Death Note

Τι κοινό έχει ένας shinigami (death god) που είναι έθισμένος στα μήλα, με έναν αριστούχο τελειοφοιτο μαθητή; Ή αλλιώς, άμα σου δίναν ένα τετράδιο, όπου όταν σκεφτόσουν κάποιον και έγραφες το όνομα του θα πέθαινε σε 40 δευτερόλεπτα από καρδιά, τι θα έκανες;

Έτσι πάνω κάτω, συνοψίζεται η βασική ιδέα για το  Death Note, μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές anime στην Ιαπωνία και όχι μόνο. Η επιτυχία αυτής της σειρά ς που ξεκίνησε το 2006 και ολοκληρώθηκε σε 37 επεισόδια, έχει εδώ και πολύ καιρό φανατικούς και στη δύση.

Η ιστορία έχει ως εξής: ένας  17χρονος μαθητής ο Yagami Light,  με σχεδόν εξωπραγματικές επιδόσεις σε όλους τους τομείς, ζει το προσωπικό του τέλμα, σε ένα κόσμο σάπιο και επαναλαμβανόμενο. Ο μόνο που πραγματικά των απασχολεί είναι μία διέξοδος στην προβλεψιμότητα που βασιλεύει γύρω του, η οποία εμφανίζεται μπροστά του σε μορφή … τετραδίου!

Ο σεναριογράφος, με μια πάρα πολύ καλή σκηνοθεσία (όπως αυτό γίνεται αντιληπτό στα κινούμενα σχέδια) καταφέρνει να μας βάλει στο μυαλό ενός ανθρώπου που αποκτά τη δύναμη ενός θεού. Τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, σπέρνοντας τον τρόμο. Πουθενά δεν είσαι ασφαλής, αν κάποιος ξέρει το όνομά σου.

Από την άλλη μεριά οι αντίπαλοι ντετέκτιβς που αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την αιτία πίσω από τις συμπτώσεις που βρίσκονται σε θανάτους από καρδιακή ανακοπή εγκληματιών, πολιτικών, τρομοκρατών, καθώς και τον τεράστιο αριθμό τους σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, συναντούν το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Όταν κάποιος βρίσκεται επιτέλους που να μπορεί να σταθεί απέναντι στην εγκληματική ιδιοφυία του Light, το παιχνίδι πλέον αλλάζει επίπεδο και όλος ο πλανήτης γίνεται  η σκακιέρα τους.

Ο ένας έχει το απόλυτο όπλο. Ο άλλος έχει ένα και μοναδικό ατού: κανείς δεν ξέρει το πραγματικό του όνομα. Και ο αγώνας ξεκίνησε…

Εδώ με υπότιτλους

«Ακόμα και μικρά παιδιά να ρωτήσεις στο σχολείο, για τη θανατική ποινή, την αυτοδικία… η απάντηση θα είναι η πολιτικά ορθή: Είναι κακό πράγμα να σκοτώνεις. Μέσα τους όμως ξέρουν… μέσα τους με λατρεύουν σαν θεό, εμένα, που θα τους απαλλάξω από όλο αυτό το  κακό, που μείωσα τα ποσοστά εγκληματικότητας. Εμένα, το μεσσία τους… το θεό αυτού του Νέου Κόσμου!»

Ένα ψυχογράφημα, για τις ανθρώπινες σχέσεις, τις εσωτερικές συγκρούσεις, και το αίσθημα δικαιοσύνης του κάθε ανθρώπου. Ντυμένο με φοβερή μουσική (κλασσική και ροκ αλλά και πολλά άλλα)  και πολύ όμορφο σχέδιο, δίνει κάθε στιγμή τη συγκινησιακή φόρτιση (ή αποφόρτιση) που απαιτείται.

Και στο τέλος ένα ερώτημα μένει. Αν είχες ένα τέτοιο τετράδιο στα χέρια σου, που θα σου επέτρεπε να σκοτώσεις όποιον ήθελες και όπως ήθελες, και κανείς δεν θα μπορούσε να σε βρει…

… θα το χρησιμοποιούσες;

Μεταφρασμένο στα ελληνικά το βρήκα από εδώ για οnline streaming. Στα αγγλικά υπάρχει και μεταγλωτισμένο αλλα και με υπότιτλους, και σε αρκετά καλυτερες ποιότητες. Φυσικά αν καποιος το "κατεβάσει", μπορεί να τα συνδιασει και τα δύο.

Στην Κερατέα αδερφές μου.

Κυρίες μου και κύριοι η Ελλάδα έχει διχαστεί και πάλι. Κοινώς δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο καθένας πιάνει από ένα άκρο και στρογγυλοκάθεται, και βρίζει όσους κάθονται στη μέση που του κόβουν τη θέα του απέναντι.
Αφορμή πρώτη ήταν οι δηλώσεις του αξιότιμου κύριου Μπουταρη. Ο οποίος δήλωσε ότι πολύ τους πάει αυτούς τους γκαίηδες με τα καρναβάλια τους και τους γάμους τους και τα μπαρ τους, και ότι πρέπει να τρέξουμε να πιάσουμε το σφυγμό των ημερών  να μη μας αφήσει το Βερολίνο πίσω. Αξιοπρόσεχτο και αναρωτώμεθα το πώς πέρασε στα ψιλά γράμματα, είναι το γεγονός ότι ο κύριος κρασοπατέρας, που όλοι ξυνόμασταν για το  πως γίνεται να κάνει τόσα «επικοινωνιακά  λάθη» στις παραμονές των εκλογών (κοινώς έλεγε την αλήθεια και) να κάνει εχθρούς τους παπάδες και παρολαυτά να κερδίζει, στην περιβόητη συνέντευξη του στο περιοδικό «Β.ι.δ.α.», όλα αυτά τα πέταξε στη λεκάνη και τράβηξε το καζανάκι. Δηλώσεις μετρημένες με το σταγονόμετρο μην τυχόν και κάτι χρησιμοποιηθεί λάθος και γενικώς τα γνωστά πολιτικά ντριμπλαδορικα, σε μια συνέντευξη που φώναζε «λουλουμπίνες μου σας πάω»!
Από την άλλη είχαμε τον κύριο Κλυνν, όπως αρέσκεται να τον φωνάζουμε, ο οποίος αφού μας ξεκαθάριζε ότι αυτός είναι ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι ρατσιστής, απλώς αυτές είναι πουστάρες, και να προσέχει ο κύριος Μπουτάρης να μη μπλέκεται με τα πιτουλα, γιατί δε θα ξανασηκωθεί ποτέ. Να μου το θυμηθείς κάτι ξέρει αυτός…
Και φυσικά οι έλληνες χωρίστηκαν σε δυο ομάδες. Αυτούς που πιστεύουν ότι ομοφυλόφιλος σημαίνει φτερά κουνήματα παρελάσεις δερμάτινα και γάμους σε δημαρχεία και εκκλησίες, ότι ο γκεης είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου και του φέρνει την εφημερίδα και τις παντόφλες και έχει κάθε δικαίωμα να ξεφτιλίζεται ως εκεί που φτάνει το κόμπλεξ της καταπίεσης του, ανακυκλώνοντας καρικατούρες. Και ότι πρέπει να μαχόμαστε για το δικαίωμα της ξευτίλας του.

Και σε αυτούς που θεωρούν ότι αυτά δεν είναι του θεού, εντάξει τους κάνουμε και χάρη που τους αφήνουμε να υπάρχουν αντί να τους αρχίσουμε στα ηλεκτροσόκ, ε όχι και να μας μαγαρίσουν την ξακουστή Μακεδονία. Άσε που θα θέλουν να αγοράσουν και κάνα παιδί, να το φωνάζουν «my gayby» και να φτιαξουνε στρατό πουσταραδων για να έρχονται μετά οι Αλβανοί να τους γαμανε και να παίρνουν τις δουλειές τους.

Και όλη η υπόλοιπη πραγματική μειονότητα, που αποτελείται  από ανθρώπους που απλώς θέλουν να περνάνε ευχάριστα με ότι γουστάρουν να μοιράζονται το κρεβάτι τους και να γράφουν στα παραφουσκωμένα τους παπαρια τις κοινωνικές συμβάσεις, και τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για προσοχή, διαφόρων attention whores, και που ζει όλη αυτή τη μαλακία να εκτοξεύει τα σκάγια της αριστερωθεν και δεξιώθεν, εξασκεί το προσφιλές  σπορ του facepalm.

Σε δυο ομάδες έχουν χωριστεί και στην Κερατέα στους χωριάτες που τους βρωμάνε τα σκουπίδια, και στους χωριάτες που πήραν γκλομπ και θέλουν να δείξουν στους δικούς ότι ανέβηκαν level.
Όπως λοιπόν τα επαναλαμβανόμενα λάθη στην κοινωνία στο θέμα της ομοφυλοφιλίας οδήγησαν σε παραφουσκωμένες παρανοήσεις, έτσι και εδώ στην ψαροκωστούλα μας, μετά από δεκαετίες παράνομων χωματερών σε Λιοσα (συγνώμη, «Ίλιον» ήθελα να πω) και όχι μόνο, νομίζουν τα κακόμοιρα ότι ΧΥΤΑ ίσον  σκουπιδοντενεκές, κι ότι είναι τα κορόιδα της αττικής. Με γελοίες καρικατούρες του ορνεράκη όπως η παρακάτω

η κοινωνία της Κερατέας έχει φρίξει και έχει βγει στους δρόμους, και ένας άνθρωπας δεν έχει βρεθεί να εξηγήσει τι σκατά είναι αυτά τα ΧΥΤΑ οπότε και η κατάσταση στούμπωσε και δε βρίσκει διέξοδο.

Το γεγονός ότι τα ΧΥΤΑ είναι μια λύση που θα μας σώσει όλους από τα πρόστιμα που πληρώνουμε εδώ και χρόνια αλλά και από το ότι θα ψοφήσουμε όλοι έτσι όπως πάμε με τις χωματερές που σαπίζουν τη γη και τα νερά μας δε φαίνεται να τους απασχολεί αρκεί να μην «πάρουν αυτοί τον παπά».  Γιατί είναι αρχαιολογική περιοχή, γιατί θα τους διώξει τους τουρίστες και γιατί τα καμιόνια κάνουν θόρυβο και βρωμάνε.  Ένας δεν βρέθηκε φυσικά να τους πει ότι όσα βρωμάνε δεν σκοτώνουν – όχι απαραίτητα. Αλλιώς θα είχαμε ψοφήσει όλοι από τις φασολάδες που έχουμε τσακίσει εδώ και ένα χρόνο. Φυσικά δεν έχω παράλογες απαιτήσεις όπως ας πούμε να τους πει κιόλας ότι στο κέντρο του Παρισιού λειτουργεί «Μονάδα Καύσης Απορριμμάτων με Ανάκτηση Ενέργειας» χωρίς κανένα πρόβλημα εδώ και χρόνια. Εδω μάλλον θα αργήσει να ρθει κάτι τέτοιο, καθώς ακόμα δεν είμαστε για τόσο ακριβές λύσεις. Τα μεταξωτά μπεημπιλίνο…
Από την άλλη η αστυνομία αντί να προστατέψει απλώς τις εργασίες ως όφειλε, είπε να το πάει λίγο παραπέρα, και να κατέβει στο χωριό να ρίξει έναν κρύο, που όμως παραζεστάθηκε και κατέληξε κάπως έτσι



Όσο για την υπόλοιπη Χώρα που δεν ασχολείται «με αυτές τις μαλακίες», εξακολουθεί να χωρίζεται σε αυτούς που θεωρούν ότι για να καπνίζεις πρέπει να σαι αυτοκαταστροφικός πρεζακιας που μεσω του παθητικού καπνίσματος θέλει να πάρει και όλους τους άλλους στον τάφο μαζί του, ως άλλη ζομπομάνα, και σε αυτούς που θέλουν να τα ντουμανιάσουν όλα γιατι εδώ είναι Ελλάδα ρε φλωρομπινέδες.
Υπάρχουν αυτοί που θέλουν άσυλο και αυτοί πουν δεν θέλουν να έχουν οι άλλοι άσυλο.
In other news
Πέθανε ο Έβερτ και ορφάνεψε η Μαιμού.
Πέθανε και ο Γκαρικουλας Ο Μουρης από τους πατεράδες του χεβυ μεταλ, αλλα κλαινε κατι κοριτσακια που τον έμαθαν από μπλούζ μπαλάντες.

Στην Αυστραλία ο απλός εργάτης ηλεκτρολόγος παίρνει 4 χήνες την εβδομά.
Ρε μαλάκες έχει κανεις να μου δανείσει, ένα χιλιάρικο; Την άλλη βδομαδα θα του το επιστρέψω με τόκο.
Αντε παρτε και ένα  εθνικό ύμνο για το κλεισιμο.

Λάρ'σα Ρέγκε

Έλα μαλάκα να δεις τι έκανες!

Hurricane Season 2010: Tropical Storm Malakas (Northwest Pacific Ocean)

09.23.10

 

September 23, 2010

NASA Sees Important Cloud-Top Temperatures as Tropical Storm Malakas Heads for Iwo To

› View larger image
This infrared image of Malakas' cloud temperatures was captured on Sept. 23 at 0405 UTC (12:05 a.m. EDT) by the AIRS instrument on NASA's Aqua satellite. The image shows a very large area of highest, coldest cloud tops (colder than -63 Fahrenheit) throughout Tropical Storm Malakas (in purple).
Credit: NASA/JPL, Ed Olsen NASA's Aqua satellite has peered into the cloud tops of Tropical Storm Malakas and derived just how cold they really are, giving an indication to forecasters of the strength of the storm.

....

