφωνημα απο συντροφο,οπου μου ανεφερε οτι στη Μεσολλογιου εγινα καποιες συγκρουσεις κι ενα παιδι χτυπηθηκε απο πλαστικη σφαιρα μπατσου και ειναι παρα πολυ σοβαρα ,εφτασε ασθενοφορο και το πανε στον Ευαγγελισμο..Διασταυρωστε την πληροφορια εσεις που ειστε αθηνα
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
933048
Κάποιοι που ήταν μπροστά δε μιλάνε για πλαστική σφαίρα αλλά για κανονική
από Tar 9:32μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 9:47μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)
(άρα το είδος σφαίρας είναι ανεπιβεβαίωτο)
Πέρασε περιπολικό, έφαγε κράξιμο, ο μπάτσος την είδε εξουσία, η ένταση αυξήθηκε, και στη συνέχεια πυροβόλησε. Το παιδί που πυροβολήθηκε δεν ανέπνεε.
933049
συγκρούσεις στα Εξαρχεια
από νικος 9:38μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
συγκρουσεις στην πλατεία με επιβεβαιωμένη την την κρίσημη κατάσταση του νεαρου συντρόφου . να μην αφεθεί η θηριωδια αναπαντητη .....οποιος μπορει να παει ευαγγελισμο δικηγορος η γιατρος .
933051
τηλέφωνο με
από Σύντροφο 9:42μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Από τηλ. με σύντροφο, που μόλις έφτασε ανυποψίαστος μεσολογγίου.
Ανοιχτός ο πεζόδρομος, φωτιές τριγύρω, παρουσία ΜΑΤ περιφερειακά.
933058
νέο τηλέφωνο με
από σύντροφο 9:52μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ως πριν δευτερόλεπτα σποραδικές συγκρούσεις σε μεγάλη ζώνη από τα εξάρχεια με τους μπάτσους. Αρχικά "έτρωγαν αδιαμαρτύρητα" (κατά τη διατύπωση του συντρόφου...) το πετρίδι- πριν λίγο ξεκίνησαν τα δακρυγόνα.
Για το παιδί τώρα:
Η εικόνα που είχαν αυτόπτες δεν ήταν και τόσο "αισιόδοξη" για την καταστασή του. Ακούγονται αρκετά αρνητικά (πάντα για την κατάστασή του) αλλά κανένας από όσους τα λένε δεν είναι γιατρός, οπότε...
933063
απο την πλατεια
από Τηλεφωνικα 9:59μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Ακουγεται οτι περνουσε περιπλικο απο κεντρικο της περιοχης δρομο με πολλα
γνωστα μαγαζια και εγινε ενας μικρο διαπληκτισμος
μεταξυ του τραυματια που μαλλον ειναι ανηλικος με αστυνομικους του
οχηματος εκ των οποιων ενας εβγαλε οπλο και πυροβολησε εν ψυχρω.
933064
Είναι νεκρός
από Tar 10:00μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 10:19μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)
Μόλις ανακοινώθηκε από το νοσοκομείο και το ανθρωποκτονιών, μεταφέρεται για νεκροτομή, μάλλον πρόκειται για 15-16χρόνο, το όνομα του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
933067
ΣΚΑΤΑ
από ΣΚΑΤΑ 10:04μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΣΚΑΤΑ ! ΝΕΚΡΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΟΛΟΙ ΕΞΑΡΧΕΙΑ , ΟΛΟΙ !
933068
να παραδωθουν οι δολοφόνοι στον λαό
από νμ 10:04μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
να παραδοθούν οι δολοφόνοι στον λαό τώραμια παραίτηση ενός υπουργού δεν λύνει το πρόβλημα. η μνήμη του Καλτεζα, του Τεμπονέρα και τόσων άλλων ζητά δικαίωση.
933071
το παιδι ειναι νεκρο !
από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
μολις το ειπαν στο Αλτερ οτι το παιδι εξεπνευσε!
το παιδι ηταν μολις 16 χρονων.
933072
Πάμε εκει, παμε παντού
από Χαμίνια του Δρόμου 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ
933074
ΕΔΙΚΙΚΗΣΗ
από ΧΑΝΙΑ 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ ΤΩΡΑ.
ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ
933077
Γεωργόπουλος Αλέξανδρος
από τον Ευαγγελισμό 10:12μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
'Εχει κι άλλο μικρό όνομα αλλά δεν το έπιασα μέσα στο χαμό.
Σίγουρο...
933078
Το λεει το ΜΕΓΚΑ.
από δυστυχώς 10:12μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ισχύει.
νεκρος 16χρονος
933084
16 χρονών
από ειδικοί φρουροί δολοφόνοι 10:14μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
νεκρό το παιδί -16 χρονών από σφαίρα "ειδικού φρουρού" λέει το μέγκα.
οδό μεσολογγίου & τζαβέλα.
α! "κατεβαίνει εισαγγελέας για απόδωση ευθυνών" λέει, επίσης.
933088
νεκρος σοσ
από νμ 10:17μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
κοσμος στο πολυτεχνειο, επεισοδεια στα εξαρχεια ,ανοιχτη η πατησιων ,το παιδι ειναι 16 χρονων κατεβειτε κατω ειναι επιβεβαιωμενο
933091
εκτακτο δελτιο
από ερερ 10:19μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Μολις τωρα ειχε εκτακτο δελτιο απο τον Αντεννα για τον ανηλικο νεκρο, μαλιστα ο δημοδιογραφος που καλυπτε το γεγονος στα εξαρχεια αναφερθηκε στα σαιτ του αντιεξουσιαστικου χωρου(ιντυμεντια) και οτι επικειται συγκρουση-απαντηση απο τους αντιεξουσιαστες.
933095
AK
από AK 10:20μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Περνετε κοσμο στο λαιμο σας, τη δουλεια ειχατε να στρατολογειτε παιδια 16 χρονων?
Ο στυνομικος απηλιθηκε
Παρατηρήσεις:
Η απόστασή μας με τα γεγονοτα ήταν ένα τεράγωνο. Ούτε πολλά άτομα ακούστηκαν, ούτε ιδιαιτερες φωνές και σίγουρα όχι καδρόνια και μολότωφ. Ουτε κι ειδε κανεις ιχνη από κατι τέτοιο.
Αργήσανε τα παιδια κανα τέταρτο να τον βρούνε και να έρθουν από τις καφετεριες για βοήθεια αρα συμπεραίνουμε ότι:
Οποιος ηταν πιο κοντά από μας (πραγμα οχι απιθανο λογω μερας και ωρας και σημειου) εφυγε τρέχοντας, οπως φυσικά... και οι αστυνομικοι που τον πυροβολησαν. Παρατώντας τον αιμοφυρτο.
Το 166 δεν ειδοποιει ιδιωτικες κλινικες, ακομα κι αν ειναι διπλα. Ισως και να μη δεχτηκαν εκεινοι να΄ρθουν - αν και αμφιβαλλω για αυτό. Δεν μπορεσα να το ξεκαθαρισω πριν αρχισουν τα επεισοδια.
Δεν ξέρω αν έκανε κατι ο πιτσιρικάς, και τι. Ηταν παντως αοπλος και μονος του εκει, και αιμοραγουσε όταν τον βρηκανε. Ουτε αλλοι "αναρχικοι" ουτε "μπατσοι" ούτε κανενας.
Ο λόγος μου εναντιον των υπολοιπων (από ότι διάβασα μέχρι αυτή την ώρα που το γραφω). Και τα συμπερασματα στην κριση του καθενος.
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Επεισοδια στα εξαρχεια
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2008
Δευτέρα 4 Αυγούστου 2008
μακριά από τη βρώμα του παχύρρευστου φωτός
Ο Λόγκαν γυρίζει στην πόλη, σαν την άδικη κατάρα. Άλλη μια φορά που ψάχνει να βρει τον εαυτό του και τις απαντήσεις στη νύχτα.
Μπαρ. Κόσμος. Εικόνες επαναλαμβανόμενες. Και αυτή η μυρωδιά. Ω, θεέ μου, πόση βρώμα!
