Ευθυμία φτιαγμένη από το υλικό των ονείρων

Μολις άλλαξα μια λάμπα στον προβολέα του κήπου ανεβασμένος σε μία σκάλα που ζυγιζε μισό τόνο (ναι, εγώ την κουβάλησα μέχρι εκεί) κάτω από τον ήλιο. Έχω φταρνιστεί πάνω από 20 φορές (μα αλλεργικός και ηλεκτρολόγος γίνεται;) Και όχι, δε φοράω το κολλητό το τζιν με το ιδρωμένο αθλητικό φανελλακι των γυναικείων ονειρώξεων, διότι "προς τιμήν του χώρου εις τον οποίον ευρίσκομαι οφείλω να είμαι ευπρεπώς ενδεδυμένος". Βρε δε γα#*%στε να ασπρίσετε! Και γενικά η βδομάδα δεν ήταν και η καλύτερη.

Χτες βράδυ λοιπόν στριφογύριζα αρκετές ώρες στο κρεβάτι μου οπως ακριβώς και οι σκέψεις στο μυαλό  μου. Ναι, έχω κουραστεί. Ναι, χρειάζομαι τις διακοπές ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Γενικά μια αλλαγή.

Αφού λοιπόν το πάλευα αρκετές ώρες κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα εξαντλημένος. Ονειρεύτηκα για δεύτερη φορά αυτό το μήνα (πρέπει να φταίει η ψυχανάλυση - δε τα συνηθίζω εγώ αυτά!) και αυτή τη φορά είδα πολύ όμορφα όνειρα. Μα τι όνειρα ήταν αυτά! Άνθρωποι που γνώριζα σε τελείως διαφορετικές περιόδους και μέρη της ζωής μου και που είναι λίγο ως πολύ απίθανο να συναντηθουν, στον ύπνο μου είχαν ταιριάξει και κάναν και καλή παρέα! Ταξίδια στο Βέλγιο και στο Πράσινο Ακρωτήρι. Υπέροχο σεξ σε παραλίες που ήταν σαν κολλάζ των καλύτερων παραλιών που έχω πάει στη ζωή μου. Αυτοκίνητα που πετούσαν και αεροπλάνα που κολυμπούσαν! Και οικιακές συσκευές που ελπίζω να ανακαλυφθούν σύντομα, πολύ σύντομα!

Πραγματικά λυπάμαι που δεν μπορώ να πώ περισσότερα. Όχι γιατί δε θυμάμαι. Όχι λόγω του σεξουαλικού περιεχόμενου - όλοι μας δικαιούμαστε να κάνουμε το σκηνοθέτη μιας παρτούζας στον ύπνο μας once in a while! Ούτε λογω της παράνοιας που επικρατούσε κατά διαστήματα λες και είχα καταναλώσει κάποιο κοκτέηλ παραισθησιογόνων (ποιός έχει δει αλήθεια τους 12 άθλους του αστερίξ??? Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο!!!) Τίποτα από όλα αυτά. Έχει να κάνει μόνο με το "υλικό των ονείρων"

Τι είναι αυτό; Είναι αυτό που δομεί τους ήρωες του ύπνου μας. Αυτό που συνθέτει τις καταστάσεις. Είναι αυτό που σε κάνει να ξέρεις τι σκέφτεται ο ήρωας μιας ονειρικής ιστορίας ακόμα κι αν δεν το λέει και δεν το δείχνει. Είναι αυτό που, όταν βλέπεις μία κοντή καμηλοπάρδαλη με ρίγες αντί για βούλες και μεγάλα κέρατα, σε κάνει να ΞΕΡΕΙΣ ότι είναι καμηλοπάρδαλη, παρόλο που μοιάζει πολύ περισσότερο με ζέβρα! Ειναι γενικά αυτό που σε κάνει να σου φαίνονται κάποια πράγματα τελείως φυσικά, παρόλο που ξέρεις και συ ο ίδιος ότι αν τα έβλεπες ξύπνιος θα πλάκωνες τα λεξοτανιλ! Αυτό είναι που με εμποδίζει να περιγράψω αυτά που είδα. Που κάνει κάθε προσπάθεια να φαίνεται τόσο λίγη. (και το ότι όποτε προσπαθώ να κάνω τέτοιου είδους περιγραφή νοιώθω αυτόματα σαν το δεξί αρχ*$@ του Τζακ Λόντον!)

Είναι αυτή η ουσία που μπορεί να πάρει τη βραδυνή σου διάθεση και να τη φιλτράρει όσο χρειαστεί ώστε να αφαιρεθούν όλες οι δηλητηριώδεις ουσίες που βλαπτουν τον οργανισμό σου. Είναι αυτό που μου πρόσφερε, μετά το τέλος του τελευταίου ονείρου ένα τρίωρο περίπου ύπνο, τόσο βαρύ και γλυκό, που όταν ξύπνησα ένοιωθα σαν να χω κοιμηθεί 12 ώρες σε αιωρα ανάμεσα σε δυο φοινικόδεντρα! Και που αντί για τη γνωστή σε όλους γεύση παντόφλας, σου αφήνει μια γλυκιά γεύση αγαλλίασης, ηρεμίας, χαλάρωσης και ευτυχίας στον ουρανίσκο (εντάξει, βοηθάει να χεις πλύνει και κάνα δόντι!). Περισότερα για το υλικό των ονείρων σε προσεχές ποστ. Τώρα θα μείνω σε δύο λέξεις: Χαλάρωση και ευτυχία.