When the Aqua satellite passed over Malakas from space on Sept. 23 at 0405 UTC (12:05 a.m. EDT) the AIRS instrument took the temperature of the cloud tops in the storm and found them to be as cold as or colder than -63 Fahrenheit throughout a very large area within Tropical Storm Malakas, indicating the storm had a good amount of energy powering it. Infrared imagery also showed an eye with thunderstorms banding around it (circling it), and convection (and thunderstorms) re-building over the system, which indicates strengthening.

....

The center of Malakas is forecast to be closest to the island of Iwo To at 0000 UTC (about 9 a.m. Local time) on Sept. 24 (8 p.m. EDT on Sept. 23).

Text credit: Rob Gutro, NASA's Goddard Space Flight Center, Greenbelt, Md.



Πηγή: Nasa  ( http://www.nasa.gov/mission_pages/hurricanes/main/index.html )

Άτιτλο 001

Αντιγράφω όπως μου 'χε έρθει στο "γραματοκιβώτιο" μου.

"

Επιστολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης

Κοινοποίηση

Με κοροϊδέψατε όταν μου τάξατε προκοπή κι ένα καλύτερο μέλλον αν έστηνα τη δική μου επιχείρηση και με εξαπατήσατε λέγοντάς μου πως είναι υποχρεωτικό να ασφαλιστώ, για να μου φυλάξετε τα χρήματα που πιθανόν δεν θα μπορούσα να αποταμιεύσω μόνος μου για την περίθαλψη και τα γεράματά μου. Με ξεγελάσατε όταν μου είπατε πως δεν μ΄αφήνετε να διαλέξω μόνος τον ασφαλιστικό μου φορέα, γιατί ο μόνος αξιόπιστος ήταν αυτός που διαλέξατε εσείς για λογαριασμό μου. Κι ύστερα πήρατε τα χρήματα αυτά και τα παίξατε, τα χάσατε στο τζόγο, στο χρηματιστήριο, στα δομημένα ομόλογα. Και συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε κυνηγώντας τους απατεώνες με άσφαιρες επιτροπές και εξεταστικές του τύπου: «όσα κόμματα, τόσα πορίσματα», που δε θα στείλουν ποτέ κανένα κλέφτη στη φυλακή και το ξέρουμε όλοι.

Εγώ όμως θα πάω στη φυλακή Υπουργέ μου. Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εξάμηνης φυλάκισης μου, επειδή δεν πλήρωσα τις εισφορές μου στο ΤΕΒΕ από το 2006 μέχρι το 2009. Μα η επιχείρησή μου βούλιαξε το 2003. Από τότε είμαι ανασφάλιστος. Τι μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια το ΤΕΒΕ; (μπορεί εσείς να το λέτε ΟΑΕΕ, αλλά ο λαός σας το λέει ΤΕΒΕ, κύριε, και είναι η πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό του κάθε επαγγελματία).

Τι τους χρωστάω; Γιατί να τους πληρώσω; Τι θα μου προσφέρουν; Το ταμείο το βουλιάξατε εσείς, όχι εγώ. Όλοι πια ξέρουν πως ο μεγαλύτερος οφειλέτης προς τα ταμεία, ο χειρότερος κακοπληρωτής είναι το κράτος. Πήγε κάποιος από σας φυλακή για να πάω κι εγώ;

Γιατί να φυλακιστώ; Μήπως εγώ δεν ήθελα να είμαι ασφαλισμένος; Τα λεφτά μου έχασα. Δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα κανέναν. Μαζί με την επένδυσή μου έχασα και τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Τόσος κόπος, τόσα όνειρα και τόσο μεράκι πήγαν χαμένα. Έχασα και την αξιοπρέπειά μου. Έγινα «αυτός που φαλίρισε», «αυτός που βάρεσε κανόνι». Επειδή είμαι φτωχός θα με φυλακίσετε; Τι θα κερδίσει το κράτος μ΄εμένα στη φυλακή; Τίποτα, αντίθετα θα επιβαρυνθεί με την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.

Ποιο έγκλημα διέπραξα ώστε να χρειάζομαι σωφρονισμό; Κανένα και το ξέρετε. Ποιος κινδυνεύει από μένα και μου πρέπει εγκλεισμός; Κανείς και το γνωρίζετε. Με κλείνετε μέσα, για να εκβιάσετε εμένα και μέσα από μένα τους δικούς μου ανθρώπους, να σφιχτούν, να βρουν λεφτά, να πληρώσουν για να με βγάλουν. Για να μπορέσετε να συντηρήσετε την απάτη που εσείς λέτε ΟΑΕΕ κι εγώ ΤΕΒΕ, με τους εκατονταπλάσιους απ΄όσους χρειάζεται υπαλλήλους και τις μισές παροχές σε σχέση με τις εισφορές, από οποιαδήποτε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Για να΄χετε κάπου να διορίζετε τους δικούς σας ανθρώπους, να μαζεύετε τους ψήφους.

Όμως όχι κύριε. Τούτη τη φορά δεν πιάνομαι κορόιδο. Ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου έχουμε τα χρήματα, αλλά και να τα΄χα δεν τα΄δινα. Χίλιες φορές κρατούμενος, παρά ξανά κορόιδο. Το χρέος προς την πατρίδα μου το΄καμα. Το χρέος προς το κράτος, την πολιτεία σας -που καμιά σχέση δεν έχει με την πατρίδα μου έτσι πως την καταντήσατε- θα το πληρώσω στο κελί. Δεκάρα δε σας δίνω, γιατί δεν την αξίζετε, γιατί δε δουλέψατε για να την δικαιούστε.

Αλλάξατε πολλοί Υπουργοί δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν είχε την τιμιότητα να πει: «αυτός ο νόμος που φυλακίζει νοικοκύρηδες γιατί φτωχύνανε, είναι άδικος, τον καταργώ». Μα αυτή η ανοησία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Ξέρετε Υπουργέ μου ότι σήμερα στη χώρα μας χρειάζεται κανείς περισσότερα χρήματα για να κλείσει μια επιχείρηση από όσα για να την ανοίξει; Ξέρετε άραγε πόσες εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών είναι επιχειρηματίες μόνο στα χαρτιά και ψάχνουν μεροκάματο για να΄χουνε να φάνε; Επιχειρηματίες φαντάσματα, φορτωμένοι με νεκρές επιχειρήσεις που το μόνο που προσφέρουν πια είναι ποσοστιαίες μονάδες σε κάποιες κάλπικες στατιστικές. Σας βολεύει να λέτε πως είμαστε χώρα αυτοαπασχολούμενων;

Άνθρωποι σαν και μένα, σήμερα, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δεν τους αφήνει το πτώμα που κουβαλούν στη ράχη τους. Γιατί δεν απλοποιείτε τα πράματα; Ίσως αν απαλλαγούμε απ΄το νεκρό βάρος να μπορέσουμε να προσφέρουμε κάτι στο σύνολο. Χρεοκοπημένοι είμαστε, όχι πεθαμένοι. Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα της δεύτερης προσπάθειας; Εσείς αν δεν εκλεγείτε με την πρώτη, δε θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα την επόμενη τετραετία; Αν δεν πάει καλά το εκλογικό σας ποσοστό, θα πάτε στη φυλακή;

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για μας τους μικρούς. Οι άλλοι οι μεγάλοι, οι φίλοι και σπόνσορες, όσες φορές χρεοκοπούν, άλλες τόσες επιδοτούνται. Κι αυτοί που πήραν τις επιδοτήσεις κι έφυγαν συνεχίζουν τη ζωή τους στη βίλλα τους στην Κούβα ή πάνε και ρίχνουν τη θαλαμηγό τους πάνω στις ξέρες του Αιγαίου. Εγώ ο εχθρός της έννομης τάξης πάω στη φυλακή, επειδή δεν είχα να πληρώσω για την ασφάλειά μου, για το γιατρό του παιδιού μου. Δικαιοσύνη Υπουργέ μου!

Αλλάξανε πολλοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης όλον αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν είχε τα κότσια να πει: «αυτός ο νόμος που κλείνει σπίτια είναι άτιμος. Δεν τον εφαρμόζω». Και πώς να το κάνετε; Κάτι τέτοιοι νόμοι είναι που γεμίζουν τα δικαστήρια με κατηγορούμενους, που δίνουν δουλειά στους συναδέλφους σας δικηγόρους. Κι αυτής της κυρίας με την παλάντζα, που χετε πάνω απ΄τα κεφάλια σας, δεν της βάλατε το πανί για να μη βλέπει ποιόν δικάζει, το βάλατε για να μη βλέπει ο κόσμος πως της τα΄χετε βγάλει τα μάτια από τη ρίζα. Και μάλλον την κουφάνατε κι όλας. Αλλιώς, δεν μπορεί, κάτι θ΄άκουγε απ΄το κλάμα ενός ολόκληρου λαού.

Ερήμην με δικάσανε, Υπουργέ μου. Δεν με ειδοποιήσανε να πάω στο δικαστήριο. Ίσως για να μην ακούσουνε αυτά που σου γράφω σήμερα. Δεν είναι που δε με βρήκανε, ξέρανε που μένω όταν ήταν να μου κοινοποιήσουν την απόφαση. Αυτή είναι η δικαιοσύνη, αυτή η διαφάνεια κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρετείτε. Με κοροϊδέψατε όταν μου μιλήσατε για αλλαγή, με εξαπατήσατε όταν μου υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους. Τίποτα δεν αλλάξατε, τίποτα δεν επανιδρύσατε. Ψέματα μου είπατε. Εκτός τόπου και χρόνου είσαστε όλοι σας. Έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το λαό σας.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε μια εισπρακτική Α.Ε. που το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει τρόπους και να ψηφίζει νόμους για να πάρει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα απ΄τον πολίτη. Οι πολίτες σας αποκαλούν κλέφτες εκεί έξω αλλά μάλλον δεν το ακούτε ή αν το ακούτε δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Οι πολίτες δε νοιάζονται αν τα χρήματα που πήρατε ήταν μίζα ή προεκλογική χορηγία. Πως θα διαπραγματευτεί μετεκλογικά ο Υπουργός με τον επιχειρηματία που του ΄δωσε χρήματα προεκλογικά για να γίνει Υπουργός; Ίσως στη δικαιοσύνη να περνούν τέτοια τερτίπια και η διαφορετική ονοματοδότηση του «δώρου» να αθωώνει. Η κοινή γνώμη όμως δεν γελιέται πια. Για τον απλό πολίτη τα πράματα είναι απλά: ή πήρες χρήματα ή δεν πήρες.

Ο κόσμος εδώ έξω έχει σχεδόν πειστεί ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν η χούντα αλλά η μεταπολίτευση. Το δίλημμα πλέον δεν είναι αν θα κυβερνήσει το ένα κόμμα ή το άλλο αλλά αν αυτός που θα μας απαλλάξει από σας θα είναι λοχίας, λόγιος ή επιχειρηματίας. Κι αυτό είναι ντροπή για κάθε δημοκράτη και για κάθε Έλληνα. Ξεφτιλίσατε τη δημοκρατία μέσα στο ναό της, το κοινοβούλιο. Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως γίνεται σ΄ένα κοινοβούλιο που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, να υπάρχουν κομματικές γραμμές; Γιατί ο δημοκρατικά εκλεγμένος βουλευτής πρέπει να ψηφίσει ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων του και της περιοχής που τον εξέλεξε για να προασπίσει τα συμφέροντά της και γιατί αν δεν το κάνει ο αρχηγός τον διώχνει από το κόμμα; Δεν αντιπροσωπεύει εμένα εκεί; Για να στηρίζει τον αρχηγό του τον έστειλα;

Είναι δημοκρατικό να διορίζει ο αρχηγός υπουργούς που δεν έχουν εκλεγεί απ΄το λαό; Αν είναι τι τους θέλουμε τους βουλευτές; Μόνο για να τους πληρώνουμε; Ας ψηφίζουμε έναν αρχηγό, να διαλέγει ποιους θέλει για υπουργούς, να κάνει τα κουμάντα του όπως καταλαβαίνει. Βλέπετε; Μόνοι σας απαξιωθήκατε. Εσείς κάνατε τον κόσμο να πιστέψει πως δεν σας χρειαζόμαστε, πως ο βουλευτής το μόνο που κάνει είναι θεατρινίστικα ξεσπάσματα, άσκοποι λόγοι γεμάτοι βερμπαλισμούς και επίδειξη ρητορικής δεινότητας και στο πηλίκον ουδέν!

Γιατί η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σ ένα σχολειό (ΙΒ θαρρώ το λένε) από το οποίο δεν μπορεί να μπεί παρά μόνο σε πανεπιστήμια του εξωτερικού; Δεν της κάνουν τα Ελληνικά; Υπουργός παιδείας είναι, ας τα κάνει καλύτερα. Εμένα όταν οι κόρες μου παίρνανε το πτυχίο τους από τα ΙΕΚ καμάρωνα Και συγχρόνως έκλαιγα που δεν είχα τα λεφτά να τις στείλω κάπου ψηλότερα.

Έτσι όπως κλαίω και σήμερα, στη σκέψη πως το 3,5 χρονών παλικαράκι μου (ένα δώρο που μου΄στειλε ο Θεός στα 47 μου, τότε, να γλυκάνει τη δυστυχία μου, να διώξει απ΄το χέρι μου το όπλο που μέρα με τη μέρα ζύγωνα πιο κοντά στο κεφάλι μου, να μου ξαναδώσει δύναμη και θέληση για ζωή) που είναι κολλημένο πάνω μου σα βδέλλα, θα πρέπει να ζήσει μακρυά μου όσο καιρό θα είμαι κρατούμενος. Για μένα, βλέπετε, δεν είναι τίτλος τιμής να μεγαλώνει το παιδί μου χωρίς πατέρα.
Σήμερα θα τις έστελνα κι εγώ έξω γιατί θα θεωρούσα ντροπή να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα στο εκπαιδευτικό σύστημα που έδιωξε τη Χαρά Νικοπούλου απ΄το Μεγάλο Δέρειο.