δεν έχει μιλήσει σχεδόν καθόλου σήμερα. Κουράστηκε να επαναλαμβάνει τις ίδιες, αφόρητα άδειες κουβέντες. Να θεωρεί δεδομένο το εμπόριο της σάρκας, του μυαλού και των δηλητηρίων. Και βουλιάζει για μια ακόμα φορά στις σκέψεις του.
Και περπατάει...
το ευλογημένο αυτό περπάτημα. Όπου το κορμί μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και ο νους βουλιάζει στις σκέψεις του. Όπου η κίνηση προσφέρει την απαραίτητη προστασία μα και καταφύγιο από την ακινησία γύρω του. Μα και μέσα
το περπάτημα. Αυτό το οποίο
σήμερα τον έφερε πιο μακριά από τις άλλες φορές. Εκεί που τελειώνουν τα κτίρια. Και τελειώνει και η άσφαλτος. Και τελειώνουν και τα λίγα αυτά, άσχημα τεχνητά φώτα.
Προσπέρασε την πύλη του νεκροταφείου χωρίς καν να το σκεφτεί. Ίσα που παιχνίδισαν τα μάτια του για να φωτογραφίσουν το μέρος. Αφού εδώ τον έβγαλε ο δρόμος, κάποιος λόγος θα υπήρχε. Δεν έβγαζε εξάλλου περισσότερο νόημα, από όλη την υπόλοιπη μέρα που πέρασε. Ούτε και λιγότερο όμως.
Μαύρο τοπίο με γλυκερές μυρωδιές. Άνθρωποι με λερωμένα ρούχα γύρω από μωβ φωτιές, γελάνε με τις βραχνές φωνές τους. Ο ψηλός σηκώνεται.
«Χάθηκες μεγάλε; Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα; Κλαις κανέναν;»
Γνέφει όχι.
«Βιάζεσαι να πεθάνεις και κάνεις πρόβα;» ρωτάει ο πιο αξύριστος. Και οι άλλοι γελάνε βροντερά.
Σηκώνει τους ώμους του.
«Δε φοβάσαι το θάνατο μικρέ;» ρωτάει ο πιο γέρος.
Με το θάνατο παλέψαμε στα λιβάδια του πόνου.
Έχω το σημάδι του και κείνος το δικό μου.
Δε φοβάμαι τίποτα μονάχα το μυαλό μου.
«Καλός είναι ο μικρός»λέει ο ψηλός. «Ναι» λέει ο γέρος. «Τα βλέφαρα του είναι κουρασμένα αλλά τα μάτια πετάν φωτιές.»
Μισό χαμόγελο φαίνεται απ’ τα μουστάκια του ψηλού, και δίνει το σήμα. Μουσικές πρωτόγνωρες ακούγονται από άγνωστα όργανα. Το τοπίο αλλάζει και όλοι χορεύουν και τραγουδάνε. Παγανιστικά. Ψέματα: Ακαταλαβίστικα.
Δώσε μου το χέρι σου ετούτη τη στιγμή
Τραγούδα το σκοπό μας και πάμε όλοι μαζί
Τα κόκαλα είν’ τα όργανα κι θάνατος η αρχή
Μα πως να το χωνέψεις;
Διακόσμησες τα μάτια σου με γκριζωπά γυαλιά
Και η κυριλέ σου φύση κούρεψε τα μαλλιά
Τώρα η αναμνήσεις σου ζητάνε τα παλιά
περασμένα μεγαλεία
Τι θες να μαγειρέψεις;
Φάλτσα η ευτυχία σου κούφια η ζωή
Γιατί ξέχασες να ακούς και δεν μπορείς να δεις
Πέρασαν τα χρόνια και δεν γυρίζουν πια
Μα δεν πειράζει τόσο όσο η βρωμιά
Πλύσου με τα όνειρα που δε βλέπεις πια
Κι άσε την ψυχή σου να βουτήξει από ψηλά!
HEY!