Τι όμορφες λέξεις! 

MIKA - Relax, Take It Easy
Uploaded by Mika-official

 Took a ride to the end of the line
Where no one ever goes,
Ended up on a broken train with nobody I know,
But the pain and the longing's the same when you're dying,
Now I’m lost and I’m screaming for help.

Relax, take it easy,
For there is nothing that we can do.
Relax, take it easy,
Blame it on me or blame it on you.

It’s as if I’m scared.
It’s as if I’m terrified.
It’s as if I scared.
It’s as if I’m playing with fire.
Scared.
It’s as if I’m terrified.
Are you scared?
Are we playing with fire?

Relax,
There is an answer to the darkest times.
It’s clear we don’t understand but the last thing on my mind
Is to leave you.
I believe that we’re in this together.
Don’t scream – there are so many roads left.

Σκόρπιες σκέψεις πριν την αλλαγή του χρόνου.

Ξεκινώ δικαιολογώντας τον τίτλο. Όντως ο χρόνος αλλάζει αυτήν την εποχή. Το καλοκαίρι είναι η εποχή που κλείνουν τα σχολεία, οι δημόσιες υπηρεσίες, και γενικά ένα σωρό πράγματα και καταστάσεις πέφτουν σε «θερινή νάρκη». Είναι η εποχή που τα φίδια βγάζουν το παλιό τους «κουστούμι» για να αντιμετωπίσουν την καινούρια χρονιά με καινούριο δέρμα. Καλύτερο και ανθεκτικότερο. Και ομορφότερο. (Το χρυσό φίδι στο λαιμό μου το φοράω από 8 ετών. Λές να με έχει επηρεάσει γιατρέ;)

Αιρετικός εκ φύσεως και μόνιμος αμφισβητίας των πάντων, ποτέ δεν ένιωσα κάτι τέτοιο την πρωτοχρονιά. Γιατί είναι μόνο δεκαπέντε μέρες και συνήθως δεν αλλάζει τίποτα μετά το πέρας της – άντε το πολύ-πολύ να ‘χεις πάρει μερικά κιλά. Είναι πολύ λίγος ο χρόνος και γίνεται πολύ φασαρία για να μπορέσεις να σκεφτείς. Να χωνέψεις τα προηγούμενα και να σχεδιάσεις τα επόμενα. Δεν προλαβαίνεις να φύγεις, να ξεσκάσεις, να κάνεις κάτι διαφορετικό να απομονωθείς. Δεν μπορεί να γίνει το απαραίτητο ανακάτεμα ανθρώπων και η ανταλλαγή απόψεων και καταστάσεων που οδηγεί στη ζύμωση. Η αλλαγή του χρόνου του χειμώνα είναι ψεύτικη. Καλύπτεται όπως όπως η φτώχια και η ασχήμια με χλιδή και θρησκευτικές σάλτσες και κανείς σχεδόν δεν παραδέχεται τη μελαγχολία που τον πιάνει τα Χριστούγεννα όταν φοράει το ψεύτικο χαμόγελο του και βγαίνει έξω. Μέσα του όμως κλαίει γιατί νομίζει ότι όλοι είναι μια ευτυχισμένη μεγάλη οικογένεια και μόνο αυτός είναι μόνος του. Φυσικά και δεν ισχύει κάτι τέτοιο, απλά όλοι φοράνε το ίδιο χαμόγελο.

Αυτό δεν ισχύει το καλοκαίρι. Η εποχή που όλοι κυκλοφορούν με ελάχιστα ρούχα και με ιδρωμένα κορμιά. Με την απαραίτητη ζάλη ώστε να μην προσέχουν και πολύ τα λόγια τους, με αποτέλεσμα ο λόγος να γίνεται λιγότερο επιτηδευμένος. Με τόσα λίγα ρούχα δεν ξεχωρίζει εύκολα ο πλούσιος από τον φτωχό. Ο δεξιός από τον αριστερό, ο γαύρος από το Βαζέλα κτλ. Η εποχή της ζέστης, της αλήθειας και του έρωτα. Ηint: μην ξεκινάτε σχέσεις αυτή την εποχή. Δύσκολα θα αντέξουν όταν αρχίσει ο Σεπτέμβριος του ψέματος και της πίεσης. Μην έχετε την απαίτηση ο άλλος να αντέξει αυτό τον άσχημο άνθρωπο που μεταμορφώνεστε όταν πρέπει να σηκωθείτε στις 6 για να πάτε στη δουλειά. Δε σας γνώρισε έτσι... μπορείτε όμως να ξαναζεστάνετε την ήδη υπάρχουσα. Η απλά να κάνετε όσο περισσότερο σεξ μπορείτε.