Αυτά κι άλλα πολλά τέτοια κουβεντιάζει ο λαός σας σήμερα, Υπουργέ μου. Αυτά ρωτάει κι απαντήσεις δεν παίρνει. Δεν ήταν αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές που φωνάζανε τις προάλλες να καεί η βουλή. Άνθρωποι σαν εμένα ήτανε και σαν το συχωρεμένο τον πατέρα μου. Άνθρωποι που πιθανόν να μην έχουν ξαναπάει σε συλλαλητήριο ποτέ τους. Και το «να καεί» δεν ήταν μίσος ούτε κακία. Η τελευταία, η απελπισμένη λύση είναι. Όταν δεν αποδίδει κανένα άλλο μέσο, βάζεις φωτιά στο χωράφι για να ξεφορτωθείς τα ζιζάνια. Αυτό σας φώναξε ο κόσμος. Μα ούτε κι αυτό τ΄ακούσατε. Τίποτα δεν ακούτε πια.

Τέλειωσε η εποχή σας κύριε. Μόνοι σας την τελειώσατε. Δεν θα΄χει πιά λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις σας. Ούτε οι «βολεμένοι» θα΄ρχονται πια από φόβο μη τους πάρει κι αυτούς η μπάλα. Ήδη άρχισαν να σας «κράζουν» στο δρόμο. Ο λαός ψάχνει να βρει αλλού τη σωτηρία. Δεν πιστεύουμε πως θα δώσουν τη λύση οι ξενόφερτοι σωτήρες, όσα δανεικά κι αν φέρουν, ούτε οι ξενοσπουδαγμένοι μας πολιτικοί που τά ΄μαθαν όλα εκεί έξω, εκτός απ΄το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο λαός που ήρθανε να κυβερνήσουν. Ούτε και στους παλιότερους έχουμε εμπιστοσύνη. Επί 36 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μας πήγαν απ΄το κακό στο χειρότερο, εξαφάνισαν τον όποιο πλούτο παρήγαγε η χώρα. Τι άλλαξε σήμερα και θα μας πάνε στο καλύτερο;

Και ούτε το: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» περνάει πιά. Αν υπάρχουν καλοί και κακοί στο κοινοβούλιο, τότε τα πράματα είναι απλά. Αν οι καλοί είστε περισσότεροι διώξτε τους κακούς. Αν πάλι είναι οι κακοί περισσότεροι ας σηκωθούν να φύγουν οι καλοί, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μα ούτε το ΄να θα γίνει ούτε τ΄άλλο. Η καρέκλα έχει κόλλα, έτσι δεν είναι; Ή μήπως είναι μέλι;

Έτσι είναι και το ξέρω, κύριε. Και, αντίθετα από σας, τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει. Την ερχόμενη βδομάδα θα πάω στον κ. εισαγγελέα της Κομοτηνής για να εκτελέσει την ποινή που μου επέβαλε. Με το κεφάλι ψηλά θα πάω, να πληρώσω για τα λάθη μου, το μεγαλύτερο απ΄τα οποία είναι που πίστεψα σε σας και το νόμο σας και σας άφησα να με ξεγελάσετε τόσες φορές.

Κι αφού ξεχρεώσω ότι χρωστώ στην πολιτεία σας, θα περάσω στην απέναντι πλευρά του ποταμιού, να ζητήσω απ΄τους γειτόνους να με αφήσουν να στήσω εκεί το καλύβι μου. Είναι φιλόξενοι άνθρωποι, δε φαντάζομαι να μου αρνηθούν. Από κει και πέρα, όταν η χώρα που ζώ με πληγώνει, θα πονάει λιγότερο γιατί δεν θα είναι η πατρίδα μου. Δεν φεύγω χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό, δεν με λένε Χριστοφοράκο και θέλω τα παιδιά μου να συνεχίσουν να φέρουν το όνομά μου με περηφάνια.

Θα φύγω για να ζήσει ο γιός μου μακριά από σας, μη μάθει πως φερθήκατε στον πατέρα του και γίνει αντιεξουσιαστής για να σας χτυπήσει. Γιατί εξουσία εξασκείτε όχι διακυβέρνηση. Γιατί εξουσιάζετε, δεν διοικείτε. Γιατί η εξουσία είναι βία και βία θα φέρει.

Δεν έγραψα για να ζητήσω χάρη, δε σας την κάνω τέτοια χάρη. Δε θέλω κάποιο ρουσφέτι, θέλησα να μιλήσω στον υπουργό της δικαιοσύνης, για τις αδικίες που, χρόνια τώρα, βασανίζουν τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Δεν έγραψα την ιστορία της ζωής μου, την ιστορία του Θρακιώτη μικρομεσαίου της γενιάς μου σας αφηγήθηκα και την ιστορία του πολιτικού της γενιάς σας έτσι όπως την είδαμε εμείς.Θέλησα να μοιραστώ την πίκρα μου με τον Υπουργό, γιατί είμαι σίγουρος πια πως τα βογγητά του λαού δεν φτάνουν στα υπουργεία και αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.

Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος"


Από τη μια αυτό από την άλλη βλέπω το εξής:

Τυχαίνει να κάνεις μια συζήτηση με κάποιον που έχει παράπονα απο την Ελλάδα. Αρκετά συχνό φαινόμενο τωρα τελευταία. και αφού σου πει ότι έχει να σου πει (οικονομικό, παιδεία, κοινωνική πρόνοια, υποκρισία, σύστημα υγειας κτλ।), ρωτάw και συ:

- Καλά και γιατί δε φεύγεις; "

- Έλα μωρέ και πού να πας; Παντού τα ίδια δεν είναι;

- Μπορώ να σου βρώ για πλάκα πέντε κοντινες χώρες που είναι αρκετά καλύτερα - εώς πολύ καλύτερα - σε όλα όσα ανέφερες.

- Δηλαδή εκεί δεν έχουν ανεργεια οπως και μεις;

- Ας πούμε ναι. Πάνω κάτω. Αν, υποθετικά, σου έβρισκα εγώ δουλειά σε μια απο αυτές τις χώρες, και ήξερες και τη γλώσσα, θα πήγαινες;

- Εξαρτάται. Πόσα λεφτά θα παιρνα;

- Ας πούμε τα αντιστοιχα με ότι έπαιρνες εδώ.

- Και τι να πα να κάνω τότε; Τρελός είμαι;

- Και όλα τα άλλα που λέγαμε πριν που είναι καλύτερα πριν του οικονομικού; αν δηλαδή παιρνεις τα αντίστοιχα, αλλά εκεί σου φτάνουν να ζήσεις αξιοπρεπώς, που'ν'το πρόβλημα; Ή μάλλον για να καταλάβω, εσύ πόσα θα θελες να παίρνεις για να φύγεις;

- Μα, εννοείται, τουλάχιστοντα διπλά!

- Μα τότε θα σου περισσεύουν και μάλιστα αρκετά. Tι τα θές τόσα λεφτά; Και στην τελική, γιατί να σου τα δώσουν εσένα;

- Ε, τότε γιατί να φύγω ρε φίλε; τόσα παιρνω και δω!

(Σε αυτό το σημείο συχνα πυκνά ανεβαίνουν οι εντάσεις ελαφρώς και η συζήτηση κάνει κύκλους, για να καταλήξει στο εξής)

- Και αυτά που θα μαζεύεις τι τα θες;

- Μα για να μαζέψω αρκετά και γρήγορα για να γυρισω πίσω, φυσικά!


:)



Πλάκα δεν έχουμε;











was there in the backstage - when first light came around
I grew up like a changeling - to wait the first time around
I could see all the weakness - I could pick all the faults
But I concede all the faith tests - just a stick in your throat
Hung around in your soundtrack - to mirror all that you've done
To find the right side of reason - to kill the three lies for one
I could see all the cold facts - I could see through your eyes
All this don't make no contact - no matter how hard I try
I could still hear the footsteps - I could see only walls
I say 'hey' for you mad traps - hearing no at all
I could see contradiction - I could give up the fight
Just to live in the past tense - To make believe you were right

Πορείες και Μ.Μ.Ε. (internet)

Το ποστάκι προστέθηκε στις 6/9/10 το περνάω όμως στην ημερομηνία που έπρεπε κανονικά να μεταφερθεί από το φόρουμ που γράφτηκε. Απλώς εκείνη τη φορά νίκησε η βαρεμάρα. Γίνονται και κάποιες μικρές διορθώσεις, και επειδή δεν έχω την άδεια να μεταφέρω όλα τα σχόλια θα βάλω μόνο τα δικά μου (συν δύο που ΣΙΓΟΥΡΑ δεν θα χουν πρόβλημα) κι ας φαίνονται ξεκάρφωτα.

Τι είναι μια πορεία. Ποιος πάει στην πορεία. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα.

Σε μια πορεία υπάρχουν αστυνομικοί που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Θέλουν να βρουν τρόπους να κάνουν το καθήκον τους και να προστατέψουν και τον κόσμο ταυτόχρονα. Υπάρχουν διαδηλωτές σκεπτόμενοι, με αγαθές προθέσεις που θέλουν απλώς να φωνάξουν την άποψη τους. Μη σου πω ότι ένα κομμάτι τους νοιώθει και τύψεις που κλείνουν το δρόμο. Υπάρχουν διαδηλωτές παραπλανημένοι από ομάδες και οργανώσεις που όντως πιστεύουν στο θαύμα. Ότι την επομένη της πορείας θα δένουμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Πάλι όμως έχουν καλές προθέσεις.

Και υπάρχουν και οι άλλοι.

Υπάρχουν αυτοί που πάνε για να κλέψουν πορτοφόλια από διαδηλωτές.

Αυτοί που πάνε για να σπάσουν μια βιτρίνα και να πάρουν κινητά, κάμερες κτλ.

Αυτοί που πάνε για να χουφτώσουν καμιά γκόμενα στην αναπουμπούλα

Αυτοί που πάνε για μαγκιά, ή για την εμπειρία, για να το λένε μετά στην παρέα.

Αυτοί που πάνε για να καπηλευτούν μια κατάσταση προς όφελος της οργάνωσης.

Αυτοί που προσπαθούν να ανέβουν στην ιεραρχία ώστε σύντομα οι «εχθροί» τους να τους βάλουν στη μισθοδοσία, όταν θα χουν αρκετή επιρροή. Αργότερα θα ονομαστούν «εργατοπατέρες»

Αυτοί που ονομάζονται οδηγητές, αρχισυνδικαλιστές κτλ. Και διαλέγουν τα πιο πιτσιρίκια για να φτιάξουν αλυσίδες μπροστά στα ματ ενώ οι ίδιοι κάθονται από μακριά και δίνουν οδηγίες.

Αυτοί που είναι χούλιγκαν . πάνε μόνο για το σπρωξίδι και το ξύλο. Πολύ συχνά βαράνε και «δικούς» τους. Σε άλλες φάσεις τους πετυχαίνεις στα γήπεδα.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «αναρχικοί» ή ταραξίες. (Σε μια αναρχική κοινωνία ή βία δε συνάδει, εξ ου και τα εισαγωγικά, αλλά εδώ – στο παρόν κείμενο - δε μας ενδιαφέρει αυτό) Απλώς περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία. Ετοιμάζονται μέρες πριν. Αυτοσχέδιες μολότοφ, full-face, βαριοπούλα για τα μάρμαρα, πάντα σε ομάδες. Στόχοι τους κυρίως οι τράπεζες, ακριβά αμάξια κτλ. αλλά αν πάρουν φορά χτυπάμε και άσχετα. Δεν βουτάμε, μόνο καταστρέφουν. Αρκετοί από αυτούς είναι πιτσιρικάδες τρελαμένοι, ή τριαντάρηδες καμένοι από την πρέζα, αλλά όχι μόνο.

Οι χρυσαυγίτες/ασφαλίτες. Ειδικών αποστολών. Από θέμα οργάνωσης και εμφάνισης μοιάζουν με τους αναρχικούς. Αναλόγως την περίσταση αλλάζει ο ρόλος τους. Άλλες φορές είναι στην πλευρά της «καταστολής», χτυπώντας μαζί με τα ΜΑΤ τους διαδηλωτές. Εκτός από ξύλα χρησιμοποιούν γκλομπ(!) σιδερογροθιές, στιλέτα κ.α.

Άλλες φορές πάλι το παίζουν αναρχικοί, χώνονται σε πορείες και ξεκινάμε επεισόδια αμέσως μόλις παραταχθούν τα ΜΑΤ ώστε να ακολουθήσουν συμπλοκές. Άλλες φορές τραβάνε με κάμερες. Άλλες φορές μπαίνουν στα κτίρια που καταφεύγουν διαδηλωτές (πολυτεχνείο, νομική κ.α.) και σπάνε τα τζάμια δήθεν για να πετάξουν ξύλα και πέτρες στους μπάτσους, αλλά το κάνουν για να μπουν μέσα στο κτίριο τα χημικά αέρια. Γενικά έχουν πολλές χρήσεις.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τους ασφαλίτες από τους αναρχικούς ή τους χούλιγκαν, αλλά έρχεται με την εμπειρία.