Και τότε είδε την αλήθεια! Οι νεκροθάφτες είναι οι πραγματικοί δικαστές του κόσμου αυτού. Μόλις φύγουν οι πωλούντες και οι αγοράζοντες του θρήνου και τα εγωιστικά παρακάλια, αποδίδουν δικαιοσύνη σε όσους φεύγουν περισσότερο από όσο θα καταλάβουν ποτέ, αυτοί που μένουν. Ξεθάβουν και θάβουν τα πτώματα, ξανά και ξανά. Εραστές θάβονται μαζί, αγκαλιά. Φτωχοί σε χρυσοποίκιλτες κάσες, και πλούσιοι σε αναχώματα με ξύλινους σταυρούς, ανάλογα με τη διαγωγή τους αυτή τη φορά. Αλλού οι καλλιτέχνες αλλού οι καρκινοπαθείς κι αλλού οι παιδεραστές... και πάει λέγοντας.
Κι όταν όλα τελειώνουν διαβάζουν ιστορίες σε γλώσσες ξεχασμένες και δίνουν τις απαντήσεις αδιακρίτως σε όλους αυτούς που τις έψαχναν και τις ποθούσαν. Και οι απαντήσεις για άλλους είναι οδύνη και για άλλους ευλογία. Αλλά για όλους λύτρωση.
χωρίς να το καταλάβει ξαναβρέθηκε στην είσοδο της πόλης. Μα αυτή τη φορά όλα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά. Οι μυρωδιές, τα φώτα, τα χρώματα... ακόμα και η αφή. Όλα έμοιαζαν πλαστικά. Χωρίς ζωή, χωρίς θερμότητα. Κοντοστάθηκε. Για λίγο όμως. Τόσο δα
Και μετά μπήκε.
There’s a hole in the world like a great black pit
And it’s filled with people who are filled with shit
And the vermin of the world inhabit it
Τα φώτα του δρόμου έριχναν υγρό, παχύρρευστο φως στους δρόμου. Αυτό επέλεγε να δώσει ζωή μόνο στις λείες και γυαλιστερές επιφάνειες, ενώ γλίστραγε στις άγριες, αφήνοντας μόνο σκιές πίσω του. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους σταμάταγαν σε κάθε γωνία που διασταυρώνονταν με κάποια άλλα, βρίζοντας και χτυπώντας το ένα το άλλο, με τους ανθρώπους που είχαν μέσα τους.
Φεύγει τρέχοντας να γλιτώσει από την παράνοια, και ανοίγει την πρώτη πόρτα που βρίσκει με φωτεινή επιγραφή. Σκούπισε τα χέρια του από το υγρό φως και παρέμεινε στα σκοτάδια. Και παρατηρούσε...
Ένας τύπος ανάβει τσιγάρο κι αμέσως τα παπούτσια του κοκκινίζουν και βγάζουν καπνούς. Με κάθε ρουφηξιά καίγονται τα πόδια του προς τα πάνω κι αυτός όλο και κονταίνει. Στο τέλος καίγεται το κεφάλι του και το τσιγάρο πέφτει στο πάτωμα με μία έκφραση βαθιάς ευδαιμονίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Κρατάει μόνο 15 λεπτά και μετά σηκώνεται και ψάχνει με αγωνία τον επόμενο άνθρωπο.
Άνθρωποι που φοράνε τα ρούχα των πεθαμένων μιλάνε στην τηλεόραση. Τραγουδάνε τη μελωδία της διχόνοιας με τις βραχνές γλυκιές, blues φωνές τους ντύνοντας το ρεφρέν ο καθένας με το όνομα του άλλου. Από κάτω θεατές φοράνε τα ρούχα των ζωντανών και καυχιούνται ο,τι τραγουδάνε την αγάπη. Μπαίνουν στην αρένα και τσακώνονται μεταξύ τους για τα ψήγματα αλήθειας που τους πετάξαν, για να φτιάξουνε θρησκείες. Οι αποπάνω γελάνε αγκαλιασμένοι πίνοντας νέκταρ με γλυκάνισο και τρώγοντας μεζεδάκια με χαβιάρι, φτιαγμένο από το μεδούλι των χτεσινών νικητών, και φουαγκρά από το συκώτι τους. Θέλουν μόνο τα καλύτερα!
Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί...