Τι έγινε φέτος στη ζωή μου; Πολλά. Τα Χριστούγεννα έπρεπε να γυρίσω στην Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια. Έπρεπε να μείνω ένα διάστημα με τη μητέρα μου αναγκαστικά. Ευτυχώς συνηθίσαμε γρήγορα ο ένας τον άλλον. Δύσκολα, αλλά γρήγορα. Αλλά ας γυρίσω λίγο πριν, μμμ το Μάιο του 2006 ας πούμε. Από τότε ξενοίκιασα το σπίτι που έμενα. Έκτοτε τα λίγα υπάρχοντα μου ήταν μοιρασμένα σε φιλικά σπίτια σε Θεσσαλονίκη, Κοζάνη και Λάρισα. Συνήθως εκεί θα με έβρισκες. Και Αθήνα, Λαμία, Ηράκλειο, Σέριφο Χανιά, Ελασσόνα, Πάτρα... Έμενα όπου έβρισκα. Χρησιμοποίησα όλες σχεδόν τις γνωριμίες μου και εξαργύρωσα ότι καλή πράξη είχα κάνει τα τελευταία χρόνια. Αλλά κυρίως με έβρισκες στη Μακεδονία. Υπήρχαν κάποιες δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Δεν μου τρώγαν πολλές ώρες την εβδομάδα, αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν και πιο γρήγορα. Οπότε τις υπόλοιπες ώρες απλά διασκέδαζα. (Διασκεδάνυμι = διαλύομαι ). Αρπαχτές με μπαρμανιλίκια, DJλίκια για το «χαρτζιλίκι» το οποίο πήγαινε στα εισιτήρια του ΚΤΕΛ και στα προφυλακτικά. Το φαγητό ευτυχώς το είχα εξασφαλισμένο. Το αλκοόλ και το «χόρτο» ήταν ντόπιας παραγωγής και αμόλυντο. Οι ίδιοι οι παππούδες που τα έφτιαχναν, τα χρησιμοποιούσαν από 12 χρονών χωρίς να έχουν ιδιαίτερα προβλήματα και δε μου ζητούσαν ποτέ λεφτά (ευχαριστώ!) Και βέβαια οι γυναίκες που αγοράζουν τις καπότες τους είναι τόσο σπάνιες που είναι πλέον στην κατηγορία urban legend…

Ναι έλιωσα. Κάηκα. Πέρασα καλά, ξέροντας από την αρχή ότι δεν θα κρατήσει πολύ. Και κατά διαστήματα δούλευα με τις ώρες. Ώσπου κάποια στιγμή τελειώσαν οι υποχρεώσεις και έπρεπε να κατηφορίσω...

Και να 'μαι πάλι εδώ. Πάλι για δουλειές. Αλλά όχι για δεκαπέντε μέρες και δρόμο. Τώρα θα ήταν για τουλάχιστον 6 μήνες. Σύμβαση δημοσίου για πρωινή δουλειά. Το σιχαίνομαι το δημοσιο αλλά τι να κάνεις; Ευτυχώς θα ήταν για λίγο. Απαραίτητη προϋπόθεση για να μαζευτούν τα απαραίτητα χαρτιά. Ok, no problem, πρώτη φορά θα ήτανε; Αλλά τώρα έπρεπε να μείνω στην Αθήνα και να αντιμετωπίσω όλα αυτά που απέφευγα ή δεν προλάβαινα, όταν ερχόμουν για 15 μέρες και ξανά το μπούλο.

Ναι, η Αθήνα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Και ναι, προς το καλύτερο. Πιο όμορφη μετά τους Ολυμπιακούς. Πιο πολλές ευκαιρίες, αν ξέρεις να ψάχνεις. Και όλοι είχαμε μεγαλώσει. Δικηγορικά γραφεία, διαφημιστικές εταιρίες, εκδοτικές, ιδιωτικές κλινικές, τράπεζες... Και γω, που γνώριζα όλους αυτούς μεταξύ τους. Το να είσαι ηλεκτρολόγος είναι τελικά μεγάλη μαγκιά. Μπορείς να ασχοληθείς από οικοδομές και εργοστάσια μέχρι φωτισμό και δίκτυα Η/Υ. Και βέβαια αυτό που λάτρευα πάντα να λέω είναι ότι είναι απίστευτο το που μπορείς να μπεις και τι μπορείς να δεις χωρίς να κινήσεις υποψίες με τη δικαιολογία : «Γεια! Ήρθα να σας αλλάξω τα φώτα...»

Όμως όταν λείπεις τόσο καιρό τα πράγματα εξελίσσονται. Άλλοι φεύγουν στα ξένα. Άλλοι δουλεύουν πολλές ώρες. Άλλοι δουλεύουν άλλες ώρες από σένα κ.ο.κ. Το πρώτο διάστημα ήμουν πολύ μόνος μου. Μετά μπήκα στη λογική του «αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα βιασμό, απόλαυσε τον». Πρωινή δουλειά λοιπόν; Οκ, άρα έχω όλη τη μέρα μπροστά μου. Θα κόψω από τη νύχτα. Θα δεχτώ ότι ο χρόνος έχει παγώσει για λίγο και θα μαζέψω εφόδια. Θα χάσω τα περιττά κιλά που μάζεψα πέρυσι λόγω «καλής ζωής» και φυσικά ούτε λόγος για αλκοόλ ξενύχτια και ότι άλλο συνεπάγεται. Το χρόνο μου γέμισαν τους τελευταίους μήνες τα ισπανικά, η capoeira, τα projects στον υπολογιστή, η ψυχανάλυση, το σχέδιο και κανα μπασκετάκι το οποίο σύντομα θα γίνει beach volley…