Και ερχόμαστε στην πλειοψηφία. Είναι ο γείτονας σου. Ο αδελφός σου. Που ζει την καθημερινή άχρωμη ζωή του, στερημένη από κάθε λογής εμπειρία και με μπόλικο ιντερνέτ, και καταπιεσμένος όσο δεν πάει. Που μόλις ζήσει την έξαψη, την αντάρα, της φωνές, τα ρυθμικά συνθήματα, την επιρροή του πλήθους πάνω του, γίνεται ένα με τη μάζα. Επιπροσθέτως, καθώς ο φόβος μετατρέπεται σε αδρεναλίνη και η αγανάκτηση σε οργή, μεταμορφώνεται σε ζώο. Όλα τα πρωτόγονα ένστικτα του έρχονται στην επιφάνεια. Εκείνη τη στιγμή δεν του φταίει ο εαυτός του για τις επιλογές του και τη μίζερη ζωή του, αλλά ο μπάτσος απέναντι. Τον φαντάζεται σαν τέρας με έξι κεφάλια, και θέλει να τον δει αιμόφυρτο να σφαδάζει. Αυτός είναι η αίτια που υποφέρει, αυτός είναι το μόνο πράγμα που τον χωρίζει από το όνειρο, το σκοπό την ολοκλήρωση. Πολύ συχνά θα παρασυρθεί σε κάθε είδους βίαιες πράξεις. Αν εκείνη τη στιγμή προσπαθήσεις να τον εκλογικεύσεις με τα λόγια, μπορεί να αρπάξεις και συ καμία αδέσποτη. Καλά κατάλαβες: Υπό κατάλληλες συνθήκες, γίνεται χούλιγκαν. Στην υπέροχη ανωνυμία του όχλου.

Και ο μπάτσος. Ο μονός τρόπος να ξεφύγει από το χωριό που δεν είχε γυναίκες, γιατί πήγαν όλες στην πόλη, και από τον πατέρα που τον έδερνε, ήταν η αστυνομία. Δυο χρονάκια σχολή, δεν πας στρατό, και πληρώνεσαι από την πρώτη μέρα. Και έρχεται η ώρα που παίρνει γκλομπ και ασπίδα…

Και τον βλέπεις, μέσα από την μάσκα του κράνους, με τη φάτσα του μπούλη. Πλησιάζει για πρώτη φορά ένα διαδηλωτή. Μπορεί να είναι ο φοιτητής που δεν έγινε, ο ωραίος τύπος που δεν είναι, η ωραία που δεν έχει, ο μπαμπάς που τον έδερνε, η απλώς κάποιος τυχαίος. Τον πλησιάζει φοβισμένος, και τρέμει μέχρι να ρίξει την πρώτη. Μετά γλυκαίνεται, το μάτι γυαλίζει και ρίχνει την δεύτερη. Μετά φρενιάζει και ρίχνει συνέχεια. Ώσπου τον βλέπει κάνας παλιός, και η μαζεύει τον διαδηλωτή άγαρμπα να τον πάει στην κλούβα, η του πατεί ένα κλωτσιδι να πάει παραπέρα και πάει μπροστά στον μπούλη που διψά για αίμα (για να μην τον σκοτώσει) και του λέει «εντάξει πάει αυτός, πα να σαπίσουμε κανέναν άλλον τώρα. Η ηδονή της πρόσκαιρης εξουσίας και της ανωνυμίας της στολής.

Να το πούμε απλά. Η αίτια για τις πορείες στην Ελλάδα είναι πάντα η ιδία. Είτε γιατί σε πνιγεί το δίκιο που σε κλέβουν, είτε γιατί ο άλλος κλέβει καλύτερα από εσένα και αυτός έχει και εσύ όχι. Δεδομένου ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, υπερισχύει το δεύτερο στην πλειοψηφία. Για πολλούς λόγους που επίσης δεν είναι επί του παρόντος.

Αυτοί είναι κυρίως στις πορείες. Για πολλές από τις παραπάνω ομάδες, είναι αδιανόητο ότι υπάρχουν κάποιες άλλες από τη λίστα. Σπανίως θα μιλήσει κάποιος ανοιχτό για τις πορείες. Συνήθως γιατί με κάποιο τρόπο, έχει κάνει και αυτός μαλακία. Στην αρχή μου γύριζε το στομάχι όλο αυτό, μετά απλώς μου ξένιζε, και στο τέλος το αποδέχτηκα. Κάποιοι έχουν συμφέροντα και κάποιοι έχουν ανάγκη να εκτονώσουν τα ένστικτα τους. Δεκτό. Ανθρώπινη φύση. Όταν όμως όλο αυτό μπορεί να οργανωθεί και να κατευθυνθεί τότε αξίζει τον κόπο να σταθεί κάνεις λίγο παραπάνω. Όλο αυτό δηλαδή ήταν μια τεραστία εισαγωγή για αυτό που όντως με απασχολεί, και είναι τα media.

Έχω τρομάξει με την ισχύ του ιντερνέτ. Το είπα και ξεθύμανα. Όχι δε με απασχολεί που πέθαναν κάποια άτομα ιδιαίτερα. Χέστηκα και για τους υπαλλήλους και για το αγέννητο και σόρυ κιόλας αν σας ακούγομαι κυνικός. Δεν τους ήξερα, δε με ήξεραν, και κάθε μέρα πεθαίνουν εκατοντάδες μωρά στην Αφρική από ασιτία, τυμπανισμό, ελονοσία και τα τρώνε τα κοράκια και οι μύγες. Κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι εδώ, στη χωρά μας, από την κακή λειτουργία και την αναλγησία του κράτους. Πολλοί από αυτούς υποφέρουν. Είτε πάνω σε ένα ράντζο με καρκίνο στο πάγκρεας, είτε με το τιμόνι καρφωμένο στο στήθος σε κάποιο χαντάκι, είτε σε κάποιες φύλακες και ιδρύματα, και πολλά άλλα. Με απασχολεί όμως η διαχείριση των γεγονότων. Και ειδικά ο τρόπος που εισάγεται η ψευδής πληροφορία.

Πολλές φορές τυχαίνει το μεγάλο μυστικό, και η πιο τρομερή συνομωσία να είναι το πιο προφανές πράγμα, και όλοι να κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Είμαστε ένα εκπαιδευμένο κοινό. Για παράδειγμα:

Έστω ότι τη μολότοφ την έριξε ένας μαστουρωμένος ταραξίας «αναρχικός». Είναι σίγουρο ότι ελάχιστοι θα το πιστέψουν, ακόμα κι αν τους ρίξεις τις αποδείξεις στα μούτρα. Διότι, οι πλευρές που μας ενδιαφέρει να φταίνε είναι δυο: οι ασφαλίτες, και οι απλοί διαδηλωτές. Αν ήταν προβοκάτσια, επωφελούνται οι μισοί, κι αν ήταν παράπλευρες απώλειες της οργής του όχλου οι άλλοι μισοί. Όποτε με το που γίνεται το γεγονός αρχίζει η βιομηχανία και παίρνει μπρος. Άλλος το θάβει, άλλος το φουσκώνει Άλλος το λέει έτσι, άλλος αλλιώς. Μια μαρτυρία εδώ και μια εκεί, ένα βίντεο, ένα ηχητικό ντοκουμέντο, ένας που ξέρει κάποιον, που ξέρει κάποιον, που ήταν εκεί και άκουσε… Άλλα αληθινά άλλα ψεύτικα, αλλά φουσκωμένα κι άλλα θαμμένα Ένα είναι σίγουρο. Όλα χάνονται μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της στοχευμένης παραπληροφόρησης. Πάντα αυτό γίνεται. Τα αντανακλαστικά του συστήματος λειτουργούν άμεσα, και συνήθως κερδίζουν τα μονταρισμένα βίντεο, οι μαρτυρίες που γράφονται σε γλαφυρή και σοκαριστική γλώσσα, οι πήγες που δεν ελέγχονται, και φυσικά το σημαντικότερο όλων, η καχυποψία όλων. Όσο πιο καλά σερβιρισμένο τόσο ευκολότερα κατεβαίνει. Το απλό, μας κάθεται στο λαιμό.

Είχα την ατυχία (ή τύχη, από άλλη γωνία) να ζήσω από πολύ κοντά κάποιες από αυτές τις «αφορμές» για πορείες. Και είδα πως σιγά σιγά ακολούθησε το στήσιμο, τα σενάρια και τα συναφή και πόσο γρήγορα και με πόση ένταση διαδόθηκαν στο ιντερνέτ. Όλοι είναι πάντα τόσο πεπεισμένοι εκ των πρότερων για κάποια πράγματα, που ποτέ κάνεις δεν ψάχνει πηγές. Θέλει δράση και τη θέλει τώρα, και νικητής είναι πάντα αυτός που γραφεί καλύτερα Στα μπλογκς, στα μέηλς, και πριν καλά καλά κλείσει 24ωρο, αναπαράγεται και στις εφημερίδες. Και στην τηλεόραση. Και πάντα εμφανίζεται τουλάχιστον ένας υποστηρικτής για την κάθε άποψη.

Αρκεί να υπάρχει το σενάριο, το βεβαρημένο παρελθόν (των διαδηλωτών ή των ασφαλιτών στην προκειμένη) και η δυνατότητα (όποιος έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή, ξέρει ότι από κάποιο θαύμα δεν έχουμε θρηνήσει χιλιάδες νεκρούς αυτά τα χρόνια, καθώς επίσης και ότι οι πραγματικοί νεκροί και τραυματίες πολύ συχνά αποκρύπτονται. Στην περίπτωση αυτή βεβαία ο θάνατος τους ήταν κάπως πιο… φανταιζί!).

Όλο το παιχνίδι παίζεται εδώ τελικά. Στις οθόνες. Εδώ που είναι η ζωή μας. Εδώ που είναι η μονή μας πραγματικότητα. Στους δρόμους απλώς τελειώνει αυτό που αρχίζει εδώ μέσα, και εκτονώνει ότι δεν μπορεί να εκτονώσει (ακόμα) στο πληκτρολόγιο. Είναι πολύ πιο εύκολο να κάψουμε το συνάνθρωπο μας από το να μην μπούμε να διαβάζουμε τις λεπτομέρειες για το πώς το κάναμε μόλις γυρίσουμε σπίτι. Η λογική είναι απλή. Διαίρει και βασίλευε, άρτος και θεάματα, και το σκυλί του Παβλόφ μαζί, όλα σε ένα και σε οικονομική συσκευασία.

Πιστεύω, ότι αυτό που κάποτε λέγανε ότι είναι το μεγαλύτερο όπλο στα χεριά του λάου και θα ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις – το internet δηλαδή – έγινε το μεγαλύτερο όπλο στα χεριά της εξουσίας. Γιατί πολύ απλά όταν μπουκώσεις κάποιον με πληροφορίες, πλαστές και μη, κερδίζει αυτός που τα λέει καλύτερα και γρηγορότερα. Οι αλήθειες έρχονται σε 2^η μοίρα.

Τελικά, όπως και η ελευθερία, έτσι και το ιντερνέτ, δεν είναι παρά να Καλάσνικοφ στα χεριά πεντάχρονου, στην περίπτωση μας.

Καλημέρα

Oι σημαντικότεροι Ελληνες

Ο Μαρξ τελικά είχε δίκιο... καθαρό οφσάιντ!

Αγροτολάτρες VS Αγροτοκλάστες

Πριν αρκετα χρονακια πηγα και γω σαν περιεργο φοιτητόνι,
σε μια πορεία σε μια νομαρχια. Ενω οι αγαπητοι μου συμφοιτητες και φιλοι,
τσακωνοντουσαν με τους μπατσους για το αν θα πανε ενα βημα μπρος ή πίσω μπροστά στην εισοδο της νομαρχιας.
και επειδης εγω ειμαι ευαισθητο και ντελικατο παιδι από γενησιμιου μου (μη γελατε λέμε!) εκατσα παρεκει διπλα σε ενα γερομπατσο που καθοταν μονος του. Κερναω τσιγαρακι και πιανω κουβέντα.
Και μια του ατάκα μου μεινε.

"Τους βλεπεις τους φιλους σου; Αυτούς που φωναζουν πιο πολύ να τις θυμασαι καλα τις φατσες τους.
Αυτοί είναι οι αυριανοί βο(υ)λευτές. Εσύ θα τους φας πιο πολύ στη μαπα. εγώ σε δυο χρονακια παιρνω σύνταξη."
Χαμογελακι και τζουρα.

Επιστροφή στο σημερα. Ο Πάσχος Μαδραβέλης, βασιζομενος σε ένα μονολογο από το θεατρικό "ροκενρολ" (εικάζω μεν, αλλά ο μονολογος εχει ολόιδιες τις φράσεις που χρησιμοποιεί. και στην τελική κακό είναι;) αίρνει αφορμή και γράφει για το πως η γλώσσα μετατρέπεται σε προπαγανδα κι από κει σε βία, προκειμενου να εξυπηρετήσει συμφέροντα, και πως ο συμβολισμός "κατήντησε" ισχυρότερος του ρεαλισμού.

"Yπάρχει κατ' αρχήν η προπαγάνδα, το «Newspeak» όπως θαυμάσια είχε περιγράψει στο «1984» ο Tζορτζ Οργουελ. Oι λέξεις είναι φορείς εννοιών και οι πολιτικοί σχεδιαστές προσέχουν καλά πού τις βάζουν, ώστε να φορτίσουν ή να αποφορτίσουν τα γεγονότα. Ετσι, για τους Nαζί η δουλειά έγινε «απελευθερωτική δύναμη». Oι κομμουνιστικές δικτατορίες χρίσθηκαν «Λαϊκές Δημοκρατίες». Oι φόνοι αμάχων έγιναν «παράπλευρες απώλειες». Κάθε απελευθερωτικός αγώνας θεωρείται «τρομοκρατία» και κάθε τρομοκράτης συστήνεται ως «μαχητής της ελευθερίας, του Θεού ή του προλεταριάτου». Οι δολοφονίες της «17 Νοέμβρη» είχαν βαφτιστεί «πολιτικά εγκλήματα». Kάποιοι έφτασαν να ονομάζουν μέχρι και τους ληστές των τραπεζών «κοινωνικούς επαναστάτες» και το επόμενο βήμα είναι να πηγαίνουν κάποιοι σε εστιατόρια των Εξαρχείων να κάνουν υπέρογκους λογαριασμούς και να μην πληρώνουν στο όνομα της «απαλλοτρίωσης για τις ανάγκες της επανάστασης».