Μοναχικά παξιμάδια ψάχνουν τις βίδες των ονείρων τους σε σκοτεινές αποθήκες υπό τους ήχους γιγαντιαίων Black ‘n’ Decker. Μόλις τσεκάρουν αν ταιριάζει το διαμέτρημα, σκοπός τους είναι να καρφωθούν σε έναν τοίχο για την υπόλοιπη ζωή τους, και να γεννήσουν 1,3 πινέζες, που θα συνεχίσουν το παραμύθι όταν αυτά σκουριάσουν.
Τα ζώα τα οικόσιτα υπνωτισμένα φέρονται σαν άνθρωποι. Όλοι αποφεύγουν να τα φέρουν σε επαφή με ωμό κρέας ή αίμα. Διότι είναι ο μόνος τρόπος να λυθούν τα μάγια των ανθρώπων και τα ζώα να ξανακούσουν την κραυγή των προγόνων τους. Τότε είναι που συνειδητοποιούν ότι δεν είναι στο δάσος αλλά εγκλωβισμένα στο τσιμέντο. Και τρελαίνονται από το φόβο και επιτίθενται στους εχθρούς τους: τα δίποδα. Και τα κομπλεξικά δίποδα τα σκοτώνουν γιατί ζηλεύουν το όμορφο τρίχωμά τους, την ευαίσθητη μύτη, τα γαμψά τους νύχια και τα σκληρά τους δόντια. Προσπαθούν! Φτιάχνουν όπλα, ρούχα, κιάλια· αλλά τίποτα τόσο όμορφο όσο τα τετράποδα.
Για αυτό θέλουν να τα υποτάξουν να τα εκμεταλλευτούν, να τα καταστρέψουν.
«Τι σκατά είναι όλα αυτά;;;;;»
Something better than nothing, it's giving up
We all need to do something
Try keep the truth from showing up
You're given a flower
But I guess there's just no pleasing you
Your lips tastes sour
But you think that it's just me teasing you
Ο Λόγκαν φεύγει τρέχοντας προς τη σκάλα. Ανεβαίνει τους ορόφους σχεδόν πετώντας ενώ ένα σκληρό δάκρυ οργής κυλάει από το αριστερό του μάτι. Φτάνει στην ταράτσα και κοιτάζει κάτω αποφασισμένος. Και τότε βλέπει το Παιχνίδι.
Ακίνητοι άνθρωποι με μεγάλα πλακουτσωτά πόδια και στρογγυλά κεφάλια στέκονται σε ένα τεράστιο ταμπλώ-κυψέλη γεμάτο εξάγωνα. Ο καθένας στο δικό του περιμένει τη σειρά του να παίξει. Να ρίξει το ζάρι για να πάει μπροστά. Ή πίσω ή στο πλάι. Αλλά κερδίζει αυτός που θα πάει μπροστά.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Όχι οι συγκρούσεις. Όχι ότι οι πιθανότητες είναι πάντα μεγαλύτερες να πας ούτε μπρος ούτε πίσω, αλλά στο πλάι. Όχι ότι αργά η γρήγορα οι περισσότεροι ξαναγυρνάνε στα ίδια τετράγωνα – ή μήπως δεν έφυγαν ποτέ; Ούτε ακόμα πως αν σηκώσουν το κεφάλι δε φαίνεται καν προς τα που είναι το «μπροστά»
Το πρόβλημα είναι πως δε σηκώνουν καν το κεφάλι.
Γυρίζει αηδιασμένος και παίρνει φόρα. Θέλει να βουτήξει από την άλλη πλευρά της ταράτσας. Μακριά από όλα αυτά.
Βουτάει.
Αλλά κάτι λείπει.
Δεν νιώθει τον αέρα στο πρόσωπο του να τον μαστιγώνει. Δεν μπορεί να καταλάβει αν το έδαφος έρχεται κατά πάνω του ή απομακρύνεται. Όλα μυρίζουν πλαστικό.
Κλείνει τα μάτια του και τα αυτιά του. Δεν ήθελε ένα τέτοιο θάνατο. Που να μη μπορεί να το ζήσει. Αποστειρωμένο. Είναι όμως πολύ αργά. Ας τελειώσει τουλάχιστον, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Παύση.