Aν μου λείπουν οι προηγούμενοι μήνες; Και ναι και όχι. Τόση αστάθεια στη ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει κουραστική. Η λύση είναι κάπου στη μέση. Τώρα όμως υπάρχουν δουλειές που πρέπει να γίνουν και πρέπει να προσαρμοστώ, για ακόμα μία φορά. Δεν αγχώνομαι, αλλά θέλω να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Έτσι νιώθω ότι ζω. Τον τελευταίο καιρό λειτουργώ λίγο στο ρελαντί. Κουράστηκα και γονάτισα λίγο. Όπως είχε πει και ο Σόλωνας το τόξο που είναι πάντα τεντωμένο, κάποια στιγμή θα σπάσει. Και δεν είναι λίγες η φορές στο παρελθόν που άκουσα ένα ΝΤΌΙΙΙΙΝΝΝΓΚ μες στο κεφάλι μου... Όμως αν τα κλείσω όλα μέχρι τέλος Ιουλίου θα έχω τουλάχιστον ένα μήνα να χαθώ και να γεμίσω μπαταρίες. Και ίσως και λίγο το Νοέμβριο, εκτός Ελλάδος. Τώρα όμως πρέπει να επιταχύνω. Να κλείσω μέτωπα και να κάνω τον ισολογισμό.

Έχουν γυρίσει και κάποιοι φίλοι και αυτό σημαίνει ακόμα λιγότερες ώρες ύπνο αν δεν οργανωθώ σωστά. Θα πάω και σε κάποια beach party και σε καμιά συναυλία για να μπαίνω σιγά σιγά στο κλίμα. Θα γίνει όμως και η δουλειά. Στην εντέλεια, όπως πάντα. Και σε δυο χρόνια θα αρχίσω να απολαμβάνω και τα αναδρομικά τόσων ετών. Και δε μιλάω μόνο για τα χρήματα. Από το Σεπτέμβριο όμως ήδη, θα μπαίνω σε ένα καινούριο κεφάλαιο της ζωής μου. Όπως κάθε Σεπτέμβριο. Όπως κάθε καινούριο χρόνο. Και βέβαια ετοιμάζω και κάποιες εκπλήξεις. Στον καιρό τους όμως.

Έτσι είναι ο μικρός αυτός ψίθυρος. Πρέπει να είσαι σε επιφυλακή για να τον ακούσεις, για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει. Αν σε πάρει μπάλα η ζωή, θα τον χάσεις. Τη μέρα με την κίνηση και τη φασαρία της πόλης μπορεί να μην τον προσέξεις. Αν τον ακούσεις όμως τη νύχτα και δεν είσαι έτοιμος, χέζεσαι στα βρακιά σου.

Καλή χρονιά λοιπόν μικρό μου ημερολόγιο! Και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!

Σε φιλώ...

a little whisper … in the dark…

Γιατί δεν λυπήθηκα για την Αμαλία

Πριν από λίγα χρόνια βρισκόμουν σε μια πόλη που απείχε λιγότερο από μία ώρα από τη Βέροια. Την εποχή εκείνη έγινε το συμβάν με το λεωφορείο που επέβαιναν τα παιδιά από το Μακρυχώρι Ημαθίας. Ήμαστε σε ένα σπίτι 7-8 φοιτητές και το παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση. Ακολούθησε συζήτηση τύπου «κρίμα τα παιδιά» και «τι καταστροφή» κτλ. Και κάποια στιγμή ο οικοδεσπότης απευθύνεται σε μένα.

 

Α: - Πώπω γάμησέ τα ρε φίλε εθνικό πένθος λέει. Σημαίες μεσίστιες κι έτσι. Μεγάλη πίκρα, έτσι δεν είναι;

Εγώ: - Ξέρω ΄γω, μάλλον.

- Τι μάλλον ρε μαλάκα ολόκληρο χωριό λέει ξεκληρίστηκε! Πεθάναν ένα σωρό παιδιά 15-17 χρονών!

- Καταρχάς ήταν μόνο τα παιδιά της Β Λυκείου. Και δεν πάνε όλα τα παιδιά στο Μακρυχώρι λύκειο. (Κάποια σταματούσαν στο γυμνάσιο το πολύ – ήξερα μια κοπέλα από το χωριό αυτό) Και δεύτερον το θεωρώ μεγάλη υποκρισία να το αναγάγουμε σε εθνικό θέμα.

- Και γιατί παρακαλώ;

- Διότι στο τέλος κάθε χρόνου έχουν πεθάνει τα δεκαπλάσια παιδιά από τροχαία δυστυχήματα και κανείς δεν ασχολείται. Μάλλον τα άλλα είναι πιο σημαντικά επειδή πεθάναν όλα μαζί την ίδια στιγμή και στο ίδιο σημείο!