Η βία είναι μια έννοια που ξεχείλωσε επικίνδυνα με αποτέλεσμα να νομιμοποιείται ιδεολογικά, πανταχόθεν..............Οι λεκτικές μεταφορές έγιναν με τον χρόνο εννοιολογικοί εξτρεμισμοί για να καταλήξουν σε πραγματικά βίαια αποτελέσματα. Νόμιμα ή παράνομα."


Που κολάνε αυτά τα δύο; Μα, στις κινητοποιήσεις των αγροτών προφανώς.
Η Ελλάδα έχει σκιστεί στα δυο. τελικά φταινε, ή δε φταίνε οι αγρότες; τι είναι; φτωχοι μεροκαματιαρηδες ή ελεϊνά καπιταλόσκυλα που εκμεταλλέυονται πολιτικούς μετανάστες;

Τι να σας πω ρε παιδιά; Δεν ξέρω! Εγώ γνωρισα και απο τις δύο κατηγορίες αρα μαλλον κανεις δεν έχει δίκιο. Εγώ όμως η χώρα που ξέρω έχει ως εξής:

Ο φτωχος μεροκαματιάρης, δεν εχει αρκετά μεγαλο τρακτερ για να κλεισει την εθνική.
Ο φτωχος μεροκαματιάρης, δεν εχει χρονο για διαμαρτυριες ούτε υπαλλήλους. Πρέπει να δουλεψει το χωράφι δεν καταλαβαίνει ουτε από γιορτή ούτε από σχόλη.
Ο φτωχος μεροκαματιάρης, πολλές φορές έχει αξιοπρέπεια. Αν όχι, τοτε κατα πάσα πιθανοτητα ζητιανεύει εεεε διεκδικεί ήθελα να πω, από την κυβέρνηση που ψήφισε. Ή ψήφισε αντιπολίτευση, που είναι το ίδιο.

Αν τώρα έρθουν χρήματα:
περνοντας από τους συνδικάλιστές θα μείνουν τα μισά.
Όποιος μπορεί να αποδείξει περισσότερες ζημιές και "αναγκες" θα πάρει πρωτος βοήθεια. Τα κομπιουτεράκια σας παρακαλώ.
Αυτοί είναι συνήθως που κλείνουν τους δρόμους.

Και ξέρετε κάτι; όταν κλείνεις όλη την εθνική οδό της χώρας, μεταξυ άλλων εμποδιζεις ΚΑΙ το συνανθρωπο σου που θέλει να παει τον άρρωστο γέρο του ή το παιδι του σε γιατρό, ΚΑΙ αυτόν που αν αργήσει στη δουλειά του περιμένουν άλλοι 500 να πάρουν τη θέση του ΚΑΙ αυτόν που απλώς... κατουριέται!
Το να ονομάζεις όλα τα άλλα "παράπλευρες απώλειες" και να θεωρείς τους πάντες υποχρεωμένους να καταλάβουν το προβλημά σου ασχέτως αν εσυ δεν εκανες ποτέ το ιδιο για αυτούς, εγώ θα το έλεγα φασισμό και επιβολή με τη βία. Και το να προσπαθεις να το ονομάσεις κάπως αλλιώς, νομίζω το κάλυψε ο κύριος Μανδραβέλης.

Τώρα το γερομπασκίνα τον θυμήθηκα ακούγοντας κάποια στιγμή δυο ονοματα: Κοκκινουλης και Χατζηγάκης. Σαν να λεμε Ρασπουτιν και Κισιντζερ ένα πράμα.

"Και τελικά ποιος φταίει" ξαναρωτάει ο κλασικός ο μαλάκας ο Έλληνας (βλ. Γεωργίου).
Εγώ το μόνο που ξέρω, είναι οτι κατα 90% αυτός που ΔΕΝ φταίει, αλλά την πληρωνει, δεν εχει βγει στις εθνικές. Κοιτάει να δουλεψει για να ζησει. Γιατι στο τέλος άλλοι θα παρουν το παραδάκι. Κι αυτοί τα αμελετητα.
Αυτοί τη χωρα γνωρισα εγώ. Κι οσο κι αν δε μου αρέσει δε βρισκω λόγο να ψαχνω να βρω μια ομαδοποιηση ικανη να σηκωσει το φταιξιμο αρκει να μην περιλαμβανει των κώλο μου.

Αγροτολάτρες και αγροτοκλάστες ενωθείτε καλύτερα. Γιατι οπου κι αν ειστε δεν εχει σημασια. άλλοι τρωνε.

to paixnidi - mwra sthn fwtia

Επεισοδια στα εξαρχεια

καθομαι στις καφετεριες στην κωλεττη και ακουω ενα μπαμ. η περισσοτεροι δεν δωσαμε και πολυ σημασια γιατι ακουστηκε περισσοτερο σαν κατι βαρυ να πεφτει στο εδαφος παρά σαν πυροβολισμος. παρόλα αυτά καποιοι πηγαν να δουν, περισσοτερο απο περιέργεια. και με καποια καθυστερηση κιολας.

Τελοσπαντων ερχεται ο πρωτος κατατρομαγμενος. ακουγοντουσαν διαφορα μεταξυ "λιγο νερο ρε παιδια να του δωσουμε" και "ποιος εχει αμαξι να τον παμε στην κλινικη;" (ναυαρινου & μαυρομιχαλη). Καποιος ψυχραιμοτερος προφανως προτεινε να μην το μεταφερουν οι ιδιοι αλλα να φωναξουν νοσοκομειακο - εξαλλου διπλα ηταν. Τελικα δεν ξερω ποιος και πως συνεννοηθηκε αλλα ηρθαν απο τον ευαγγελισμο (οχι, δεν εχω παραπονο, απο την ωρα που τους πηραν, σφαιρα ηρθαν). Συνολικός χρονος από το "μπαμ" μεχρι να τον βρουμε και απο εκει μεχρι να τον παρει το νοσοκομειακο πανω από μιση ωρα.

Μετά από άλλη μιση ωρα περιπου ξεκινησαν και τα επεισόδια. Πώς; Εκτός από τα κινητα και το "από στόμα σε στόμα", υπάρχει πάντα και το ... indymedia!



το οποιο και μπαινει c/p σε περιπτωση που εξαφανιστεί (πάλι) κανα πόστ...






Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες | συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
933042
Επειγον! Σοβαρος τραυματισμος στη Μεσολογγιου (Εξαρχεια)
από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 9:18μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 10:21μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)

σοβαρος τραυματισμος νεου

Μολις ελαβα ενα τηλεφωνημα απο συντροφο,οπου μου ανεφερε οτι στη Μεσολλογιου εγινα καποιες συγκρουσεις κι ενα παιδι χτυπηθηκε απο πλαστικη σφαιρα μπατσου και ειναι παρα πολυ σοβαρα ,εφτασε ασθενοφορο και το πανε στον Ευαγγελισμο..Διασταυρωστε την πληροφορια εσεις που ειστε αθηνα


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
933048
Κάποιοι που ήταν μπροστά δε μιλάνε για πλαστική σφαίρα αλλά για κανονική
από Tar 9:32μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 9:47μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)
(άρα το είδος σφαίρας είναι ανεπιβεβαίωτο)

Πέρασε περιπολικό, έφαγε κράξιμο, ο μπάτσος την είδε εξουσία, η ένταση αυξήθηκε, και στη συνέχεια πυροβόλησε. Το παιδί που πυροβολήθηκε δεν ανέπνεε.


933049
συγκρούσεις στα Εξαρχεια
από νικος 9:38μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
συγκρουσεις στην πλατεία με επιβεβαιωμένη την την κρίσημη κατάσταση του νεαρου συντρόφου . να μην αφεθεί η θηριωδια αναπαντητη .....οποιος μπορει να παει ευαγγελισμο δικηγορος η γιατρος .

933051
τηλέφωνο με
από Σύντροφο 9:42μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

Από τηλ. με σύντροφο, που μόλις έφτασε ανυποψίαστος μεσολογγίου.

Ανοιχτός ο πεζόδρομος, φωτιές τριγύρω, παρουσία ΜΑΤ περιφερειακά.


933058
νέο τηλέφωνο με
από σύντροφο 9:52μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

ως πριν δευτερόλεπτα σποραδικές συγκρούσεις σε μεγάλη ζώνη από τα εξάρχεια με τους μπάτσους. Αρχικά "έτρωγαν αδιαμαρτύρητα" (κατά τη διατύπωση του συντρόφου...) το πετρίδι- πριν λίγο ξεκίνησαν τα δακρυγόνα.



Για το παιδί τώρα:

Η εικόνα που είχαν αυτόπτες δεν ήταν και τόσο "αισιόδοξη" για την καταστασή του. Ακούγονται αρκετά αρνητικά (πάντα για την κατάστασή του) αλλά κανένας από όσους τα λένε δεν είναι γιατρός, οπότε...


933063
απο την πλατεια
από Τηλεφωνικα 9:59μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Ακουγεται οτι περνουσε περιπλικο απο κεντρικο της περιοχης δρομο με πολλα
γνωστα μαγαζια και εγινε ενας μικρο διαπληκτισμος
μεταξυ του τραυματια που μαλλον ειναι ανηλικος με αστυνομικους του
οχηματος εκ των οποιων ενας εβγαλε οπλο και πυροβολησε εν ψυχρω.




933064
Είναι νεκρός
από Tar 10:00μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
(Τροποποιήθηκε 10:19μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008)
Μόλις ανακοινώθηκε από το νοσοκομείο και το ανθρωποκτονιών, μεταφέρεται για νεκροτομή, μάλλον πρόκειται για 15-16χρόνο, το όνομα του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.


933067
ΣΚΑΤΑ
από ΣΚΑΤΑ 10:04μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΣΚΑΤΑ ! ΝΕΚΡΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΟΛΟΙ ΕΞΑΡΧΕΙΑ , ΟΛΟΙ !


933068
να παραδωθουν οι δολοφόνοι στον λαό
από νμ 10:04μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
να παραδοθούν οι δολοφόνοι στον λαό τώραμια παραίτηση ενός υπουργού δεν λύνει το πρόβλημα. η μνήμη του Καλτεζα, του Τεμπονέρα και τόσων άλλων ζητά δικαίωση.

933071
το παιδι ειναι νεκρο !
από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
μολις το ειπαν στο Αλτερ οτι το παιδι εξεπνευσε!
το παιδι ηταν μολις 16 χρονων.




933072
Πάμε εκει, παμε παντού
από Χαμίνια του Δρόμου 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ


933074
ΕΔΙΚΙΚΗΣΗ
από ΧΑΝΙΑ 10:09μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ ΤΩΡΑ.
ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ



933077
Γεωργόπουλος Αλέξανδρος
από τον Ευαγγελισμό 10:12μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
'Εχει κι άλλο μικρό όνομα αλλά δεν το έπιασα μέσα στο χαμό.
Σίγουρο...


933078
Το λεει το ΜΕΓΚΑ.
από δυστυχώς 10:12μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
ισχύει.
νεκρος 16χρονος


933084
16 χρονών
από ειδικοί φρουροί δολοφόνοι 10:14μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

νεκρό το παιδί -16 χρονών από σφαίρα "ειδικού φρουρού" λέει το μέγκα.

οδό μεσολογγίου & τζαβέλα.

α! "κατεβαίνει εισαγγελέας για απόδωση ευθυνών" λέει, επίσης.


933088
νεκρος σοσ
από νμ 10:17μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
κοσμος στο πολυτεχνειο, επεισοδεια στα εξαρχεια ,ανοιχτη η πατησιων ,το παιδι ειναι 16 χρονων κατεβειτε κατω ειναι επιβεβαιωμενο

933091
εκτακτο δελτιο
από ερερ 10:19μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Μολις τωρα ειχε εκτακτο δελτιο απο τον Αντεννα για τον ανηλικο νεκρο, μαλιστα ο δημοδιογραφος που καλυπτε το γεγονος στα εξαρχεια αναφερθηκε στα σαιτ του αντιεξουσιαστικου χωρου(ιντυμεντια) και οτι επικειται συγκρουση-απαντηση απο τους αντιεξουσιαστες.

933095
AK
από AK 10:20μμ, Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Περνετε κοσμο στο λαιμο σας, τη δουλεια ειχατε να στρατολογειτε παιδια 16 χρονων?
Ο στυνομικος απηλιθηκε



Παρατηρήσεις:

Η απόστασή μας με τα γεγονοτα ήταν ένα τεράγωνο. Ούτε πολλά άτομα ακούστηκαν, ούτε ιδιαιτερες φωνές και σίγουρα όχι καδρόνια και μολότωφ. Ουτε κι ειδε κανεις ιχνη από κατι τέτοιο.

Αργήσανε τα παιδια κανα τέταρτο να τον βρούνε και να έρθουν από τις καφετεριες για βοήθεια αρα συμπεραίνουμε ότι:

Οποιος ηταν πιο κοντά από μας (πραγμα οχι απιθανο λογω μερας και ωρας και σημειου) εφυγε τρέχοντας, οπως φυσικά... και οι αστυνομικοι που τον πυροβολησαν. Παρατώντας τον αιμοφυρτο.