Ανοίγει τα μάτια. Βρίσκεται πάνω σε ένα εξάγωνο. Όχι ρε γαμώτο, ακόμα δεν τέλειωσε.
Κάτι τον ενοχλεί στην τσέπη. Ένα ζάρι.
«Παίξε.»
Κανείς δεν είναι γύρω του, κι ακούει. «Παίξε»
Παίξε! Παίξε! Παίξε!
Όxι.
Πετάει το ζάρι. Δε φτάνει ποτέ στο έδαφος. Διαλύεται στον αέρα.
«Άντε γαμήσου. Δεν έχω τίποτα να χάσω.»
Περπατάει πάνω στις γραμμές που χωρίζουν τα εξάγωνα. Μέχρι να το βουλώσουν οι Ερινύες. Και όταν έρχεται η πολυπόθητη σιωπή, ξεκολλάει μερικά εξάγωνα σαν αυτοκόλλητα, κλείνει τα μάτια, και βουτάει μέσα στη μαύρη τρύπα.
Ανοίγει τα μάτια. Είναι μπροστά στη φωτιά. Οι νεκροθάφτες γύρω του γελάνε.
«Είσαι καλά ρε;»
Γνέφει ναι.
«Κατάλαβες τώρα;»
Χαμογελάει.
Σηκώνεται όρθιος κι απομακρύνεται.
Εκτός
Dedicated to my beloved
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2008
Ασφάλεια: μια λεξη με πολλές σημασίες...
Καλά, δεν είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει με το ασφαλιστικό; Μιλάμε πριν λίγους μήνες λύθηκα στα γέλια με όλα αυτά που συνέβησαν! Ας το δούμε λίγο από την αρχή:
Καταρχάς η πρόταση για την ενοποίηση των ταμείων έχει εξαγγελθεί εδώ και πολύ καιρό. Νομίζω επί ΠΑΣΟΚ ακόμα. Και γενικότερα εμείς οι ωραίοι Έλληνες έχουμε το εξής εκπληκτικό: Θέλουμε μόνο τα καλά της Ευρώπης! Δηλαδή το κύρος που εμπνέει η λέξη και φυσικά τα λεφτά της. Το γεγονός ότι όλο αυτό μπορεί να χρειαστεί να πονέσει, προκειμένου να εξελιχθούμε, είναι κάτι με το οποίο δε συμβιβαστήκαμε ποτέ. Όοοοχι, μας φαίνεται πιο λογικό ότι όλα αυτά ήταν μια συνωμοσία να καταστρέψουν την Ελλαδίτσα μας, μη χέσω.
Το γεγονός φυσικά ότι τα περισσότερα κράτη έχουν εξελιχθεί σε αυτόν τον τομέα, δε μας απασχολεί καθόλου. Ακόμα και στην Ισπανία π.χ. που δεν έχουμε και τρελές διαφορές σε θέματα λειτουργίας κρατικής μηχανής, όπως π.χ. παιδεία, πολεοδομική ανάπτυξη κτλ. Όταν μια φίλη μου που αποφάσισε να παντρευτεί και να μείνει μόνιμα εδώ, έφριξε όταν κατάλαβε ότι αντί για τις καρτούλες (τύπου ανάληψης από ΑΤΜ ) θα έχει από εδώ και πέρα αυτές τις αηδίες, όπως η ίδια αποκαλούσε τα βιβλιάρια.
Όπως επίσης δε μας απασχολεί το γεγονός ότι θα είναι πιο αξιοκρατικές οι διαδικασίες, σταδιακά θα εξισωθεί ο ιδιωτικός τομέας με το μισητό δημόσιο, θα είναι πιο γρήγορες οι διαδικασίες με λιγότερη γραφειοκρατία, και φυσικά θα αναβαθμιστεί το ΙΚΑ. Όπως δε μας απασχολεί ότι εμείς οι ίδιοι υπογράψαμε ουσιαστικά και επικυρώσαμε αυτές τις αλλαγές όταν μπήκαμε στην Ευρώπη. Ότι θα διευκολυνθούν όσοι θα δουλεύουν σε δυο δουλειές. Και πολλά άλλα.