 

Ακολούθησαν διάφορα ασήμαντα όπου ο καθένας μας δεν άκουγε και πολύ τον άλλο, απλά προσπαθούσε να στηρίξει τις απόψεις του.

Ακολούθησαν τους επόμενους μήνες κι άλλες τέτοιες συζητήσεις. Σχετικά με τους θανάτους από την επίθεση στο Ιράκ, όπου υποστήριξα ότι: «όταν πεθαίναν χιλιάδες άνθρωποι από το δεκαετές εμπάργκο φαρμάκων, που ξεκίνησε μετά την πρώτη επίθεση του Σαντάμ, όλοι ξύναν την παπάρα τους. Τώρα που πέφτουν οι βόμβες είναι πιο εντυπωσιακό;».

Σχετικά με το τσουνάμι όπου πάλι είπα: «Μερικά χιλιόμετρα πιο κει πεθαίνουν κάθε χρόνο 10.000 άτομα, οικογένειες ψαράδων. Στήνουν κάτι ξυλόσπιτα στις όχθες παρόλο που ξέρουν ότι σε εκείνη την περιοχή σκάνε 2-3 τέτοια κύματα κάθε χρόνο. Αλλά πραγματικά ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να μείνουν αλλού. Και επειδή για κάποιους οι άνθρωποι είναι απλά αριθμοί, σε μια χώρα όπως η Ινδονησία που γεννιούνται πολύ περισσότερα από 10.000 παιδιά το χρόνο κανείς δεν ασχολείται. Αλλά όταν πέθαινε κόσμος στις παραλίες που κάνουν τα μπάνια τους οι celebrities τότε όλοι θυμήθηκαν να στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια!». Και διάφορα άλλα...

 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά; Υπομονή.

 

Ο μάνα ενός καλού μου φίλου έπαθε καρκίνο πριν κάποια χρόνια. Έχει και κατάθλιψη. Κάθε φορά που φεύγει ένα καρκίνωμα, ξαναεμφανίζεται. Όταν φύγει κι αυτό κάνει μετάσταση λίγο πιο δίπλα. Κι όταν φύγει κι αυτό εμφανίζεται ένα άλλο σε ένα τελείως άσχετο σημείο, επειδή μάλλον οι χημειοθεραπείες που γίνανε για το πρώτο ήταν πολύ δυνατές!

 

Η θεία της κολλητής μου δουλεύει στον άγιο Σάββα (ογκολογικό). Έχουμε κάνει διάφορες κουβέντες. Κάθε φορά που πέθαινε κάποιος τα τελευταία χρόνια (δυστυχώς δεν ήταν και λίγοι)  δε μιλιόταν για λίγες ώρες και μετά ήταν οκ. Είναι ο τρόπος της να αντιμετωπίζει την τρέλα του θανάτου, της αρρώστιας και της απώλειας.

 

Ο άλλος κολλητός μου έπαθε μια σπάνια αρρώστια που τον ταλαιπωρεί αρκετά χρόνια. Τα τελευταία του γύρισε σε καρκίνο. Την τελευταία χημειοθεραπεία την έκανε την περασμένη βδομάδα και τη Δευτέρα έδωσε ένα από τα τελευταία μαθήματα της δεύτερης σχολής που τελειώνει. Δεν έχει κλείσει τα 27.

 

Ο παππούς μου μπήκε πριν κάμποσα χρόνια  στο νοσοκομείο. Μέχρι τότε ήταν πολύ δραστήριος αγρότης παρά την ηλικία του. Μετά την εγχείρηση και έχοντας 1 πνευμόνι πλέον άρχισε σταδιακά να πέφτει. Ώσπου φέτος είχε ένα τροχαίο. Ζει ακόμα αλλά σέρνεται. Δύο πράγματα θα θυμάμαι την περίοδο της νοσηλείας. Όταν πήγαμε να τον χάσουμε από αδιαφορία των υπαλλήλων, όπου αναγκάστηκε να τραβήξει μόνος του τα καλώδια από πάνω του και να βγει στους διαδρόμους φωνάζοντας επειδή το υγρό που είχε μαζευτεί στα πνευμόνια του κόντευε να βγει από τη μύτη. Και τους συγγενείς του στο χωριό που όταν έμαθαν ότι νοσηλεύεται θεώρησαν βέβαιο ότι θα πεθάνει και προσπάθησαν να διαρρήξουν το σπίτι του και να λεηλατήσουν το χωραφάκι του. Γιατί έπρεπε να μείνουν στο χωριό κι όχι να τα πάρουν τα παιδιά του που ήταν Αθηναίοι (ξένοι δηλαδή). Φρόντισα τους επόμενους μήνες να αποκτήσω τη φήμη του επικίνδυνου τρελού, για τους περισσότερους τουλάχιστον στο χωριό ώστε να προλάβω τα χειρότερα. Πέτυχε. Και δεν είχα κλείσει καν τα 23.

 

Το περίεργο είναι ότι τόσο στα πρώτα όσο και στα προσωπικά μου θέματα όταν συνέβαιναν δεν ένιωσα πόνο η θλίψη. Πάντα έκανα ότι μπορούσα για ανθρώπους που πονάνε. Βοηθούσα και με λόγια και με πράξεις και κατάφερα αρκετά πράγματα. Ποτέ όμως δεν ένιωθα τον πόνο του άλλου πραγματικά. Εκφραστικά φαινόμουν απαθής και ανάλγητος ασχέτως με το τι έκανα η τι έλεγα.