Το 166 δεν ειδοποιει ιδιωτικες κλινικες, ακομα κι αν ειναι διπλα. Ισως και να μη δεχτηκαν εκεινοι να΄ρθουν - αν και αμφιβαλλω για αυτό. Δεν μπορεσα να το ξεκαθαρισω πριν αρχισουν τα επεισοδια.

Δεν ξέρω αν έκανε κατι ο πιτσιρικάς, και τι. Ηταν παντως αοπλος και μονος του εκει, και αιμοραγουσε όταν τον βρηκανε. Ουτε αλλοι "αναρχικοι" ουτε "μπατσοι" ούτε κανενας.

Ο λόγος μου εναντιον των υπολοιπων (από ότι διάβασα μέχρι αυτή την ώρα που το γραφω). Και τα συμπερασματα στην κριση του καθενος.

Forensick

Ποιος έκλεισε τη μαύρη τρύπα;

Μπόρεσα και βρήκα το μήνυμα των GST και καταγούσταρα!

Υπάρχει τελικά ακόμα ελπίδα σε αυτό τον πλανήτη.

Ζήτω το project chaos!





Δειτε εδώ σε πλήρες μέγεθος.

Τα στοιχεία τα βρήκα εδώ

Αργότερα μπορεί να βάλω και τη μετάφραση σε κανα σχόλιο.

μακριά από τη βρώμα του παχύρρευστου φωτός

Ο Λόγκαν γυρίζει στην πόλη, σαν την άδικη κατάρα. Άλλη μια φορά που ψάχνει να βρει τον εαυτό του και τις απαντήσεις στη νύχτα.

Μπαρ. Κόσμος. Εικόνες επαναλαμβανόμενες. Και αυτή η μυρωδιά. Ω, θεέ μου, πόση βρώμα!

δεν έχει μιλήσει σχεδόν καθόλου σήμερα. Κουράστηκε να επαναλαμβάνει τις ίδιες, αφόρητα άδειες κουβέντες. Να θεωρεί δεδομένο το εμπόριο της σάρκας, του μυαλού και των δηλητηρίων. Και βουλιάζει για μια ακόμα φορά στις σκέψεις του.

Και περπατάει...

το ευλογημένο αυτό περπάτημα. Όπου το κορμί μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και ο νους βουλιάζει στις σκέψεις του. Όπου η κίνηση προσφέρει την απαραίτητη προστασία μα και καταφύγιο από την ακινησία γύρω του. Μα και μέσα

το περπάτημα. Αυτό το οποίο

σήμερα τον έφερε πιο μακριά από τις άλλες φορές. Εκεί που τελειώνουν τα κτίρια. Και τελειώνει και η άσφαλτος. Και τελειώνουν και τα λίγα αυτά, άσχημα τεχνητά φώτα.

Προσπέρασε την πύλη του νεκροταφείου χωρίς καν να το σκεφτεί. Ίσα που παιχνίδισαν τα μάτια του για να φωτογραφίσουν το μέρος. Αφού εδώ τον έβγαλε ο δρόμος, κάποιος λόγος θα υπήρχε. Δεν έβγαζε εξάλλου περισσότερο νόημα, από όλη την υπόλοιπη μέρα που πέρασε. Ούτε και λιγότερο όμως.

Μαύρο τοπίο με γλυκερές μυρωδιές. Άνθρωποι με λερωμένα ρούχα γύρω από μωβ φωτιές, γελάνε με τις βραχνές φωνές τους. Ο ψηλός σηκώνεται.

«Χάθηκες μεγάλε; Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα; Κλαις κανέναν;»

Γνέφει όχι.

«Βιάζεσαι να πεθάνεις και κάνεις πρόβα;» ρωτάει ο πιο αξύριστος. Και οι άλλοι γελάνε βροντερά.

Σηκώνει τους ώμους του.

«Δε φοβάσαι το θάνατο μικρέ;» ρωτάει ο πιο γέρος.

Με το θάνατο παλέψαμε στα λιβάδια του πόνου.

Έχω το σημάδι του και κείνος το δικό μου.

Δε φοβάμαι τίποτα μονάχα το μυαλό μου.

«Καλός είναι ο μικρός»λέει ο ψηλός. «Ναι» λέει ο γέρος. «Τα βλέφαρα του είναι κουρασμένα αλλά τα μάτια πετάν φωτιές.»

Μισό χαμόγελο φαίνεται απ’ τα μουστάκια του ψηλού, και δίνει το σήμα. Μουσικές πρωτόγνωρες ακούγονται από άγνωστα όργανα. Το τοπίο αλλάζει και όλοι χορεύουν και τραγουδάνε. Παγανιστικά. Ψέματα: Ακαταλαβίστικα.

Δώσε μου το χέρι σου ετούτη τη στιγμή

Τραγούδα το σκοπό μας και πάμε όλοι μαζί

Τα κόκαλα είν’ τα όργανα κι θάνατος η αρχή

Μα πως να το χωνέψεις;

Διακόσμησες τα μάτια σου με γκριζωπά γυαλιά

Και η κυριλέ σου φύση κούρεψε τα μαλλιά

Τώρα η αναμνήσεις σου ζητάνε τα παλιά

περασμένα μεγαλεία

Τι θες να μαγειρέψεις;

Φάλτσα η ευτυχία σου κούφια η ζωή

Γιατί ξέχασες να ακούς και δεν μπορείς να δεις

Πέρασαν τα χρόνια και δεν γυρίζουν πια

Μα δεν πειράζει τόσο όσο η βρωμιά

Πλύσου με τα όνειρα που δε βλέπεις πια

Κι άσε την ψυχή σου να βουτήξει από ψηλά!

HEY!

Die, die we all pass away
But don't wear a frown cuz it's really okay
And you might try 'n' hide
And you might try 'n' pray
But we all end up the remains of the day

Και τότε είδε την αλήθεια! Οι νεκροθάφτες είναι οι πραγματικοί δικαστές του κόσμου αυτού. Μόλις φύγουν οι πωλούντες και οι αγοράζοντες του θρήνου και τα εγωιστικά παρακάλια, αποδίδουν δικαιοσύνη σε όσους φεύγουν περισσότερο από όσο θα καταλάβουν ποτέ, αυτοί που μένουν. Ξεθάβουν και θάβουν τα πτώματα, ξανά και ξανά. Εραστές θάβονται μαζί, αγκαλιά. Φτωχοί σε χρυσοποίκιλτες κάσες, και πλούσιοι σε αναχώματα με ξύλινους σταυρούς, ανάλογα με τη διαγωγή τους αυτή τη φορά. Αλλού οι καλλιτέχνες αλλού οι καρκινοπαθείς κι αλλού οι παιδεραστές... και πάει λέγοντας.

Κι όταν όλα τελειώνουν διαβάζουν ιστορίες σε γλώσσες ξεχασμένες και δίνουν τις απαντήσεις αδιακρίτως σε όλους αυτούς που τις έψαχναν και τις ποθούσαν. Και οι απαντήσεις για άλλους είναι οδύνη και για άλλους ευλογία. Αλλά για όλους λύτρωση.

χωρίς να το καταλάβει ξαναβρέθηκε στην είσοδο της πόλης. Μα αυτή τη φορά όλα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά. Οι μυρωδιές, τα φώτα, τα χρώματα... ακόμα και η αφή. Όλα έμοιαζαν πλαστικά. Χωρίς ζωή, χωρίς θερμότητα. Κοντοστάθηκε. Για λίγο όμως. Τόσο δα

Και μετά μπήκε.

There’s a hole in the world like a great black pit
And it’s filled with people who are filled with shit
And the vermin of the world inhabit it

Τα φώτα του δρόμου έριχναν υγρό, παχύρρευστο φως στους δρόμου. Αυτό επέλεγε να δώσει ζωή μόνο στις λείες και γυαλιστερές επιφάνειες, ενώ γλίστραγε στις άγριες, αφήνοντας μόνο σκιές πίσω του. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους σταμάταγαν σε κάθε γωνία που διασταυρώνονταν με κάποια άλλα, βρίζοντας και χτυπώντας το ένα το άλλο, με τους ανθρώπους που είχαν μέσα τους.

Φεύγει τρέχοντας να γλιτώσει από την παράνοια, και ανοίγει την πρώτη πόρτα που βρίσκει με φωτεινή επιγραφή. Σκούπισε τα χέρια του από το υγρό φως και παρέμεινε στα σκοτάδια. Και παρατηρούσε...

Ένας τύπος ανάβει τσιγάρο κι αμέσως τα παπούτσια του κοκκινίζουν και βγάζουν καπνούς. Με κάθε ρουφηξιά καίγονται τα πόδια του προς τα πάνω κι αυτός όλο και κονταίνει. Στο τέλος καίγεται το κεφάλι του και το τσιγάρο πέφτει στο πάτωμα με μία έκφραση βαθιάς ευδαιμονίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Κρατάει μόνο 15 λεπτά και μετά σηκώνεται και ψάχνει με αγωνία τον επόμενο άνθρωπο.

Άνθρωποι που φοράνε τα ρούχα των πεθαμένων μιλάνε στην τηλεόραση. Τραγουδάνε τη μελωδία της διχόνοιας με τις βραχνές γλυκιές, blues φωνές τους ντύνοντας το ρεφρέν ο καθένας με το όνομα του άλλου. Από κάτω θεατές φοράνε τα ρούχα των ζωντανών και καυχιούνται ο,τι τραγουδάνε την αγάπη. Μπαίνουν στην αρένα και τσακώνονται μεταξύ τους για τα ψήγματα αλήθειας που τους πετάξαν, για να φτιάξουνε θρησκείες. Οι αποπάνω γελάνε αγκαλιασμένοι πίνοντας νέκταρ με γλυκάνισο και τρώγοντας μεζεδάκια με χαβιάρι, φτιαγμένο από το μεδούλι των χτεσινών νικητών, και φουαγκρά από το συκώτι τους. Θέλουν μόνο τα καλύτερα!

Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί...

Μοναχικά παξιμάδια ψάχνουν τις βίδες των ονείρων τους σε σκοτεινές αποθήκες υπό τους ήχους γιγαντιαίων Black ‘n’ Decker. Μόλις τσεκάρουν αν ταιριάζει το διαμέτρημα, σκοπός τους είναι να καρφωθούν σε έναν τοίχο για την υπόλοιπη ζωή τους, και να γεννήσουν 1,3 πινέζες, που θα συνεχίσουν το παραμύθι όταν αυτά σκουριάσουν.

Τα ζώα τα οικόσιτα υπνωτισμένα φέρονται σαν άνθρωποι. Όλοι αποφεύγουν να τα φέρουν σε επαφή με ωμό κρέας ή αίμα. Διότι είναι ο μόνος τρόπος να λυθούν τα μάγια των ανθρώπων και τα ζώα να ξανακούσουν την κραυγή των προγόνων τους. Τότε είναι που συνειδητοποιούν ότι δεν είναι στο δάσος αλλά εγκλωβισμένα στο τσιμέντο. Και τρελαίνονται από το φόβο και επιτίθενται στους εχθρούς τους: τα δίποδα. Και τα κομπλεξικά δίποδα τα σκοτώνουν γιατί ζηλεύουν το όμορφο τρίχωμά τους, την ευαίσθητη μύτη, τα γαμψά τους νύχια και τα σκληρά τους δόντια. Προσπαθούν! Φτιάχνουν όπλα, ρούχα, κιάλια· αλλά τίποτα τόσο όμορφο όσο τα τετράποδα.

Για αυτό θέλουν να τα υποτάξουν να τα εκμεταλλευτούν, να τα καταστρέψουν.

«Τι σκατά είναι όλα αυτά;;;;;»

Something better than nothing, it's giving up 
We all need to do something 
Try keep the truth from showing up 

You're given a flower
But I guess there's just no pleasing you
Your lips tastes sour
But you think that it's just me teasing you

Ο Λόγκαν φεύγει τρέχοντας προς τη σκάλα. Ανεβαίνει τους ορόφους σχεδόν πετώντας ενώ ένα σκληρό δάκρυ οργής κυλάει από το αριστερό του μάτι. Φτάνει στην ταράτσα και κοιτάζει κάτω αποφασισμένος. Και τότε βλέπει το Παιχνίδι.

Ακίνητοι άνθρωποι με μεγάλα πλακουτσωτά πόδια και στρογγυλά κεφάλια στέκονται σε ένα τεράστιο ταμπλώ-κυψέλη γεμάτο εξάγωνα. Ο καθένας στο δικό του περιμένει τη σειρά του να παίξει. Να ρίξει το ζάρι για να πάει μπροστά. Ή πίσω ή στο πλάι. Αλλά κερδίζει αυτός που θα πάει μπροστά.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Όχι οι συγκρούσεις. Όχι ότι οι πιθανότητες είναι πάντα μεγαλύτερες να πας ούτε μπρος ούτε πίσω, αλλά στο πλάι. Όχι ότι αργά η γρήγορα οι περισσότεροι ξαναγυρνάνε στα ίδια τετράγωνα – ή μήπως δεν έφυγαν ποτέ; Ούτε ακόμα πως αν σηκώσουν το κεφάλι δε φαίνεται καν προς τα που είναι το «μπροστά»

Το πρόβλημα είναι πως δε σηκώνουν καν το κεφάλι.

Γυρίζει αηδιασμένος και παίρνει φόρα. Θέλει να βουτήξει από την άλλη πλευρά της ταράτσας. Μακριά από όλα αυτά.

Βουτάει.

Αλλά κάτι λείπει.