Όχι. Αντιθέτως έχουμε δεχτεί το Matrix μας, που λέει και ο φίλος passenger, ότι δηλαδή θα δουλεύουμε σε μια δουλειά που δε θα μας αρέσει για να απολαύσουμε τη ζωή στα 65. Πια ζωή ρε χαλβάδες; Εγώ πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που τρώει καλά, κοιμάται καλά και δεν έχει στρες/κατάθλιψη/ (συμπληρώστε ελεύθερα) μπορεί στα 65 να είναι νεότατος. Αλλά τι σχέση έχει με έναν άνθρωπο που έχει δεχτεί πριν καν ακόμα μπει στην παραγωγική διαδικασία ότι θα αφιερώνει επί 35 χρόνια οκτώ ώρες τη μέρα σε κάτι που δε γουστάρει; Εκεί όμως, στην ιδεοληψία της σύνταξης...
Η πιθανότητα ότι θα δουλεύει σε κάτι που γουστάρει σχεδόν μέχρι να πεθάνει δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν. (Ο καθένας μιλάει με τα παραδείγματά του. Ο νονός μου ζει ακόμα και έχει 28 χρόνια περίπου νεφροπάθεια, με αιμοκαθάρσεις κάθε τρεις μέρες. Το μόνο που τον κράτησε ζωντανό τόσα χρόνια και μάλιστα σε πολύ καλή κατάσταση είναι η δουλειά του, την οποία και λατρεύει. Σήμερα είναι 66 ετών.) Όλοι γεννήθηκαν κουρασμένοι. Για να μην αναφέρω τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούν ότι για την κατάσταση στη χώρα φταιν μονίμως οι άλλοι και όχι αυτοί που τους έβαλαν σε θέσεις όπου ξύνονται και ρουφάν τα λεφτά του κοσμάκη. Όχι βέβαια, αυτοί ήταν καλοί, σε εμάς καλά φερθήκαν, ασχέτως αν μας πληρώνουν όλοι οι άλλοι...
Και βέβαια αυτό το εντελώς άσχημο που έχει εδραιωθεί, ότι προτιμάμε να δίνουμε τα λεφτά μας σε κάποιον άλλο να μας τα κρατάει σε περίπτωση που αρρωστήσουμε και τα χρειαστούμε, παρά να κάνουμε οι ίδιοι μια αποταμίευση. Από μόνο του φαίνεται αρκετά περίεργο. Και να σκεφτεί κανείς, ότι στην περίπτωση της κρατικής ασφάλισης είναι υποχρεωτικό. Τελοσπάντων, πάμε παρακάτω.
Από όλη αυτή την παραίτηση των ανθρώπων, και την εναντίωση τους απέναντι στην αξιοκρατία προκειμένου να διατηρήσουν τα «προνόμια» τους, μου έκαναν μια σχετική εντύπωση δύο πράγματα:
Αρχικά όταν ακούστηκε ότι «όλοι πλέον θα ανήκουμε στο ΙΚΑ ξεσηκώθηκε όλος ο ντουνιάς. Δικαίως εν μέρει γιατί το ΙΚΑ είναι ο φτωχός μας συγγενής. Μικρή κάλυψη, καθυστερήσεις, γραφειοκρατία. Ένα αίσχος γενικά. Ποιο ήταν λοιπόν το αίτημα όλων αυτών; Να μη γίνουν ΙΚΑ! Και ρωτάω λοιπόν εγώ, ο περίεργος, ο αλλοπρόσαλλος αιθεροβάμων. Δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να διεκδικήσει για το ΙΚΑ; Να καταλάβει ότι και αυτοί στο ΙΚΑ είναι Έλληνες; Αδέρφια μας; Αφού έτσι κι αλλιώς θα ενωθούν τα ταμεία και το ξέραμε γιατί δεν κάναμε το προφανές, την πιο λογική διαπραγμάτευση όλων;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΠΟΥΣΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΌΛΟΙ ΤΟΥ ΙΚΑ, ΑΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΙΚΑ! ΓΙΑΤΙ;;;
Και ερωτώ και πάλι: το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι τα λεφτάκια μας και η ανεσούλα μας; Μια και μοναδική ευκαιρία μας δόθηκε όταν κατέβηκε όλος ο κόσμος στους δρόμους, και αντί να τους υποστηρίξουμε, όλους αυτούς που διαβάζαμε στους τίτλους των ειδήσεων ως «αγανακτισμένοι συμβασιούχοι του ΙΚΑ...» και τους αντιμετωπίζαμε σαν συμπαθείς γραφικούς συγγενείς, την κρίσιμη στιγμή τους κάναμε στην πάντα; “Εμείς να μη χάσουμε, και αυτοί να παν να γαμηθούν, έτσι κι αλλιώς καμένο χαρτί ήταν και θα είναι πάντα;” Για τόσες μούντζες είμαστε... Κωλοπαρτάκηδες Έλληνες!