 

Τώρα πια δεν είμαι τόσο αντιδραστικός και επιθετικός όπως τότε που ήμουν φοιτητής. Κατάλαβα ότι δεν ήταν θέμα υποκρισίας οι συμπεριφορές των άλλων. Όλοι είμαστε λίγο υποκριτές και πίσω από αυτές τις συμπεριφορές μας κρύβονται οι μεγαλύτερες μας αλήθειες. Εγώ, από την αρχή της εφηβείας μου είχα ήδη νιώσει πολύ πόνο για λόγους που δεν ανήκουν στο παρόν κείμενο. Είχα εθιστεί στην οδύνη και την αποζητούσα. Στο ίντερνετ, στα περιοδικά κ.α. Για αυτό και ήξερα τόσα πολλά για καρκίνους, πολέμους και δυστυχήματα. Κάπου εκεί όμως έπαθα overdose.    Συνειδητοποίησα το μέγεθος του πλανήτη, του πληθυσμού που τον κατοικεί και του πόνου που κουβαλάει. Βάλε και τα προσωπικά μου μέσα σε όλα αυτά και κάπου εκεί έγινε το μπαμ. Είχα μπουκώσει. Δεν χωρούσε άλλος πόνος. Εξού και η απάθεια. Δεν ασχολιόμουν με οτιδήποτε συνέβαινε, για να προστατευτώ. Διότι δεν άντεχα άλλο. Όταν κάποιος λοιπόν μεγαλοποιούσε ένα γεγονός και δεν έβλεπε το χειρότερο, παρόλο που ήταν μόλις λίγα μέτρα πιο κει, δεν υποκρινόταν απλά αυτοπροστατευόταν. Δεν ήταν αδιάφορος, απλά δεν ήταν και μαζόχας! Η διαφορά μας ήταν ότι εγώ είχα πάρει υπερβολική δόση και είχα πάει στο άλλο άκρο. Κανείς δεν ήταν σωστός και λάθος. Το ίδιο πράγμα αντιμετωπίζαμε, Απλά με διαφορετικό τρόπο.

 

 Αργότερα, και μετά από πολλή και επίπονη προσπάθεια η ψυχή μου καθάρισε αρκετά, αλλά η συμπεριφορά μου δεν άλλαξε ιδιαίτερα. Δεν υπήρχε λόγος να αρχίσω να ξαναμαζεύω αποθέματα οδύνης. Είχα βρει πλέον τον τρόπο, όταν συναντιόμουν με τον πόνο να τον αποβάλλω από τον οργανισμό μου, προτού αρχίσει πάλι να με φθείρει. Έτσι κι αλλιώς βοηθούσα πολύ καλύτερα τους άλλους όταν λειτουργούσα από την απ’ έξω. Όταν δηλαδή άφηνα το γεγονός να περάσει από το μυαλό μου για να μου δώσει τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να βοηθήσω κάποιον, αλλά να περνάει τόσο ξώφαλτσα από την καρδιά μου ώστε να μην προλαβαίνει να κάνει ιδιαίτερη ζημιά.

Ίσως και να κάνω λάθος αλλά νομίζω ότι μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτό. Μου φτάνει η ανησυχία για τα δικά μου προβλήματα.

 

Πότε λοιπόν ασχολούμαι πραγματικά με κάποιον; Όταν μπει στο μικρόκοσμο μου. Όταν πλέον είναι αρκετά κοντά μου ώστε να τον αντιληφθούν οι αισθήσεις μου ως πραγματικό. Μπορεί να είναι κάποιος περαστικός μπορεί και η μάνα μου, αρκεί να είναι αντιληπτός.

 

Όταν λοιπόν διάβασα για την Αμαλία πρώτη φορά κατόπιν αναφοράς της από κάποιο blogger (νομίζω Λολίτα), τελειώνοντας την ανάγνωση του Γολγοθά της, της ευχήθηκα ότι εύχομαι για όλους τους ανθρώπους που πονάνε.

 

Όταν πάλι έμαθα ότι πέθανε χάρηκα για τη λύτρωσή της. Δεν είπα καλό ταξίδι.

Γιατί δεν πιστεύω στη μετέπειτα ζωή. Δεν την έχω αποκλείσει αλλά δεν την πιστεύω κιόλας. Και δεν λέω πράγματα που δεν πιστεύω. Ούτε λυπήθηκα. Μόνο σκέφτηκα

«μακάρι να έπιασε η ευχή μου». Ποια ήταν αυτή;

 

«Μακάρι να βρεις τρόπο  να πονάς όσο γίνεται λιγότερο. Κι αν δε το ξεπεράσεις, να

προλάβεις να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.»