Δεν νιώθει τον αέρα στο πρόσωπο του να τον μαστιγώνει. Δεν μπορεί να καταλάβει αν το έδαφος έρχεται κατά πάνω του ή απομακρύνεται. Όλα μυρίζουν πλαστικό.

Κλείνει τα μάτια του και τα αυτιά του. Δεν ήθελε ένα τέτοιο θάνατο. Που να μη μπορεί να το ζήσει. Αποστειρωμένο. Είναι όμως πολύ αργά. Ας τελειώσει τουλάχιστον, όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Παύση.

Ανοίγει τα μάτια. Βρίσκεται πάνω σε ένα εξάγωνο. Όχι ρε γαμώτο, ακόμα δεν τέλειωσε.

Κάτι τον ενοχλεί στην τσέπη. Ένα ζάρι.

«Παίξε.»

Κανείς δεν είναι γύρω του, κι ακούει. «Παίξε»

Παίξε! Παίξε! Παίξε!

ΠΑΙΞE

Όxι.

Πετάει το ζάρι. Δε φτάνει ποτέ στο έδαφος. Διαλύεται στον αέρα.

«Άντε γαμήσου. Δεν έχω τίποτα να χάσω.»

Περπατάει πάνω στις γραμμές που χωρίζουν τα εξάγωνα. Μέχρι να το βουλώσουν οι Ερινύες. Και όταν έρχεται η πολυπόθητη σιωπή, ξεκολλάει μερικά εξάγωνα σαν αυτοκόλλητα, κλείνει τα μάτια, και βουτάει μέσα στη μαύρη τρύπα.

Ανοίγει τα μάτια. Είναι μπροστά στη φωτιά. Οι νεκροθάφτες γύρω του γελάνε.

«Είσαι καλά ρε;»

Γνέφει ναι.

«Κατάλαβες τώρα;»

Χαμογελάει.

Σηκώνεται όρθιος κι απομακρύνεται.

Εκτός

Dedicated to my beloved

Ασφάλεια: μια λεξη με πολλές σημασίες...

Καλά, δεν είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει με το ασφαλιστικό; Μιλάμε πριν λίγους μήνες λύθηκα στα γέλια με όλα αυτά που συνέβησαν! Ας το δούμε λίγο από την αρχή:

Καταρχάς η πρόταση για την ενοποίηση των ταμείων έχει εξαγγελθεί εδώ και πολύ καιρό. Νομίζω επί ΠΑΣΟΚ ακόμα. Και γενικότερα εμείς οι ωραίοι Έλληνες έχουμε το εξής εκπληκτικό: Θέλουμε μόνο τα καλά της Ευρώπης! Δηλαδή το κύρος που εμπνέει η λέξη και φυσικά τα λεφτά της. Το γεγονός ότι όλο αυτό μπορεί να χρειαστεί να πονέσει, προκειμένου να εξελιχθούμε, είναι κάτι με το οποίο δε συμβιβαστήκαμε ποτέ. Όοοοχι, μας φαίνεται πιο λογικό ότι όλα αυτά ήταν μια συνωμοσία να καταστρέψουν την Ελλαδίτσα μας, μη χέσω.

Το γεγονός φυσικά ότι τα περισσότερα κράτη έχουν εξελιχθεί σε αυτόν τον τομέα, δε μας απασχολεί καθόλου. Ακόμα και στην Ισπανία π.χ. που δεν έχουμε και τρελές διαφορές σε θέματα λειτουργίας κρατικής μηχανής, όπως π.χ. παιδεία, πολεοδομική ανάπτυξη κτλ. Όταν μια φίλη μου που αποφάσισε να παντρευτεί και να μείνει μόνιμα εδώ, έφριξε όταν κατάλαβε ότι αντί για τις καρτούλες (τύπου ανάληψης από ΑΤΜ ) θα έχει από εδώ και πέρα αυτές τις αηδίες, όπως η ίδια αποκαλούσε τα βιβλιάρια.

Όπως επίσης δε μας απασχολεί το γεγονός ότι θα είναι πιο αξιοκρατικές οι διαδικασίες, σταδιακά θα εξισωθεί ο ιδιωτικός τομέας με το μισητό δημόσιο, θα είναι πιο γρήγορες οι διαδικασίες με λιγότερη γραφειοκρατία, και φυσικά θα αναβαθμιστεί το ΙΚΑ. Όπως δε μας απασχολεί ότι εμείς οι ίδιοι υπογράψαμε ουσιαστικά και επικυρώσαμε αυτές τις αλλαγές όταν μπήκαμε στην Ευρώπη. Ότι θα διευκολυνθούν όσοι θα δουλεύουν σε δυο δουλειές. Και πολλά άλλα.

Όχι. Αντιθέτως έχουμε δεχτεί το Matrix μας, που λέει και ο φίλος passenger, ότι δηλαδή θα δουλεύουμε σε μια δουλειά που δε θα μας αρέσει για να απολαύσουμε τη ζωή στα 65. Πια ζωή ρε χαλβάδες; Εγώ πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που τρώει καλά, κοιμάται καλά και δεν έχει στρες/κατάθλιψη/ (συμπληρώστε ελεύθερα) μπορεί στα 65 να είναι νεότατος. Αλλά τι σχέση έχει με έναν άνθρωπο που έχει δεχτεί πριν καν ακόμα μπει στην παραγωγική διαδικασία ότι θα αφιερώνει επί 35 χρόνια οκτώ ώρες τη μέρα σε κάτι που δε γουστάρει; Εκεί όμως, στην ιδεοληψία της σύνταξης...

Η πιθανότητα ότι θα δουλεύει σε κάτι που γουστάρει σχεδόν μέχρι να πεθάνει δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν. (Ο καθένας μιλάει με τα παραδείγματά του. Ο νονός μου ζει ακόμα και έχει 28 χρόνια περίπου νεφροπάθεια, με αιμοκαθάρσεις κάθε τρεις μέρες. Το μόνο που τον κράτησε ζωντανό τόσα χρόνια και μάλιστα σε πολύ καλή κατάσταση είναι η δουλειά του, την οποία και λατρεύει. Σήμερα είναι 66 ετών.) Όλοι γεννήθηκαν κουρασμένοι. Για να μην αναφέρω τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούν ότι για την κατάσταση στη χώρα φταιν μονίμως οι άλλοι και όχι αυτοί που τους έβαλαν σε θέσεις όπου ξύνονται και ρουφάν τα λεφτά του κοσμάκη. Όχι βέβαια, αυτοί ήταν καλοί, σε εμάς καλά φερθήκαν, ασχέτως αν μας πληρώνουν όλοι οι άλλοι...

Και βέβαια αυτό το εντελώς άσχημο που έχει εδραιωθεί, ότι προτιμάμε να δίνουμε τα λεφτά μας σε κάποιον άλλο να μας τα κρατάει σε περίπτωση που αρρωστήσουμε και τα χρειαστούμε, παρά να κάνουμε οι ίδιοι μια αποταμίευση. Από μόνο του φαίνεται αρκετά περίεργο. Και να σκεφτεί κανείς, ότι στην περίπτωση της κρατικής ασφάλισης είναι υποχρεωτικό. Τελοσπάντων, πάμε παρακάτω.

Από όλη αυτή την παραίτηση των ανθρώπων, και την εναντίωση τους απέναντι στην αξιοκρατία προκειμένου να διατηρήσουν τα «προνόμια» τους, μου έκαναν μια σχετική εντύπωση δύο πράγματα:

Αρχικά όταν ακούστηκε ότι «όλοι πλέον θα ανήκουμε στο ΙΚΑ ξεσηκώθηκε όλος ο ντουνιάς. Δικαίως εν μέρει γιατί το ΙΚΑ είναι ο φτωχός μας συγγενής. Μικρή κάλυψη, καθυστερήσεις, γραφειοκρατία. Ένα αίσχος γενικά. Ποιο ήταν λοιπόν το αίτημα όλων αυτών; Να μη γίνουν ΙΚΑ! Και ρωτάω λοιπόν εγώ, ο περίεργος, ο αλλοπρόσαλλος αιθεροβάμων. Δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να διεκδικήσει για το ΙΚΑ; Να καταλάβει ότι και αυτοί στο ΙΚΑ είναι Έλληνες; Αδέρφια μας; Αφού έτσι κι αλλιώς θα ενωθούν τα ταμεία και το ξέραμε γιατί δεν κάναμε το προφανές, την πιο λογική διαπραγμάτευση όλων;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΠΟΥΣΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΌΛΟΙ ΤΟΥ ΙΚΑ, ΑΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΙΚΑ! ΓΙΑΤΙ;;;

Και ερωτώ και πάλι: το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι τα λεφτάκια μας και η ανεσούλα μας; Μια και μοναδική ευκαιρία μας δόθηκε όταν κατέβηκε όλος ο κόσμος στους δρόμους, και αντί να τους υποστηρίξουμε, όλους αυτούς που διαβάζαμε στους τίτλους των ειδήσεων ως «αγανακτισμένοι συμβασιούχοι του ΙΚΑ...» και τους αντιμετωπίζαμε σαν συμπαθείς γραφικούς συγγενείς, την κρίσιμη στιγμή τους κάναμε στην πάντα; “Εμείς να μη χάσουμε, και αυτοί να παν να γαμηθούν, έτσι κι αλλιώς καμένο χαρτί ήταν και θα είναι πάντα;” Για τόσες μούντζες είμαστε... Κωλοπαρτάκηδες Έλληνες!

Και δεύτερο σημείο και κλείνω. Ο δημοσιογράφος. Παραθέτει τα γεγονότα. Κάνει ερωτήσεις σαν να εκπροσωπεί το λαϊκό αίσθημα. Έρευνεί. Και τελοσπάντων προσπαθεί να βγάλει είδηση. Αλλά δεν υπάρχει την ώρα της δουλειάς του ως πρόσωπο, ως οντότητα. Πάνω στις ερωτήσεις, μεταφέρει τις σκέψεις άλλου, είναι το στόμα του.

Από κει ως τα τωρινά έχει διανύσει η δημοσιογραφική κοινότητα πολύ δρόμο. Προς τα πίσω δυστυχώς. Αλλά εκείνο που είχα δει τότε ήταν καταπληκτικό! Δημοσιογράφος να «έχει στήσει στον τοίχο» πολιτικό και να τον βομβαρδίζει με ερωτήσεις τύπου «γιατί μας το κάνατε αυτό; Γιατί μας παίρνετε τα λεφτά μας; Γιατί μας κάνετε και εμάς του ΙΚΑ; Έχετε αναλογιστεί τις συνέπειες;» Φυσικά όπως καταλάβαινε ο καθένας από τα παραδείγματα που ανέφερε ο «οικοδεσπότης», με το «εμάς» εννοούσε τους... δημοσιογράφους!

Αντικειμενικότητα ε; Αδέκαστη κρίση και ψύχραιμη ενημέρωση! Α, ρε ξεφτίλες, μια φορά κληθήκατε να δώσετε εξετάσεις και πιάσατε πάτο. Αντί να προσπαθήσετε να ενημερώσετε το λαό, θελήσατε να κάνετε το παιχνίδι σας. Είδατε ότι δεν μπορείτε να το αποφύγετε και σας έλουσε κρύος ιδρώτας. Εμ, εκεί είναι που θέλει ψυχραιμία αγαπητέ, όχι όταν έχει πέσει το σπίτι και έχει πλακώσει την οικογένεια του ανθρώπου και εσύ πας και τον ρωτάς σαν άλλος «κουλ Αλέξης»: “Πώς νιώθετε που χάσατε τη γυναίκα σας και τα τρία σας παιδιά;” Και γαμώ είμαι ρε κρετίνε! Εσύ πως λες να νιώθω; Εκεί σου δείχνω και γω ψυχραιμία, ασχέτως αν το ήθος πάει περίπατο μπροστά στη λογική της κλειδαρότρυπας. Βλακόμετρα!

Α να χαθείτε βρε! Με κάνατε και γέλασα (πάλι)!

Για αυτό σας λέω: Ζήτω οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό! Μπορεί να μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη τελικά, και το σημαντικότερο, να μας κάνουν να εκτιμήσουμε αυτά που πραγματικά αξίζουν στη ζωή. Έστω και με το δύσκολο τρόπο.

Υ.Γ. Για να μην αδικώ κανένα, η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει διάφορες βελτιώσεις στο ΙΚΑ που θα έχουν γίνει μέχρι την ενοποίηση, και προτίθεται και για άλλες ακόμα. Βέβαια, σε όλα γύρω μας συνεχίζουν να αυξάνονται οι τιμές τους. Είδωμεν.

Queen - Princes of the universe (Highlander theme clip)
Uploaded by bajbaj31

Ανέκδοτο: Πως πέθανε ένας πόντιος αρχιεπίσκοπος;

Ο προβοκατόρικος τίτλος είναι αφιερωμένος σε κάποιον που του άρεσαν πολύ τα ανέκδοτα και δε είναι πια μαζί μας. Το παρακάτω κείμενο (όπως και κάποια από αυτά που θα ακολουθήσουν) γράφτηκε πριν κάποιους μήνες. Απλώς τότε δεν είχα όρεξη για κοινοποιήσεις.