Και δεύτερο σημείο και κλείνω. Ο δημοσιογράφος. Παραθέτει τα γεγονότα. Κάνει ερωτήσεις σαν να εκπροσωπεί το λαϊκό αίσθημα. Έρευνεί. Και τελοσπάντων προσπαθεί να βγάλει είδηση. Αλλά δεν υπάρχει την ώρα της δουλειάς του ως πρόσωπο, ως οντότητα. Πάνω στις ερωτήσεις, μεταφέρει τις σκέψεις άλλου, είναι το στόμα του.
Από κει ως τα τωρινά έχει διανύσει η δημοσιογραφική κοινότητα πολύ δρόμο. Προς τα πίσω δυστυχώς. Αλλά εκείνο που είχα δει τότε ήταν καταπληκτικό! Δημοσιογράφος να «έχει στήσει στον τοίχο» πολιτικό και να τον βομβαρδίζει με ερωτήσεις τύπου «γιατί μας το κάνατε αυτό; Γιατί μας παίρνετε τα λεφτά μας; Γιατί μας κάνετε και εμάς του ΙΚΑ; Έχετε αναλογιστεί τις συνέπειες;» Φυσικά όπως καταλάβαινε ο καθένας από τα παραδείγματα που ανέφερε ο «οικοδεσπότης», με το «εμάς» εννοούσε τους... δημοσιογράφους!
Αντικειμενικότητα ε; Αδέκαστη κρίση και ψύχραιμη ενημέρωση! Α, ρε ξεφτίλες, μια φορά κληθήκατε να δώσετε εξετάσεις και πιάσατε πάτο. Αντί να προσπαθήσετε να ενημερώσετε το λαό, θελήσατε να κάνετε το παιχνίδι σας. Είδατε ότι δεν μπορείτε να το αποφύγετε και σας έλουσε κρύος ιδρώτας. Εμ, εκεί είναι που θέλει ψυχραιμία αγαπητέ, όχι όταν έχει πέσει το σπίτι και έχει πλακώσει την οικογένεια του ανθρώπου και εσύ πας και τον ρωτάς σαν άλλος «κουλ Αλέξης»: “Πώς νιώθετε που χάσατε τη γυναίκα σας και τα τρία σας παιδιά;” Και γαμώ είμαι ρε κρετίνε! Εσύ πως λες να νιώθω; Εκεί σου δείχνω και γω ψυχραιμία, ασχέτως αν το ήθος πάει περίπατο μπροστά στη λογική της κλειδαρότρυπας. Βλακόμετρα!
Α να χαθείτε βρε! Με κάνατε και γέλασα (πάλι)!
Για αυτό σας λέω: Ζήτω οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό! Μπορεί να μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη τελικά, και το σημαντικότερο, να μας κάνουν να εκτιμήσουμε αυτά που πραγματικά αξίζουν στη ζωή. Έστω και με το δύσκολο τρόπο.
Υ.Γ. Για να μην αδικώ κανένα, η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει διάφορες βελτιώσεις στο ΙΚΑ που θα έχουν γίνει μέχρι την ενοποίηση, και προτίθεται και για άλλες ακόμα. Βέβαια, σε όλα γύρω μας συνεχίζουν να αυξάνονται οι τιμές τους. Είδωμεν.