 

Αυτό που εύχομαι και για τον εαυτό μου όταν πονάει. Αυτό ελπίζω και για τους άλλους. Είτε κάποιος έχει καρκίνο, είτε τον απολύσαν και πνίγεται στα χρέη, είτε τον παράτησε η γυναίκα του, ένα είναι το κοινό. Για τον καθένα μας το πρόβλημα του είναι το μεγαλύτερο. Και όταν μας χτυπά η μοίρα νιώθομε ότι κανείς πραγματικά δεν συμπάσχει μαζί μας. Όχι γιατί δεν θέλει, γιατί δεν μπορεί. Γιατί τη μεγάλη μάχη τη δίνουμε μόνοι μας. Εμείς έχουμε τα μεγαλύτερα κέρδη και τις μεγαλύτερες απώλειες. Εμείς παίρνουμε τις μεγαλύτερες ευθύνες. Και ανάλογα με το φινάλε, εμείς έχουμε τη μεγαλύτερη χαρά ή τη μεγαλύτερη λύπη. Ή και τα δύο.

 

Για αυτό και όταν δίνω αυτή την ευχή τη δίνω μέσα από την καρδιά μου. Γιατί βγαίνει από μέσα μου και πρώτος εγώ τη νιώθω. Το κομβικό εκείνα σημείο που ο εγωισμός συναντιέται με τον αλτρουισμό μου. Απόλυτη ισορροπία. Και την εννοώ κάθε φορά.

 

Που θέλω να καταλήξω. Όταν μπορώ να κάνω κάτι για κάποιον το κάνω. Κι αν δεν μπορώ το λέω σε κάποιον που μπορεί και θέλει. Αλλιώς απλά ελπίζω. Αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ξέρω δεν κάνω διακρίσεις επειδή έτυχε να μάθω για τον έναν κι όχι για τον άλλο. Αυτός όμως είναι ο δικός μου τρόπος. Κι ο καθένας μας έχει το δικό του. Και δεν έχει νόημα να κρίνεις κανένα για το ενδιαφέρον του ή την αδιαφορία του. Ο καθένας κάνει αυτό που υπαγορεύουν οι επιλογές του και οι εμπειρίες του. Και αυτό που ο ένας αντιλαμβάνεται ως δεξιά  ο απέναντι το βλέπει αριστερά.

Αν όμως προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη στάση του άλλου κάτι θα μάθουμε και για μας τους ίδιους. Σε μένα λειτουργεί πάντως.

 

Αντίο σε όσους έχασάν τη μάχη. Με διδάξατε πολλά με τη ζωή σας και με το τέλος σας. Κι αν ποτέ συμβεί σε μένα, θα προσπαθήσω να βγάλω ασπροπρόσωπους όσους με δίδαξαν με τη στάση τους. Κι ότι καταφέρω.

Περί διαφορετικότητας

Βγαίνεις μια βόλτα να ξεσκάσεις. Θες να έχεις επιλογές. Πας λοιπόν μια βόλτα από το δρόμο με τις καφετέριες και τα μπαράκια. Υμηττού, Φωκίωνος, Τσαλδάρη (Αθήνα) Μαρίνα Ζέα (Πειραιάς) Αριστοτέλους, Ολύμπου (Θεσσαλονίκη), Ταχυδρομείου (Λάρισα) κτλ. Και όντως έχεις πολλές επιλογές. Είναι όμως διαφορετικές;

Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα: Ποτά. Ποικιλία. Αλήθεια πόσοι έχουν Oban; Ή Balantine’s 12άρι; Αλλά θα μου πείτε ποιος τα πίνει αυτά…

Και γιατί κοστίζει τόσο ο καφές; Τι βάζουν μέσα; Γιατί στην Ιταλία ο espresso έχει 70 λεπτά;

Μουσική: ότι παίζει και στο ραδιόφωνο. Ανάλογα το σταθμό που ακούς φυσικά.

Τον 1^ο που γαβγίζει; Το 2^ο που παίζει μπίτια στο ρυθμό που βαράει η καρδιά σου;

Ή τον 3^ο το ροκάδικο; Της επανάστασης;

Ανάλογα φυσικά πάει και το dresscode. Κυριλέ, casual, hip-hop (σα χεσμένος που λέει μια θεια μου), και βέβαια το κλασικό κοράκι! Το concept βέβαια είναι πάντα το ίδιο: περιποιημένο μαλλί που θα μοιάζει απεριποίητο, όσο πιο καινούρια ρούχα και καλύτερης μάρκας γίνεται. Ή το άλλο, το επιμελώς ατημέλητο.

Κάπου εδώ έρχεσαι και συνειδητοποιείς ότι δεν έχουν και καμία σημασία όλα αυτά που λέμε. Όλοι παίζουν με τα κινητά τους, εκτός από αυτούς που παίζουν τάβλι!

Η μουσική; Στα τέρματα! Τσίτα τα ντεσιμπέλια! Όσο πιο βράδυ τόσο χειρότερα! Και ο μεζές; Κάτι πολύχρωμες κρατσανιστές μαλακίες , που όποτε μασάω κάνουν αντίλαλο μέσα στο κρανίο μου! Μα έτσι δεν ακούω. Άρα, δεν ακούνε και οι άλλοι. Μήπως να πάψω να μιλάω; Λες;

Μπορεί να μην ακούω αλλά την ακούω! Γιατί; Μήπως τρέχει τίποτα με αυτό που πίνω; Μπα αφού το μύρισα. Ούτε πετρέλαιο μυρίζει ούτε γεύση κατρουλιό έχει.