Μου έκαναν εντύπωση όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω μου τις τελευταίες μέρες του Χριστόδουλου. Οι χυδαίες αφίσες που κολλήσανε κάποιοι σε διάφορα μέρη, η κάλυψη από τα ΜΜΕ, η αντιμετώπιση των πολιτικών, του κλήρου και του λαού. Όταν μίλησα με φίλους που ασχολούνται με περιοδικά, τηλεόραση κτλ. Μου είπαν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αυτό το θέμα δεν το αγγίζει κανείς. Γιατί ρε παιδιά; Ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά, ούτε τίποτα; Δεν είπα να του κάνετε και αφιέρωμα «έργα και ημέρες» αλλά ούτε μία άποψη; Ώσπου σκέφτηκα το εμπορικό κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος. Η διαφορά με το θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου π.χ. ήταν ότι εκεί κανείς δεν εξέφρασε την άποψη ότι η Αμαλία έπρεπε να πεθάνει. Όλοι τις περισσότερες φορές μηχανικά και ανέξοδα, ήμασταν υπέρ της «καθάρσεως στο ιατρικό και νοσηλευτικό κατεστημένο» οπότε και λίγο πολύ είχαμε την ίδια άποψη σε ένα θέμα που κατά τα άλλα «έκαιγε», ασχέτως εάν τελικά δεν έγινε τίποτα. Και όλα καλά, και όλοι φίλοι. Εδώ όμως κανείς δε θα τολμούσε να πει ένα ναι μεν αλλά, από φόβο μη συνδεθεί με εκείνους που κολλούσαν τις αφίσες, ή κάτι τέτοιο. Οπότε εικόνες, συγκίνηση και αυτό είναι όλο. Κάπως έτσι πρέπει να ορίζονται τα ταμπού. Τελοσπάντων, προσπαθώντας να βγάλω άκρη, έκανα τις εξής σκέψεις.

Στην οργάνωση της εκκλησίας υπάρχουν ιεραρχίες, συμβούλια, παρασυμβούλια, εμπορικές συμφωνίες, μαύροι φάκελοι και ούτω καθεξής. Το κάθε ένα συμβούλιο έχει το δικό του λόγω ύπαρξης, είτε είναι η αρχιεπισκοπή, είτε κάποιο μοναστήρια π.χ. στη Νεμέα, ή στα Ιωάννινα. Παίρνει αποφάσεις κυρίως τα του οίκου τους και αν χρειάζεται παίρνει έγκριση (ή απόρριψη αναλόγως) από τα υψηλότερα κλιμάκια. Επίσης ισχύει και κάτι που στην Ελλάδα είναι θεσμός, το κύρος της παλαιότητας. Που σημαίνει ότι ακόμα και ανώτερος να είναι κάποιος θα σκεφτεί πολύ πριν διατάξει κάποιον παλαιότερο, ακόμα και αν είναι απλός παπάς, ή μοναχός.

Έτσι καταλήγουμε ότι ο ρόλος του Αρχιεπισκόπου είναι κυρίως το φαίνεσαι, και η επικοινωνία γενικότερα, με τον «έξω κόσμο». Οι αποφάσεις παίρνονται από πολλούς ανθρώπους. Φυσικά και η γνώμη του εκάστοτε αρχιεπισκόπου έχει ιδιαίτερο βάρος, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν τον λες αρχηγό με την έννοια του μονάρχη. Όπως επίσης και δεν μπορείς εύκολα να του επιρρίψεις ευθύνες για το παραεμπόριο στο τάδε παρεκκλήσι ή τους βιασμούς ανηλίκων στο δείνα μοναστήρι. Πιθανότατα δε φτάνουν ποτέ στα αυτιά του. Εκτελούσε αποφάσεις ενός συνόλου ανθρώπων και έπαιρνε στην πλάτη του την εικόνα του συνόλου αυτού.

Υιοθέτησε την εικόνα του νεωτεριστή, και ήρθε σε κόντρα τόσο με τους συντηρητικούς από τον ίδιο τον κλήρο όσο και από το ίδιο του το ποίμνιο. Είχε επικοινωνιακό χάρισμα και το χρησιμοποιούσε αρκετά καλά προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Είπε ανέκδοτα, επέτρεψε την οποιαδήποτε εμφάνιση στην εκκλησία, και με προτροπές τύπου “it’s ok το προγαμιαίο σεξ αρκεί να υπάρχει αγάπη” (μια λέξη σκοινί-κορδόνι) έφερε πολύ κόσμο στην εκκλησία, τον οποίο είχαν απομακρύνει οι αναχρονιστικοί κανόνες και η ξύλινη γλώσσα. Ουδέποτε λειτούργησε με την ταπεινότητα που διδάσκει η Αγία Γραφή, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα από την κίνηση του να μαζέψει υπογραφές για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την πορεία στην πλατεία Συντάγματος που ακολούθησε καθώς και με τις δηλώσεις τύπου «εγώ θα το γράψω στην ταυτότητα με μαρκαδόρο!» στις οποίες και συναινούσε σιωπηλά.

Και σκέφτομαι τώρα:

Εμένα μου ήταν συμπαθής; Όχι φυσικά. Πολλοί λίγοι κληρικοί μου είναι συμπαθείς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άγνωστοι, έχουν δεχτεί πολύ πόλεμο από τον υπόλοιπο κλήρο και έχουν μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που τους αγαπάει γιατί λένε αλήθειες. Ένα παράδειγμα είναι ο Σεβ. Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου που κηρύττει τις Τρίτες στην Ανάληψη στο Βύρωνα, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε σταματήσει να βγάζει παγκάρι λέγοντας «δε χρειαζόμαστε άλλα λεφτά, έχουμε αρκετά». Όποιος δεν έχει δει τη συνέντευξη που του πήρε η κα Παναγιωταρέα, έχασε!

Δε θα μπορούσε να μου είναι συμπαθής κάποιος που με τη συμπεριφορά του στηρίζει τις ανήθικες αρχές ενός μαγαζιού που εμπορεύεται την ανθρώπινη ελπίδα. Που διαστρεβλώνει το λόγο κάποιου, που καλώς η κακώς μια μερίδα λαού θεωρεί Θεάνθρωπο, κατά το συμφέρον της τσεπούλας του και της αντίστοιχης εξουσίας που ενέχει η όλη διαδικασία. Που δηλώνει μέρος μιας ομάδας που στο παρελθόν δημιούργησε σημαντικά εμπόδια στο διαφωτισμό και στην εξέλιξη της σκέψης και της επιστήμης, και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Για να μην αναφέρω το αίμα με το οποίο έχουν βάψει τα χέρια τους.

Αντιπαθής τότε; Ίσως παλιότερα. Και σίγουρα όχι περισσότερο από άλλους αρχιεπισκόπους. Απλώς ανήκουμε σε αντίπαλα στρατόπεδα, με βάση το τι ο καθένας μας ορίζει σωστό ή λάθος. Κι όμως για πολλούς ήταν μισητός και κατάπτυστος. Γιατί όμως ΕΙΔΙΚΑ αυτός;

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται να έχει να κάνει με την υποκρισία. Τα δύο επιχειρήματα που άκουγα συχνότερα είχαν να κάνουν με χούντα και ομοφυλοφιλία. Γιατί όμως ειδικά αυτός; Κάτι που είχε ακουστεί περί της... “Μπούλας” αλήθευε; Ποιος ξέρει; Και ποιος νοιάζεται;

Αν θυμάμαι καλά η ΚΥΠ είχε καταγράψει ως ομοφυλόφιλους το 70% των κληρικών επί χούντας. Αποκτά άλλο νόημα το «ή μικρός παντρέψου...». Όλοι τους δηλώνουν πως η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα, την πολεμάνε, κάποιοι λόγω θέσης δηλώνουν άγαμοι κτλ. Αλλά δεν πτοούνται. Κάποιοι λίγοι μάλιστα κάνουν αντίσταση!

Όσο για τις δηλώσεις επί χούντας αναρωτιέμαι: τι περιμένανε όλοι αυτοί; Δεν ήταν ντε και σώνει μέρος κάποιας κυβέρνησης, αλλά όμως έπρεπε να συνεργάζεται. Για να επιβιώσει. Συνεργάστηκε με τους Οθωμανούς στην Άλωση, με τον όρο να ορίζουν τον αρχιεπίσκοπο. Συνεργάστηκε στη χούντα, στην κατοχή και με τους προύχοντες επί τουρκοκρατίας. Και τα ‘χει πάντα καλά με τις δημοκρατικές κυβερνήσεις, εκτός φυσικά από του Σημίτη που έκανε μια στιγμιαία αντιπολίτευση. Και ξαναρωτάω: Επί χούντας τι περιμένανε; Το μαγαζάκι που μια ζωή πάει τον κόσμο προς τα πίσω, οι συντηρητικότεροι των συντηρητικών, σε μια εποχή που η πλειοψηφία του λαού, δυσανασχετούσε αλλά έκανε μώκο, να ξεκινήσουν αντίσταση με άοπλους ρασοφόρους; Έλεος!

Τελικά γιατί ειδικά αυτόν; Γιατί μας πείραξε ειδικά η δική του υποκρισία; Για τους εξής δύο λόγους:

1^ον έχει να κάνει με το κόμπλεξ του μαλάκα. Ο Χριστόδουλος δεν καθόταν ήσυχος. Φαινόταν. Και φώναζε. Και δεν ταίριαζε στη σιωπηλή συμφωνία. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ» «Και ξέρω ποιος είσαι συ»

«Και ξέρεις ότι ξέρω, πως ξέρεις αυτά που ξέρω. Και έχουμε πει να μη μιλάει κανείς από ένα σημείο και μετά και είμαστε όλοι ωραίοι. Οπότε εσύ τώρα τι μού’ρχεσαι και μου κουνιέσαι μες στα μούτρα μου; Τι με περνάς, για μαλάκα;»

Αυτός είναι ο Έλληνας. Το κόμπλεξ του μαλάκα. Δε τον ενδιαφέρει που έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας κι από δω κι από κει, ούτε που ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι. Μόνο μην υπαινιχτείς ότι είναι μαλάκας... Και φυσικά κανείς δεν αναρωτήθηκε ποιος του 'δωσε το πάτημα και το θάρρος να φωνάζει και να υποκρίνεται ο πρώην αρχιεπίσκοπος κατά αυτόν τον τρόπο. Ή πιο σωστά, αναρωτήθηκε, κι επειδή δε του άρεσε η απάντηση συνέχισε να τα ρίχνει στον αρχιεπίσκοπο. Σωστά: καλύτερα να φταίει ο παλιοϋποκριτής, παρά εμείς. Έτσι δεν είναι; Ε;

2^ον έχει να κάνει με τον ρόλο που διεκδίκησε ο Χριστόδουλος. Έκανε πολιτική και έδωσε βήμα σε μια πολύ μεγάλη μερίδα «ελληνορθόδοξων» (εντός, αλλά και εκτός εισαγωγικών). Τους μάζεψε, τους ένωσε, τους έδωσε φωνή και μας θύμισε ότι υπάρχουν. Μαζί τους είχε άποψη για το κοινωνικό και πολιτικό μας γίγνεσθαι, πολέμησε την «αγαπημένη» μας Ευρώπη, διεκδίκησε πολιτική εξουσία, και πίεσε για την εφαρμογή τροποποίηση, ή και κατάργηση νόμων του κράτους. Κι ας έπαιρνε η μπάλα και όλους εμάς που δεν τον «ψηφίσαμε» Που όπως και να το κάνεις είμαστε περισσότεροι, αλλά ανενεργοί.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν ποτέ αυτός. Ήταν η παιδεία μας που πλάθει ανθρώπους με ακραίες απόψεις, όποια και αν είναι τα άκρα. Και η αδράνεια μας που τους δίνει ισχύ. Δεν ήταν η κακοφορμισμένη πληγή, ήταν το πύον που έφερε τη οσμή της εθνικής μας σαπίλας και μας ανάγκασε να την προσέξουμε. Κι όπως ξέρουμε όλοι, ο Ελληνάρας δε γουστάρει να τον αναγκάζει κανείς. Ουγκ!

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι η ζωή και το τέλος ενός (ακόμα) ανθρώπου, αλλά η συμπεριφορά της κοινωνίας μας. Δεν είχα κάτι ειδικά μαζί του, γιατί ξέρω ότι το παιχνίδι του θύτη και του θύματος θέλει δύο. Και αφού η κοινωνία μας γουστάρει να πληρώνει τις εύκολες λύσεις που τις προσφέρονται τόσο ακριβά, και όλοι οι υπόλοιποι να κάνουν τα στραβά μάτια, θα ταν υποκριτικό να κατηγορώ μόνο τους παπάδες και να αφήνω απ' έξω το ποίμνιο. Απλώς ήμασταν αντίπαλοι στο παιχνιδάκι της ζωής, λόγω διαφορετικής ηθικής και αντίληψης των πραγμάτων.

Και ναι ήταν καλός αντίπαλος!

Κλείνοντας μου’ρθε η σκηνή από έναν άλλο παπά. Όταν ο Παπαφλέσσας μπήκε στη μάχη ξέροντας ότι θα πεθάνει (αφού η «άρχοντες» δεν ενέκριναν την αίτηση για αμνηστία στον Κολοκοτρώνη) έγινε το εξής: η μάχη τέλειωσε χωρίς να μείνει ούτε ένας ζωντανός Έλληνας. Τότε ο Ιμπραήμ πασάς τον έπλυνε, τον έδεσε σε ένα δέντρο, κι αφού τον κοίταζε κάμποση ώρα, τον φίλησε και είπε: «Αν είχαν άλλους δέκα τέτοιους οι Έλληνες, δε θα κερδίζαμε τη μάχη»

Έτσι είπε ο Αιγύπτιος. Εγώ μάλλον δε θα το φίλαγα στο φέρετρο (εννοείται πως δεν πήγα στο πανηγύρι) αλλά σίγουρα άμα είχαμε άλλους δέκα τέτοιους, θα είχαμε βυθιστεί σα χώρα στο μαύρο σκοτάδι. Και τους άξιους εχθρούς σου πρέπει να τους σέβεσαι, γιατί μόνο αυτοί θα σου δείξουν σε τι σκατά είσαι ήδη χωμένος.