Άρα; Ή εγώ ξέμαθα στο ποτό από την περασμένη βδομάδα, ή η νοθεία μάζεψε experience και ανέβηκε level!

Τελικά εγώ αυτό ήθελα; Δεν ξέρω… Αφού όλοι εδώ είναι. Και αύριο εδώ θα ‘ναι.

Αλλά κάτι λείπει. Υποτίθεται ότι διασκεδάζουμε. Αλλά δε βλέπω χαρούμενες φατσούλες. Δε μιλάνε. Δεν πίνουνε. Και αν πιούνε το πρωί δεν αισθάνονται καλά.

Αξίζει τον κόπο; Δεν αναρωτιούνται. Δεν κάνουν έρωτα. Ούτε γαμιούνται. Και δεν θυμούνται κάτι την επόμενη μέρα. Μήνα. Χρόνο. Και ‘γω έχω ακόμα απορίες.

Σκέφτομαι. Μέσα μου ουρλιάζω. Δεν μπορώ, τους αγαπάω. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΔΙΟΙ! Δε χρειάζομαι ζωντανούς καθρέφτες για να επιβεβαιώνω την ταυτότητά μου.

Με βλέπω , με ακούω , ξέρω ποιος είμαι. Τους άλλους τους θέλω για να επικοινωνώ. Να δίνω και να παίρνω. Να μιλάω και να ακούω. Να μαθαίνω και να διδάσκω. Δημιουργία και εξέλιξη. Όχι σαν ρομπότ, ως άνθρωποι. Με κοινούς κώδικες επικοινωνίας και διαφορετικές αντιλήψεις. ΧΩΡΙΣ να είμαστε ίδιοι. Ποτέ μα ποτέ δε θα γίνουμε ίδιοι.

Δε διασκεδάζω. Φεύγω. Ξεκινάω για σπίτι. Αλλά όχι. Κάτι κάνω λάθος. Σκέφτομαι.

Αυτό είναι. Το μυαλό μου. Κάποιος παίζει με το μυαλό μου. Σταματάω λοιπόν να σκέφτομαι. Ακούω την καρδιά μου. Φεύγω. Λειτουργώ με τις αισθήσεις και ακολουθώ τη μυρωδιά της χαράς μου. Είναι κάπου εκεί έξω. Και θα τη βρω.

Αποφεύγω τους μεγάλους δρόμους και τις πλατείες. Μπαίνω στα στενάκια. Οι μυρωδιές αλλάζουν. Αυτό είναι. Υπάρχουν κι άλλα. Μουσικές ωραίες. Ρεμπέτικα με φωνές ακατέργαστες και κρασί που μυρίζει σταφύλι.

Αλλού βρίσκω διακόσμηση του 50 με τα παπουτσάκια του Fred Astaire και ραπτομηχανές στους τοίχους. Το γραμμόφωνο(!) παίζει ένα τζαμάρισμα του Γιώργου Μάγκα και του John Coltraine από ένα ethnic festival της Γαλλίας. Και έχει σπιτικά τασάκια.

Και ένα άλλο. Με άντρες ντυμένους καλικάντζαρους και γυναίκες νεράιδες. Και στα μεγάφωνα να βαράνε In Extremo. Και στο μπαρ βλέπω Porto και Sangria.

Και είδα κι άλλα από τότε. Και άκουσα περισσότερα. Και είπα… είπα… και τι δεν είπα! Γνώρισα μια ζωγράφο που έκανε έκθεση με θέμα τα παραμύθια. Και ένα πληκτρά που θα φύγει Αγγλία γιατί μια εταιρία από εκεί τον βρήκε από το myspace. Και μια barwoman που το πρωί είναι γενική γραμματέας σε διαφημιστική. Και ένα ψυχολόγο που γράφει σε περιοδικό με υπολογιστές. Και μια γερμανίδα που ήρθε για δέκα μέρες και είναι ήδη ένα χρόνο Ελλάδα. Και πολλούς ανθρώπους που έχουν γυρίσει τον κόσμο χωρίς λεφτά με όπλο την τρέλα τους. Και άλλους που γύρισαν τον κόσμο ανάποδα για μια γυναίκα (ή άντρα). Και άλλους που φύγαν από τα μέρη τους για να γλυτώσουν και επιβίωσαν μόνοι τους σε μια άγρια, αλλά πανέμορφη πόλη. Και πολλά άλλα. Αλλά ένα κοινό παντού.

Χαρούμενες φατσούλες!

Τελικά εκείνη τη μέρα κάποια στιγμή γύρισα σπίτι. Γαλήνιος. Ευτυχισμένος.

Πέφτοντας για ύπνο άρχισα πάλι να σκέφτομαι. Θυμήθηκα το Matrix.

- Σήμερα διάλεξα το σωστό χάπι. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Μια καινούρια μάχη. Ένας καινούριος έρωτας. Πλατωνικός. Με τη ζωή.

Τελικά, το μέρος που ταιριάζω, είναι εκεί που δεν ταιριάζω!